چگونه مانچینی ستاره‌های زیدان را در پاریس مهار کرد؟؛ روایت تساوی ایتالیا

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری طرفداری، روبرتو مانچینی توانست به سرعت شکست قبلی خود در برابر بلژیک را فراموش کند و تیمی با شخصیت، استحکام و هویت مشخص به میدان بفرستد. ایتالیا در مقابل تیم ستاره‌دار زیدان، فرانسه را برای مدت طولانی از محوطه خود دور نگه داشت و با وجود فشار شدید حریف از نظر مالکیت توپ، حتی فرصت داشت تا بازی را با پیروزی به پایان برساند. تساوی ایتالیا برابر فرانسه به این معناست که آتزوری همچنان در موقعیتی قرار دارد که با پیروزی مقابل ترکیه، شانس ادامه رقابت در دو بازی پایانی گروه در ماه نوامبر را داشته باشد.

تحلیل‌گران گاتزتا دلو اسپورت در بررسی خود از دیدار فرانسه و ایتالیا، بیشتر بر عملکرد روبرتو مانچینی و تغییر چهره تیم ملی ایتالیا تمرکز کرده‌اند. یکی از نکات اصلی این تحلیل، توانایی ایتالیا در تحمل فشار فرانسه است. تیم زیدان در نیم‌ساعت ابتدایی با پرس شدید و بازپس‌گیری سریع توپ، ایتالیا را به عقب راند، اما مشکل اصلی فرانسه این بود که این فشار به حضور مؤثر در محوطه جریمه تبدیل نشد. مایکل اولیسه تقریباً محور اصلی حملات فرانسه بود، اما ارتباط کافی با هم‌تیمی‌هایش برقرار نشد و در نتیجه خط دفاع ایتالیا توانست شرایط را کنترل کند. ترکیب ۳-۳-۴ مانچینی در عمل بیشتر به ۱-۴-۵ فشرده تبدیل می‌شد؛ فاصله خطوط کمتر بود و فضاهای میان هافبک‌ها و مدافعان که در برابر بلژیک مشکل‌ساز شده بود، بسته شد و بازیکنان پس از از دست دادن توپ سریعاً به ساختار دفاعی بازمی‌گشتند.

ایتالیا در این مسابقه صرفاً یک تیم دفاعی نبود. مانچینی با انتخاب سه مهاجم واقعی، یعنی سباستیانو اسپوزیتو، پیو اسپوزیتو و مویزه کین، نشان داد که قصد ندارد فقط برای حفظ نتیجه بازی کند. ایتالیا هر زمان که موفق می‌شد توپ را پس از فشار فرانسه به فضای پشت خط دفاعی برساند، خطرناک ظاهر می‌شد و یکی از مهم‌ترین نمونه‌ها در نیمه نخست با پاس داویده فراتزی و همکاری سباستیانو اسپوزیتو و کایوده شکل گرفت؛ موقعیتی که کین نتوانست آن را به گل تبدیل کند. در سوی دیگر، جان‌لوییجی دوناروما بار دیگر در لحظات دشوار نقش تعیین‌کننده‌ای ایفا کرد و چند واکنش مهم داشت؛ به‌خصوص زمانی که اولیسه با شوت از بیرون محوطه دروازه ایتالیا را تهدید کرد.

شروع نیمه دوم برای ایتالیا بسیار دشوار بود. فرانسه با تمرکز بیشتری به میدان بازگشت و فشار خود را افزایش داد و در نهایت اولیسه با ضربه‌ای از بیرون محوطه توانست دروازه دوناروما را باز کند. با این حال، تفاوت مهم ایتالیا با مسابقات قبلی این بود که این بار تیم مانچینی پس از دریافت گل از نظر ذهنی فرو نریخت. ایتالیا توانست فشار فرانسه را مدیریت کند و با تعویض‌ها انرژی تازه‌ای به زمین آورد و در یکی از حملات خود با استفاده از اشتباه دا کونها توپ را پس گرفت. توپ به الساندرو باستونی رسید و مدافع ایتالیا با پیشروی خود گل تساوی را به ثمر رساند؛ این دومین گل او پس از گل مقابل بورسا و پاسخی مهم به تردیدهایی بود که درباره توانایی او برای بازی در خط دفاعی چهار نفره مطرح شده بود.

در دقایق پایانی، شرایط برای ایتالیا حتی بهتر شد؛ دومنیک اوپامکانو پس از دریافت کارت زرد دوم به دلیل متوقف کردن مویزه کین، از زمین اخراج شد و فرانسه ۱۰ نفره شد. مانچینی در این لحظه به جای عقب‌نشینی، به دنبال پیروزی بود و با ورود جانلوکا اسکاماکا، سیستم ۲-۴-۴ با دو مهاجم را امتحان کرد. ایتالیا در ادامه یک موقعیت خوب دیگر با ضربه سر کین داشت و سپس نیکولو بارلا نیز می‌توانست گل دوم را بزند، اما توپ او از بالای دروازه عبور کرد. پیام تغییر رویکرد مانچینی واضح بود: ایتالیا در برابر فرانسه نه تنها برای تساوی، بلکه برای پیروزی تلاش کرد.

این تساوی برای ایتالیا اهمیت زیادی دارد؛ تیم ملی این کشور پس از شکست ۲-۰ برابر بلژیک، با پیروزی ۴-۱ مقابل ترکیه و سپس تساوی ۱-۱ برابر فرانسه، نشانه‌هایی از بازگشت اعتمادبه‌نفس و سازمان تیمی را نشان داده است. در حال حاضر ایتالیا با ۳ امتیاز در رده سوم گروه ۱ لیگ A قرار دارد و پس از فرانسه و بلژیک ایستاده است. اکنون مسابقه با ترکیه اهمیت ویژه‌ای دارد؛ پیروزی در این بازی می‌تواند ایتالیا را در شرایطی قرار دهد که دو مسابقه پایانی مقابل فرانسه و بلژیک در ماه نوامبر همچنان برای سرنوشت تیم اهمیت داشته باشد. در نهایت آتزوری حالا تصویری از تیمی را ارائه می‌دهد که پس از یک شروع نگران‌کننده، دوباره نشانه‌هایی از شخصیت، انسجام و توانایی رقابت در بالاترین سطح را نشان داده است.