هواداران فوتبال: همه‌چیز را می‌دانیم، مثل دوست گچ‌کارم!

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری طرفداری، شان دایچ در یک گفت‌وگوی مفصل و صریح با نشریه The Times به یکی از مباحث همیشگی فوتبال مدرن پرداخته است؛ اینکه چرا هواداران امروزی بیشتر از هر زمان دیگری درباره تاکتیک‌ها، سیستم‌ها و تصمیمات مربیان بحث می‌کنند و چرا برخی از آن‌ها به این باور رسیده‌اند که حتی می‌توانند اطلاعات بیشتری نسبت به مربیان حرفه‌ای فوتبال داشته باشند.

دایچ در این گفت‌وگو ابتدا به تغییر شکل مباحث فوتبالی میان هواداران اشاره کرد. به گفته او، در گذشته بیشتر گفتگوها به نتیجه مسابقه و ارزیابی خوب یا بد بودن بازیکنان محدود می‌شد، اما اکنون هواداران به طور جدی وارد بحث‌های فنی و تاکتیکی شده‌اند. دایچ اظهار داشت: نکته جالب این است که هواداران درک بهتری پیدا کرده‌اند؛ دیوانگی ماجرا این است که حالا تصور می‌کنند همه‌چیز را می‌دانند. دوستانم همیشه این کار را می‌کنند. من فقط به آن‌ها می‌گویم ساکت شوید! یکی از دوستانم گچ‌کار است؛ چطور فکر می‌کند بیشتر از من می‌داند؟ نکته اینجاست که او فقط فکر نمی‌کند بیشتر می‌داند؛ واقعاً به آن باور دارد!

از نظر دایچ، گسترش آمار، برنامه‌های تحلیلی، شبکه‌های اجتماعی و محتوای تاکتیکی باعث شده هواداران اطلاعات بسیار بیشتری نسبت به گذشته داشته باشند، اما همزمان فضایی ایجاد شده که تقریباً هر تصمیم یک مربی به طور دقیق مورد تجزیه و تحلیل قرار می‌گیرد. دایچ همچنین به این نکته اشاره کرد که از چه زمانی بردن دیگر مهم‌ترین چیز نیست؟

او سپس به موضوعی پرداخت که مدت‌هاست نسبت به آن موضع مشخصی دارد؛ اینکه در فوتبال مدرن صرفاً نتیجه‌گیری برای یک مربی کافی نیست و از او انتظار می‌رود تیمش با یک «سبک مشخص» نیز بازی کند. دایچ گفت: بحث درباره فلسفه، هویت و سبک بازی اکنون به یکی از چالش‌های اصلی مربیان تبدیل شده است؛ این مسائل حالا به شدت در فوتبال مورد بحث قرار می‌گیرند و این چالش مربی مدرن است؛ شما نماینده چه چیزی هستید؟ فدراسیون می‌خواهد تیم چه تصویری ارائه کند؟ زمانی در زندگی همه ما، بردن مهم‌ترین چیز بود. مطمئن نیستم هنوز هم همین‌طور باشد. چطور ممکن است بردن مهم‌ترین چیز در مسابقه‌ای نباشد که باید آن را ببرید؟

سرمربی انگلیسی بر این باور است که گاهی اوقات بحث درباره اینکه یک تیم «چگونه» می‌برد، بیش از حد پررنگ شده و حتی می‌تواند اصل رقابت را تحت‌الشعاع قرار دهد. دایچ در ادامه درباره تقابل انگلیس و آرژانتین در جام جهانی نیز صحبت کرد و معتقد بود در لحظاتی که انگلیس تحت فشار قرار گرفته بود، باید راهکار ساده‌تری انتخاب می‌کرد. او گفت: وقتی لازم بود این کار را انجام بدهیم، انجامش ندادیم. به اعتقاد دایچ، انگلیس می‌توانست به جای اصرار بر ادامه همان روش، توپ را پشت مدافعان آرژانتین بفرستد و حریف را مجبور کند عقب‌تر بازی کند. او توضیح داد: خیلی راحت می‌شد گفت توپ را پشت سرشان بفرستید و فشار را از روی خودتان بردارید؛ اما این کار را نکردیم. از دید دایچ، چنین تصمیمی به معنای کنار گذاشتن تاکتیک نیست؛ بلکه خود بخشی از تاکتیک و مدیریت شرایط مسابقه است.

یکی دیگر از محورهای جالب صحبت‌های دایچ درباره روندهای تاکتیکی فوتبال، بازگشت شماره ۹های کلاسیک بود. او معتقد است فوتبال دائماً در چرخه حرکت می‌کند و ایده‌هایی که زمانی قدیمی تلقی می‌شوند، بعد از چند سال دوباره بازمی‌گردند. دایچ به‌خصوص از بازگشت مهاجمان نوک قدرتمند استقبال کرد و گفت: مهاجمان نوک بزرگ بدون شک در حال بازگشت هستند. او دلیل این اتفاق را افزایش استفاده تیم‌ها از بلوک‌های دفاعی فشرده می‌داند. از نظر دایچ وقتی فضای بازی محدود می‌شود، استفاده از یک مهاجم نوک که بتواند توپ را حفظ کند، مدافعان را درگیر کند و روی ارسال‌ها مؤثر باشد دوباره اهمیت زیادی پیدا می‌کند. او افزود: سه یا چهار سال پیش گفتم موج بعدی برای شماره ۹ها خواهد بود؛ حالا نگاه کنید، همه دوباره شماره ۹ می‌خواهند.

دایچ برای توصیف چرخه تغییر مدهای تاکتیکی فوتبال از تشبیه مخصوص خودش استفاده کرد: فوتبال مانند مد شدن شلوار جین جذب و شلوار دمپاگشاد است؛ همه‌چیز دوباره برمی‌گردد. او انتظار دارد مهاجمانی که علاوه بر گلزنی توانایی مشارکت در بازی و ارتباط با سایر بازیکنان را دارند، دوباره به یکی از مهم‌ترین اجزای تیم‌های بزرگ تبدیل شوند.