آیا حیوانات یکدیگر را با نام صدا می‌زنند؟ کشف شگفت‌انگیز دانشمندان!

کد خبر: ۹۳۶۴۸۶ تاریخ انتشار: ۲۹ : ۱۵ – ۰۳ شهریور ۱۴۰۵

آیا حیوانات یکدیگر را با نام صدا می‌زنند؟ پاسخ دانشمندان حیرت‌آور است.

هر انسانی که می‌شناسیم یک نام دارد و احتمالاً برای حیوان خانگی‌مان نیز نامی انتخاب کرده‌ایم. اما آیا نام داشتن و صدا زدن دیگران با نام، ویژگی خاص انسان‌هاست؟ ممکن است این‌گونه نباشد. به گزارش انتخاب، پژوهش‌های انجام‌شده بر روی دلفین‌ها، فیل‌ها، طوطی‌ها و برخی از نخستی‌ها نشان می‌دهد که این حیوانات ممکن است برای شناسایی یکدیگر از صداهای خاص استفاده کنند؛ صداهایی که از برخی جهات به نام‌هایی که انسان‌ها برای یکدیگر به کار می‌برند، شباهت دارند. با این حال، دانشمندان هنوز در مورد اینکه آیا می‌توان این رفتار را واقعاً «اسم گذاشتن» نامید یا نه، به توافق نرسیده‌اند. مسئله اصلی این است که تعریف «نام» در انسان به سادگی نمی‌تواند به دنیای حیوانات تعمیم یابد.

دلفین‌ها؛ قوی‌ترین شواهد برای داشتن اسم

دلفین‌های بینی‌بطری از دهه ۱۹۶۰ یکی از مهم‌ترین موضوعات پژوهش در زمینه نام‌گذاری در حیوانات بوده‌اند. در آن زمان، دانشمندان متوجه شدند که دلفین‌های جوان سوت‌هایی منحصربه‌فرد تولید می‌کنند که به آن‌ها «سوت امضایی» گفته می‌شود. هر دلفین الگوی صوتی خاص خود را دارد و این صدا می‌تواند برای شناسایی یک فرد خاص به کار رود. پژوهش‌های بعدی نشان دادند که دلفین‌ها حتی می‌توانند سوت امضایی دلفین‌های دیگر را تقلید کنند و از آن برای برقراری ارتباط استفاده کنند. نکته مهم‌تر این است که دلفین‌ها می‌توانند یکدیگر را بر اساس ویژگی‌هایی مانند فرکانس و شکل سوت شناسایی کنند؛ حتی اگر صدای همان سوت توسط دلفین دیگری تولید شود. به گفته کلی جاکولا، روان‌شناس شناختی در مرکز پژوهش دلفین در فلوریدا، شواهد نشان می‌دهند که دلفین‌ها این سوت‌ها را به افراد خاص نسبت می‌دهند و از آن‌ها در شبکه‌های اجتماعی پیچیده و هنگام همکاری با یکدیگر استفاده می‌کنند. بنابراین، در حال حاضر دلفین‌های بینی‌بطری قوی‌ترین شواهد را برای نوعی «نام‌گذاری» در میان حیوانات ارائه می‌دهند.

دلفین‌ها تنها حیواناتی نیستند که دانشمندان را به فکر «اسم» در دنیای حیوانات انداخته‌اند. پژوهش بر روی فیل‌های آفریقایی نیز نتایج جالبی به همراه داشته است. در آزمایش‌هایی که با پخش صداهای ضبط‌شده انجام شد، مشخص شد که فیل‌ها ممکن است برای خطاب کردن افراد خاص از آواهای خاصی استفاده کنند. این صداها نوعی غرش بم و آرام هستند که برای هر فرد ویژگی‌های منحصربه‌فردی دارند. مایکل پاردو، بوم‌شناس رفتاری دانشگاه ایالتی کلرادو و نویسنده اصلی این پژوهش، این صداها را به صدای خرخر یک گربه بسیار بزرگ تشبیه کرده است. با این حال، این پژوهش در سال ۲۰۲۳ به صورت پیش‌چاپ منتشر شد و هنوز مورد داوری همتا قرار نگرفته است. بنابراین، شواهد مربوط به فیل‌ها هنوز به اندازه شواهد دلفین‌ها قطعی نیست.

طوطی‌ها نیز در فهرست حیواناتی قرار دارند که رفتارهای صوتی شبیه نام‌گذاری از خود نشان می‌دهند. مطالعات انجام‌شده بر روی طوطی‌های عینکی نشان داده‌اند که این پرندگان کوچک آمریکای مرکزی و جنوبی ممکن است برای افراد دیگر از برچسب‌های صوتی استفاده کنند. برخی صاحبان طوطی‌ها گزارش داده‌اند که پرنده‌شان وقتی فردی نام اشتباهی روی او می‌گذارد، واکنش نشان می‌دهد. برخی دیگر نیز اعلام کرده‌اند که طوطی آن‌ها نام تمام انسان‌ها و سگ‌های خانه را به‌درستی به کار می‌برد. پژوهش بر روی مارموست‌ها نیز شواهدی درباره استفاده از برچسب‌های صوتی ارائه کرده است. در آزمایش‌های پخش صدا، پژوهشگران دریافتند که برخی آواها به افراد مشخصی خطاب می‌شوند و حیوانات این آواها را از اعضای خانواده خود یاد می‌گیرند؛ اما همه دانشمندان این نتیجه را به معنای «اسم داشتن» نمی‌دانند. کلی جاکولا در واکنش به این پژوهش استدلال کرده است که دقت شناسایی این صداها در برخی آزمایش‌ها تنها بین ۱۶ تا ۶۱ درصد بوده و این احتمال وجود دارد که مارموست‌ها به‌جای استفاده از اسم، صرفاً آواهای یکدیگر را تقلید کرده باشند. همین اختلاف نظر نشان می‌دهد که تعریف «اسم» در حیوانات بسیار پیچیده‌تر از آن چیزی است که در نگاه اول به نظر می‌رسد.

مشکل اصلی اینجا است: اگر یک حیوان برای حیوان دیگری صدایی مشخص تولید کند، آیا می‌توان گفت آن صدا یک اسم است؟ در زبان انسان، اسم فقط یک صدای تکرارشونده نیست. ما یک واژه یا ترکیب صوتی را به فردی مشخص نسبت می‌دهیم و دیگران نیز معنای آن را درک می‌کنند. بنابراین، برای اینکه بتوان یک صدای حیوانی را «نام» دانست، باید مطمئن شویم که این صدا واقعاً نماینده یک موجود مشخص در ذهن حیوان است. «معنای مشترک»؛ یعنی دست‌کم دو حیوان، آن صدا را با همان حیوان یا فرد مشخص مرتبط بدانند. با این معیارها، شواهد مربوط به دلفین‌ها در حال حاضر قوی‌تر از سایر گونه‌ها به نظر می‌رسد. درباره فیل‌ها، طوطی‌ها و مارموست‌ها هنوز شواهد کافی برای اثبات وجود نام‌های واقعی وجود ندارد. جاکولا می‌گوید نسبت دادن عنوان «اسم» به یک صدای حیوانی ادعای بزرگی است و هدف پژوهش‌های جدید این است که چارچوبی مشترک برای بررسی این پرسش در گونه‌های مختلف ایجاد شود.

چرا حیوانات باید اسم داشته باشند؟

اگر حیوانات واقعاً برای یکدیگر نام داشته باشند، این رفتار می‌تواند اطلاعات مهمی درباره تکامل زبان و توانایی‌های شناختی آن‌ها در اختیار دانشمندان قرار دهد. گونه‌هایی که احتمال استفاده از چنین صداهایی در آن‌ها مطرح شده است، معمولاً دو ویژگی مهم دارند: توانایی یادگیری صداهای جدید و زندگی اجتماعی پیچیده. در گروه‌های بزرگ حیوانی، اعضا ممکن است برای مدتی از یکدیگر دور شوند یا به گروه‌های کوچک‌تر تقسیم شوند. در چنین شرایطی، داشتن یک صدای اختصاصی برای خطاب کردن یک فرد می‌تواند مزیت بزرگی باشد. به گفته مایکل پاردو، همین ویژگی‌های اجتماعی ممکن است باعث شده باشند رفتارهای شبیه نام‌گذاری در شاخه‌های مختلف تکامل حیوانات به شکل مستقل ایجاد شوند. اهمیت این موضوع فقط به ارتباط میان حیوانات محدود نمی‌شود. اگر حیوانی واقعاً بتواند یک صدای نمادین را به فردی مشخص نسبت دهد، این رفتار می‌تواند نشانه‌ای از توانایی ذهنی پیچیده‌تری باشد. لورین بندیکت معتقد است نام‌ها در انسان بخش مهمی از هویت و احساس ما نسبت به خودمان هستند. بنابراین، اگر مشخص شود که حیوانات نیز نام دارند و به این نام‌ها واکنش نشان می‌دهند، ممکن است نشانه‌ای از توانایی آن‌ها برای درک خود و دیگران باشد. البته هنوز فاصله زیادی میان این احتمال و اثبات آن وجود دارد. پاردو نیز معتقد است پژوهش‌های آینده احتمالاً شواهد بیشتری درباره این رفتار در گونه‌های مختلف پیدا خواهند کرد و حتی احتمال می‌دهد استفاده از صداهای شبیه اسم در دنیای حیوانات بسیار رایج‌تر از آن چیزی باشد که امروز می‌دانیم. اگر چنین ساختاری با توانایی یادگیری صداهای جدید ترکیب شود، ممکن است زمینه لازم برای شکل‌گیری نوعی سیستم نام‌گذاری فراهم شود. بنابراین، پاسخ کوتاه به پرسش «آیا حیوانات همدیگر را با اسم صدا می‌زنند؟» هنوز یک «بله» یا «خیر» قطعی نیست. دلفین‌ها در حال حاضر قوی‌ترین شواهد را ارائه می‌کنند و فیل‌ها، طوطی‌ها و برخی نخستی‌ها نیز نشانه‌های جالبی از خود نشان داده‌اند؛ اما دانشمندان هنوز باید مشخص کنند آیا این صداها واقعاً در ذهن حیوان همان نقشی را دارند که اسم برای انسان دارد یا صرفاً شکل پیچیده‌ای از تقلید و شناسایی صوتی هستند. شاید در آینده مشخص شود که انسان در نام‌گذاری روی دیگران آنقدرها هم تنها نیست.