یک بازی بد من معادل ۴۰۰ بازی بد دیگر است؛ پدرم در خیابان‌ها ضایعات جمع می‌کرد

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری طرفداری، لامین یامال در گفت‌وگویی جامع با گاردین به بررسی فشار ناشی از شهرت، زندگی خانوادگی و علاقه‌اش به فوتبال پرداخته و بیان کرده که دیدگاه مردم نسبت به عملکرد او با دیگر بازیکنان تفاوت زیادی دارد. این ستاره جوان بارسلونا که از سنین پایین به یکی از چهره‌های برجسته فوتبال جهان تبدیل شده، درباره انتظارات سنگینی که از او وجود دارد، گفت: یک بازی ضعیف از لامین معادل ۴۰۰ بازی ضعیف برای هر بازیکن دیگر است. ممکن است (با نمره) ۹ از ۱۰ بازی کنم، اما مردم می‌گویند ۷ از ۱۰ بوده است. گاهی اوقات فشار را دوست دارم. وقتی وارد زمین می‌شوم و انتظارات زیادی از من وجود دارد، از آن لذت می‌برم.

یامال ادامه داد: چیزی که احساس می‌کنم فشار نیست، بلکه مسئولیت است. با وجود توجه بی‌سابقه رسانه‌ها و هواداران، او می‌گوید که فوتبال برایش به عاملی برای اضطراب دائمی تبدیل نشده است. او توضیح داد: در فوتبال احساس فشار نمی‌کنم. هیچ‌وقت شب‌ها در خانه دراز نمی‌کشم و فکر نمی‌کنم بد بازی کردم، توپ طلا را نبردم یا لیگ را فتح نکردیم. چیزی که احساس می‌کنم مسئولیت است؛ من خانواده‌ام را دارم.

یامال در بخش احساسی‌تر این گفت‌وگو به دوران سخت کودکی خود اشاره کرد و گفت خانواده‌اش در مسیر رسیدن او به سطح اول فوتبال، شرایط دشواری را پشت سر گذاشته‌اند. او بیان کرد: با خانواده‌ام سختی کشیده‌ام، با آنها دوران بدی را پشت سر گذاشته‌ام و حالا که داریم از زندگی لذت می‌بریم، باید ادامه بدهم. اگر تمام این سال‌ها فوتبال بازی کرده‌ام، به این دلیل است که فوتبال را دوست دارم، اما برای آنها هم بازی کرده‌ام.

این ستاره بارسلونا سپس از تلاش‌های پدر و مادرش برای حمایت از او در دوران کودکی پرده برداشت و گفت: مادرم را دیدم که برای اینکه من بتوانم فوتبال بازی کنم، سختی می‌کشید. پدرم را دیدم که در خیابان‌ها ضایعات جمع می‌کرد تا من غذا داشته باشم. آن ترس واقعی است.

یامال معتقد است که رسیدن به جایگاه فعلی‌اش، یکی از بزرگ‌ترین نگرانی‌های دوران کودکی‌اش را از بین برده است. او گفت: حالا اگر روزی پسر داشته باشم، می‌توانم از او مراقبت کنم. اگر مادرم یا پدرم چیزی بخواهند، می‌توانم کمکشان کنم. دیگر آن ترس را ندارم و تنها ترسی که می‌توانستم در زندگی داشته باشم، همین بود.

یامال در ادامه درباره رابطه شخصی‌اش با فوتبال صحبت کرد و تأکید داشت که پول و آمار فردی، دلیل اصلی حضورش در زمین نیست. او گفت: من فوتبال را دوست دارم. برای پول بازی نمی‌کنم، برای این بازی می‌کنم که فوتبال را دوست دارم. من برای لذت بردن بازی می‌کنم؛ برای دریبل زدن، برای یک‌ضرب و دوضرب بازی کردن، برای اینکه به هم‌تیمی‌ای که گل نزده کمک کنم گل بزند. برای خوشحال کردن هواداران و شنیدن صدای تشویق آنها بازی می‌کنم. او معتقد است فوتبال پیش از هر چیز باید سرگرم‌کننده باشد و بازیکن نباید اجازه دهد فشار نتیجه و آمار، لذت بازی را از او بگیرد. یامال گفت: من بازی می‌کنم و وقتی به خانه می‌رسم می‌گویم امروز خیلی خوش گذشت. اگر هر بازیکنی این‌طور فکر کند، همه بیشتر از فوتبال لذت می‌بریم.

یامال همچنین درباره تأثیر دوران کودکی و محیطی که در آن رشد کرده بر سبک بازی‌اش صحبت کرد و نقش هم‌زمان خیابان‌های محله روکافوندا و آکادمی لاماسیا را در شکل‌گیری شخصیت فوتبالی خود توضیح داد. او گفت: بارسلونا چیزهای خوبی به شما می‌دهد، اما باید چیزی از خودتان و ریشه‌هایتان هم داشته باشید. بارسلونا به من کنترل، درک بازی و هوش فوتبالی داد. اما در پارک خبری از هوش فوتبالی نیست؛ به سمت حریف می‌روی و دوباره برمی‌گردی. من این را دارم. یامال تأکید کرد که ترکیب آموزش‌های لاماسیا با تجربه بازی در خیابان، از او بازیکنی ساخته که امروز در زمین فوتبال دیده می‌شود. او گفت: اگر از جایی که آمده‌ام و از لاماسیا عبور نکرده بودم، این بازیکنی که امروز هستم شکل نمی‌گرفت.

یامال در بخش دیگری از این گفت‌وگو به فاصله میان تصویری که از او در رسانه‌ها ساخته شده و شخصیت واقعی‌اش اشاره کرد. او گفت: فقط آدم‌های نزدیکم می‌دانند من چه فکر می‌کنم و واقعاً چه جور آدمی هستم. مردم هیچ تصوری ندارند؛ واقعاً هیچ تصوری ندارند. ستاره بارسلونا که در محله روکافوندا بزرگ شده، همچنین تأکید کرد که ترجیح می‌دهد بخشی از زندگی شخصی‌اش را دور از نگاه عمومی نگه دارد. او گفت: در محله‌ای بزرگ شدم که هرچه مردم کمتر درباره شما بدانند، خوشحال‌تر هستید و زندگی آرام‌تری دارید. من زندگی یک فوتبالیست را دوست دارم، اما دوست دارم در آرامش و مثل یک آدم معمولی زندگی کنم.