پس از ۶۶ میلیون سال؛ شهاب‌سنگ عامل انقراض دایناسورها شناسایی شد

کد خبر: ۹۳۱۳۵۴
تاریخ انتشار: ۴۱ : ۲۳ – ۲۹ تیر ۱۴۰۵

پس از ۶۶ میلیون سال؛ پژوهشگران نوع شهاب‌سنگی که موجب انقراض دایناسورها شد را شناسایی کردند.

دانشمندان به تازگی موفق به شناسایی نوعی جرم فضایی نادر شده‌اند که ۶۶ میلیون سال پیش با زمین برخورد کرد و به پایان عصر دایناسورها انجامید. بر اساس اطلاعات ارائه شده، این سیارک که موجب انقراض حدود ۷۵ درصد از گونه‌های حیات روی زمین، از جمله تمامی دایناسورهای غیرپرنده گردید، احتمالاً یک «کندریت کربن‌دار» (CO Chondrite) بسیار کمیاب از نواحی دوردست منظومه شمسی بوده است.

به گزارش انتخاب، پژوهشگران دانشگاه‌های بریتیش کلمبیا، پاریس، بروکسل و وین با بررسی دقیق ایزوتوپ‌های نیکل باقی‌مانده از این برخورد در لایه‌ای از خاک رس به این نتایج دست یافته و یافته‌های خود را در نشریه Science Advances منتشر کرده‌اند. کندریت‌های کربن‌دار نوع خاصی از شهاب‌سنگ‌های اولیه هستند که دست‌نخورده‌ترین مواد باقی‌مانده از زمان شکل‌گیری منظومه شمسی در آنها یافت می‌شود.

در این تحقیق، تحلیل‌های آزمایشگاهی بر روی لایه نازک گلی مربوط به دوره کرتاسه–پالئوژن در نقاط مختلف جهان انجام شد؛ این لایه حاوی ذرات بسیار کمی از این رویداد بود، زیرا کل سیارک به دلیل شدت برخورد به سرعت تبخیر شده بود. اندازه‌گیری‌های دقیق ایزوتوپ نیکل نشان می‌دهد که این جرم حاوی مقادیر بسیار کمتری از عناصر فرار مانند کربن، روی، آب و به‌ویژه گوگرد نسبت به سایر شهاب‌سنگ‌های کشف‌شده روی زمین است.

دانشمندان بیان می‌کنند که این تغییر در میزان گوگرد، اصل داستان انقراض را تغییر نمی‌دهد، اما نشان می‌دهد که خود شهاب‌سنگ عامل خفگی و تاریکی جو زمین نبوده است. در واقع، عامل اصلی مسدود شدن نور خورشید و یخ‌زدن زمین، افزایش حجم عظیمی از گرد و غبار و ذرات ریز ناشی از متلاشی شدن سنگ‌های زمین به دلیل این برخورد شدید بوده است.

تنها ۵ درصد از شهاب‌سنگ‌های سقوط‌کرده به زمین از خانواده کندریت‌های کربن‌دار هستند. شهاب‌سنگی که موجب انقراض دایناسورها شد، بین ۱۰ تا ۱۵ کیلومتر عرض داشت و با سرعت بسیار بالا ۶۴ هزار کیلومتر بر ساعت به زمین برخورد کرد و دهانه عظیم Chicxulub را به وجود آورد که امروزه در زیر شبه‌جزیره Yucatán در مکزیک قرار دارد. منشأ دقیق این سنگ فضایی هنوز مشخص نیست، اما گمان می‌رود که از نواحی دوردست بیرونی منظومه شمسی یا بخش‌های خارجی کمربند سیارکی نزدیک به سیاره مشتری آغاز کرده باشد.