خاطرات فوتبالی با رومئو بنتی؛ برادر ژولیت و هافبک سرسخت تیم‌های میلان، یوونتوس و رم

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری طرفداری، رومئو بنتی (Romeo Benetti) در تاریخ 20 اکتبر 1945 در شهر آلباردو ده آدیجه ایتالیا به دنیا آمد. او در پست‌های هافبک میانی و هافبک تدافعی به میدان رفت. نام رومئو به دلیل تأثیر اثر مشهور ویلیام شکسپیر بر خانواده‌اش انتخاب شده است، چرا که والدین او پس از تولد او و خواهر دوقلویش تصمیم به نام‌گذاری آن‌ها به این نام‌ها گرفتند. پیش از تولد رومئو و خواهرش، خانواده بنتی دارای شش فرزند بودند. پس از مهاجرت خانواده از ورونا به بولزانو، رومئو دوران هشت تا 16 سالگی خود را در یک مدرسه شبانه‌روزی گذراند و از 14 سالگی در یک چاپخانه مشغول به کار شد.

بازی فوتبال برادرش، تأثیر زیادی بر علاقه رومئو به این ورزش داشت و او پس از جلب توجه یک استعدادیاب، به باشگاه بولزانو پیوست و در سال 1963 به تیم اصلی آن راه یافت. او در سری دی ایتالیا 31 بازی انجام داد و 10 گل به ثمر رساند که این عملکرد موجب جلب توجه تیم‌های سری چی به او شد. در سال 1964، او به تیم سیه‌نا در سری چی پیوست و در 31 بازی، 9 گل به ثمر رساند. بنتی سپس دو فصل را در باشگاه تارانتو گذراند و در فصل 66-1965، 30 بازی و هفت گل و در فصل 67-1966، 32 بازی و چهار گل ثبت کرد. عملکرد خوب او در سری چی باعث شد تا باشگاه پالرمو در تابستان 1967 او را با 50 میلیارد لیر خریداری کند. بنتی در پالرمو به بازیکنی کلیدی تبدیل شد و با ثبت سه گل در 37 بازی، نقش مهمی در صعود این تیم به سری‌آ ایفا کرد. او در پالرمو علاوه بر پست‌های هافبک، در پست مهاجم دوم نیز به میدان رفت.

یوونتوس در سال 1968، بنتی را به عنوان پدیده فوتبال ایتالیا خرید تا او برای نخستین بار در بالاترین سطح فوتبال بازی کند. نخستین بازی او با پیراهن بیانکونری در هفته نخست سری‌آ برابر آتالانتا بود. او در این فصل 33 بازی انجام داد و گل‌هایی برابر وارسه، هت‌تریک برابر سمپدوریا در جام حذفی و یک گل برابر لوزان در فیرزکاپ به ثمر رساند. عدم علاقه هریبرتو هررا، سرمربی وقت یوونتوس، به همکاری با بنتی موجب شد تا او پس از یک سال به سمپدوریا منتقل شود. همکاری با سمپدوریا تصمیمی حرفه‌ای و درست از سوی این بازیکن بود، زیرا او در جنوا به بهترین فرم خود رسید و آمار 30 بازی، چهار گل و یک پاس گل را ثبت کرد. یکی از بهترین بازی‌های او با پیراهن سمپدوریا در دیدار برابر میلان رقم خورد، جایی که او موفق شد سه بازیکن میلان را به زمین بیندازد.

پس از این موفقیت، نرئو روکو، سرمربی وقت میلان، در سال 1970 دستور خرید بنتی را صادر کرد. حضور او در میلان تصمیمی بسیار درست بود و این بازیکن توانست علاوه بر بازی‌سازی، خط دفاعی میلان را نیز با بازی سخت و محکم خود حفظ کند. نخستین بازی او با پیراهن میلان در هفته نخست سری‌آ برابر لاتزیو بود. او در ادامه موفق شد دروازه تیم سابقش، سمپدوریا، را در هفته سوم باز کند و همچنین در برابر کاتانیا، کالیاری، فوجیا، ویچنزا و هلاس ورونا نیز گلزنی کرد. بنتی در جام حذفی این فصل نیز عملکرد خوبی داشت و با دو گل در مراحل اولیه و یک گل منجر به پیروزی برابر فیورنتینا، به فینال رسید، اما در نهایت نایب قهرمان شد. او در این فصل 37 بازی، 9 گل و 10 پاس گل ثبت کرد.

در فصل 72-1971، بنتی برای نخستین بار در دربی دلامادونینا برابر اینتر گلزنی کرد و در جام یوفا نیز دروازه تاتنهام را باز کرد. در پایان فصل، او نخستین قهرمانی خود در جام حذفی را کسب کرد و آمار 45 بازی، هشت گل و شش پاس گل را به ثبت رساند. در فصل 73-1972، تحت هدایت چزاره مالدینی، بنتی به یکی از سرسخت‌ترین بازیکنان فوتبال ایتالیا تبدیل شد و در فصلی که میلان به قهرمانی جام برندگان اروپا رسید، او با گلزنی برابر دیفردانژ و اسپارتاک مسکو، تیمش را به مرحله بعدی رساند. او در این فصل 43 بازی، 10 گل و دو پاس گل ثبت کرد.

در فینال جام حذفی این فصل، بنتی نمایش درخشانی برابر تیم سابقش، یوونتوس، داشت و پس از گلزنی در جریان بازی، پنالتی تیمش را در ضیافت پنالتی‌ها به گل تبدیل کرد. در فصول بعدی همکاری با میلان، او آمارهای 42 بازی، هفت گل و چهار پاس گل در فصل 74-1973، 39 بازی، شش گل و چهار پاس گل در فصل 75-1974 و 45 بازی، 9 گل و هفت پاس گل در فصل 76-1975 را ثبت کرد.

یکی از نکات قابل توجه در کارنامه بنتی، عملکرد موفق او در دربی‌های دلامادونینا برابر اینتر بود؛ او در مجموع این دربی‌ها با پیراهن میلان، پنج بار دروازه رقیب را باز کرد و محبوبیتی ویژه در میان هواداران روسونری پیدا کرد. در سال 1976، بنتی پس از شش سال از میلان جدا شد و به یوونتوس بازگشت و پیراهن شماره «10» کاپلو را برتن کرد. در فصل 77-1976، او برای نخستین بار به قهرمانی در سری‌آ و جام یوفا رسید. در این فصل، او در راه رسیدن به اسکودتو، گل‌هایی برابر تیم سابقش، میلان، و بریس برابر چزنا به ثمر رساند و همچنین در راه قهرمانی جام یوفا دروازه منچستر یونایتد و ماگدبورگ را باز کرد. او با آمار کلی 50 بازی، شش گل و دو پاس گل، فصل را به پایان رساند.

در فصل 78-1977، بنتی دومین قهرمانی پیاپی خود در سری‌آ را با آمار 38 بازی و هشت گل جشن گرفت. او یک فصل دیگر در یوونتوس حضور داشت و آمار 37 بازی، چهار گل و یک پاس گل را ثبت کرد. بنتی پس از جدایی از یوونتوس، در سال 1979 به رم پیوست و پس از تجربه نخستین بازی برای این تیم برابر میلان، به همراه رم به قهرمانی جام حذفی ایتالیا رسید. در این مسیر، او دروازه میلان و ترنانا را باز کرد و در مجموع نخستین فصل همکاری‌اش با رم، آمار 34 بازی، سه گل و یک پاس گل را ثبت کرد. در دومین فصل حضورش در رم، او تنها در شش بازی به میدان رفت و با دومین قهرمانی پیاپی جام حذفی، تصمیم به بازنشستگی گرفت.

بسیاری از فوتبال‌دوستان ایتالیایی، بنتی را به عنوان یک شخصیت مشابه با قهرمانان فیلم‌های «وسترن اسپاگتی» در فوتبال ایتالیا می‌شناسند، زیرا او در زمین بازی به عنوان یک جنگجو ظاهر می‌شد و با تکل‌ها و بازی سخت خود، اجازه خودنمایی به رقبا را نمی‌داد. بنتی در طول دوران فوتبالش، لقب‌های زیادی به دلیل سبک بازی‌اش دریافت کرد که از جمله آن‌ها می‌توان به ال تایگر، گلادیاتور، صخره و آدم‌کش اشاره کرد. برخی روزنامه‌نگاران نیز به او لقب‌هایی مانند ماولتیر و پانزر دادند. بازی خشن بنتی در میلان باعث شد تا در یک مسابقه، رباط صلیبی بازیکن حریف، فرانچسکو لیگوری، شکسته شود و این موضوع به دادستانی و وکلا کشیده شود.

نخستین بازی ملی بنتی برای تیم ملی ایتالیا در سال 1971 و برابر تیم ملی مکزیک بود. او در جام جهانی 1974، نخستین تورنمنت ملی خود را تجربه کرد و در این دوره در سه بازی به میدان رفت و موفق به گلزنی برابر هائیتی شد. با ورود انزو بیرزوت به کادر فنی تیم ملی ایتالیا، بنتی به بازیکنی کلیدی تبدیل شد و در جام جهانی 1978، نمایش خوبی از خود به جا گذاشت. او در این دوره برابر مجارستان گلزنی کرد، اما به دلیل دو اخطاره شدن، نتوانست در دیدار رده‌بندی حضور یابد. پس از کاپیتانی در دو بازی ملی، بنتی در سال 1980 برای نخستین بار در جام ملت‌های اروپا حاضر شد و با حضور در چهار بازی، رتبه چهارم را تجربه کرد. او یکی از پنالتی‌های ضیافت پنالتی‌های دیدار رده‌بندی برابر چکسلواکی را به گل تبدیل کرد، اما نتوانست به پیروزی در این بازی و کسب رتبه سوم یورو دست یابد. او پس از این مسابقه، ماجراجویی ملی خود را با 55 بازی، سه گل و یک پاس گل به پایان رساند.