چرا چلسی با خرید جردن هندرسون و دنی ولبک انتخاب‌های هوشمندانه‌ای داشت؟

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری طرفداری، دنی ولبک و جوردن هندرسون ممکن است به زودی معنای جدیدی به لقب قدیمی «بازنشسته‌های چلسی» ببخشند. در یک تغییر غیرمنتظره نسبت به سیاست نقل‌وانتقالاتی که بر جذب بازیکنان جوان متمرکز بود و از زمان ورود مالکان بلوکو (BlueCo) در سال ۲۰۲۲ به یک ویژگی اصلی باشگاه تبدیل شده بود، چلسی اکنون در آستانه جذب مهاجم ۳۵ ساله برایتون و هافبک ۳۶ ساله سابق لیورپول قرار دارد. در صورت نهایی شدن هر دو انتقال، حضور این دو بازیکن میانسال در ترکیب آبی‌های لندن بدون شک آغازگر دوره جدیدی تحت هدایت ژابی آلونسو خواهد بود؛ سرمربی‌ای که به دنبال افزودن تجربه و شخصیت به تیمش است.

چلسی پیش‌تر اعلام کرده بود که در پنجره نقل‌وانتقالات تابستانی به دنبال جذب بازیکنانی با تجربه‌تر و دارای قدرت رهبری است تا فاصله خود را با رقبا کاهش دهد، اما به نظر می‌رسد باشگاه به این رویکرد بیش از حد انتظار پایبند مانده است. این باشگاه که در سال‌های اخیر به دلیل تمرکز تقریباً انحصاری بر خرید استعدادهای جوان مورد انتقاد قرار گرفته بود، اکنون با این خطر مواجه است که در جهت مخالف افراط کند. بدون شک ولبک و هندرسون هر دو سابقه‌ای طولانی و موفق در لیگ برتر انگلیس دارند، اما طبیعی است که درباره تأثیرگذاری آن‌ها در سال‌های پایانی دوران حرفه‌ای‌شان، به‌ویژه از نظر کیفیت فنی در زمین، تردیدهایی وجود داشته باشد. با این حال، ممکن است این تصمیم یک ریسک حساب‌شده باشد که در نهایت به نتایج مطلوبی منجر شود.

چلسی پیش‌تر نشانه‌هایی از تغییر رویکرد خود در بازار نقل‌وانتقالات را نشان داده بود. پس از پایان فصل ناامیدکننده ۲۶-۲۰۲۵ که با قرار گرفتن در رتبه دهم لیگ همراه شد، گزارش‌های متعددی منتشر شد مبنی بر اینکه آبی‌های لندن به دنبال جذب بازیکنانی «مقاوم از نظر روحی»، «پخته» و «ثابت‌شده در لیگ برتر» هستند تا بتوانند بلافاصله پس از ورود به رختکن به تیم کمک کنند. با این وجود، این سیاست همچنان فاصله‌ای بسیار زیاد با استراتژی گیج‌کننده سال‌های گذشته دارد؛ استراتژی‌ای که بر انباشت بازیکنان جوان و آینده‌دار استوار بود، به این امید که یا در استمفوردبریج به ستاره تبدیل شوند یا با سود قابل توجهی به فروش برسند.

جذب مدافعی ۲۶ ساله مانند مکسانس لاکروا یک موضوع است، اما تلاش برای خرید ولبک و هندرسون که هر دو در میانه دهه چهارم زندگی خود قرار دارند و حتی در سال ۲۰۱۰ در ساندرلند کنار هم بازی می‌کردند، داستان کاملاً متفاوتی است. برای درک بهتر این تغییر، کافی است بدانیم طبق آمار اپتا، چلسی در ۱۲۳ مسابقه اخیر خود در تمامی رقابت‌ها حتی یک دقیقه هم به بازیکنان بالای ۳۰ سال بازی نداده است؛ آماری که از آخرین بازی تیاگو سیلوای ۳۹ ساله در ماه می ۲۰۲۴ آغاز می‌شود.

هرچند شنیدن این اخبار باعث شگفتی شده، اما مشخص بود که باشگاه در تابستان امسال از جذب بازیکنان باتجربه هراسی ندارد؛ تغییری که مستقیماً به‌دستور ژابی آلونسو شکل گرفته است؛ مربی‌ای که خلاف نقش صرفاً «سرمربی»، اختیارات بیشتری در امور مدیریتی تیم دارد. چلسی در جریان جام جهانی برای جذب گرانیت ژاکای ۳۴ ساله، کاپیتان ساندرلند، اقدام کرد اما موفق نشد. همچنین جان استونز ۳۲ ساله نیز پس از جدایی از منچسترسیتی در فهرست گزینه‌های باشگاه قرار داشت، هرچند اکنون به نظر می‌رسد که اینتر را به‌عنوان مقصد بعدی خودش انتخاب کرده است.

بازیکنانی به چلسی می‌آیند که روی هم بیشتر از ۷۰ سال سن دارند. میانگین سنی بازیکنان خریداری شده توسط چلسی از زمان ورود تاد بولی ۲۱ سال بوده است! همیشه تلاش برای بهتر شدن تقریباً روشن است که دلیل اصلی علاقه چلسی به هندرسون، توانایی‌های فنی او نیست، بلکه نقش رهبری و تأثیری است که می‌تواند خارج از زمین بر تیم بگذارد؛ تیمی که به دلیل سیاست جذب بازیکنان جوان، از کمبود تجربه و شخصیت رنج می‌برد. در همین راستا، نگرانی هواداران تا حدی با جایگاه هندرسون در تیم ملی انگلیس و تمجیدهای فراوان هم‌تیمی‌هایش و همچنین توماس توخل، سرمربی سابق چلسی، کاهش پیدا می‌کند. توخل یکی از بزرگ‌ترین حامیان این هافبک باتجربه محسوب می‌شود.

سرمربی تیم ملی انگلیس، بلافاصله پس از آغاز کار خود در مارس ۲۰۲۵، هندرسون را دوباره به تیم ملی دعوت کرد و از آن زمان تاکنون او در تمامی اردوها حضور داشته است؛ حضوری که بیشتر به دلیل نقش تأثیرگذارش پشت صحنه بوده تا عملکرد داخل زمین. هندرسون در جام جهانی نیز شخصیت مثال‌زدنی خود را نشان داد؛ او پس از پیروزی انگلیس برابر مکزیک در مرحله یک‌هشتم نهایی، با وجود شکستگی دست همچنان در تمرینات حاضر شد و آمادگی خود را برای بازی اعلام کرد. توخل سال گذشته درباره او گفته بود: او همه‌چیزتمام و یک برنده همیشگی است. شخصیت، روحیه و کاریزمایش فوق‌العاده است. او چسبی است که تمام تیم‌هایی را که در آن‌ها بازی کرده کنار هم نگه می‌دارد و همین باعث خاص شدن آن تیم‌ها می‌شود. رهبری، شخصیت، انرژی و استانداردهایی که ایجاد می‌کند، عاملی است که هر تیمی به آن نیاز دارد.

جالب اینکه مورگان راجرز، خرید ۱۱۷ میلیون پوندی جدید چلسی، در جریان جام جهانی همین دیدگاه را تکرار کرد. او درباره انتقادها از حضور هندرسون در تیم ملی گفت: اگر از بازیکنان بخواهید بدون دانستن اسم‌ها، افرادی را که دوست دارند در اردو کنارشان باشند رتبه‌بندی کنند، هندرسون قطعاً در جمع پنج نفر اول همه خواهد بود. جود بلینگام نیز درباره او گفت: برای کمک به تیم، او حتی ذره‌ای از زیر پا گذاشتن غرورش دریغ نمی‌کند. هر روز در تمرینات بی‌وقفه تلاش می‌کند بهتر شود و همه را هم به بهتر شدن وادار می‌کند. به نوعی شدت تمرینات را بالا می‌برد. هندرسون با دست مصدوم هم با تمام وجود از بازیکنان انگلیس در جام جهانی ۲۰۲۶ حمایت کرد.

کابوس همیشگی چلسی، ولبک نیز قرار نیست صرفاً برای تکمیل فهرست بازیکنان به چلسی بیاید. مهاجم ۳۵ ساله برایتون بهترین فصل گلزنی دوران ۱۸ ساله حضورش در لیگ برتر را پشت سر گذاشته و موفق شد ۱۳ گل به ثمر برساند. این آمار به‌مراتب بهتر از تک گل لیام دلاپ در نقش مهاجم ذخیره ژوائو پدرو در فصل گذشته است و باعث می‌شود ژابی آلونسو دو مهاجم باتجربه و امتحان‌پس‌داده در لیگ برتر در اختیار داشته باشد. علاوه بر این، ولبک و ژائو پدرو در دوران حضورشان در برایتون همکاری بسیار موفقی با یکدیگر داشتند. با وجود سن بالا، محصول آکادمی منچستریونایتد همچنان از نظر فیزیکی توانایی ایجاد دردسر برای مدافعان لیگ برتر را دارد؛ به‌ویژه زمانی که پشت سر او بازیکنان خلاقی مانند کول پالمر و مورگان راجرز حضور داشته باشند. چلسی نیز این موضوع را به خوبی می‌داند. ولبک در ۱۹ بازی لیگ برتری مقابل آبی‌های لندن، ۹ گل و ۲ پاس گل ثبت کرده است؛ نخستین گلش را در سال ۲۰۱۰ با پیراهن ساندرلند به ثمر رساند و آخرین بار نیز در آوریل امسال موفق به گلزنی برابر چلسی شد. او همانند هندرسون، شخصیتی تأثیرگذار در رختکن نیز به شمار می‌رود.

فابیان هورزلر، سرمربی برایتون، در ماه مارس درباره او گفته بود: او فقط یک گلزن ارزشمند نیست؛ بلکه داخل و خارج از زمین یک رهبر واقعی برای ماست. آینده نامشخص بازیکنان جوان از آنجا که جذب این دو بازیکن صرفاً راه‌حلی کوتاه‌مدت محسوب می‌شود، طبیعی است که پرسش‌هایی درباره آینده بازیکنان نیمکت‌نشین چلسی مطرح شود؛ به‌خصوص که تیم ژابی آلونسو در فصل آینده در هیچ رقابت اروپایی حضور ندارد و فرصت چندانی برای چرخش ترکیب نخواهد داشت. با وجود فروش آندری سانتوس به منچستریونایتد، چلسی همچنان انزو فرناندز، مویسس کایسدو، رومئو لاویا، داریو اسوگو و حتی ریس جیمز را برای بازی در میانه میدان در اختیار دارد. هنوز مشخص نیست چه بازیکنانی از تیم جدا خواهند شد و همین موضوع این پرسش را ایجاد می‌کند که هندرسون دقیقاً چه جایگاهی در ترکیب خواهد داشت؛ موضوعی که این فرضیه را تقویت می‌کند که نقش اصلی او خارج از زمین خواهد بود.

در خط حمله نیز ولبک کنار ژائو پدرو، لیام دلاپ، نیکلاس جکسون، امانوئل امگا، مارک گیو و استعداد جوانی مانند شیم مهوکا قرار خواهد گرفت. بنابراین چلسی در هفته‌های پایانی پنجره نقل‌وانتقالات باید تعداد قابل توجهی از مهاجمان خود را به فروش برساند؛ زیرا به جز ژائو پدرو، تقریباً همه آن‌ها قابل فروش هستند، هرچند احتمالاً مهوکا به صورت قرضی راهی تیم دیگری خواهد شد. لیام دلاپ با زدن تنها یک گل در کل فصل هواداران چلسی را به این نتیجه رسانده که «دنی ولبک با عصا» هم از او تاثیرگذارتر خواهد بود.

این سیاست بدون ریسک هم نیست. کمتر هواداری با جذب تجربه مخالف است، اما ولبک و هندرسون در سنین ۳۵ و ۳۶ سالگی، از نظر بسیاری پا را از محدوده سنی قابل قبول برای باشگاهی در اندازه چلسی فراتر گذاشته‌اند. هواداران البته نمونه موفق چنین تصمیمی را در گذشته دیده‌اند. تیاگو سیلوا در ۳۵ سالگی به صورت آزاد به چلسی پیوست و خیلی زود به یکی از ستون‌های اصلی تیم توماس توخل تبدیل شد و نقش مهمی در قهرمانی آبی‌های لندن در لیگ قهرمانان اروپا ایفا کرد. توانایی‌های رهبری او نیز باعث شد پیش از جدایی احساسی‌اش در سال ۲۰۲۴ به یکی از محبوب‌ترین بازیکنان هواداران تبدیل شود. با این حال، با وجود سابقه درخشان ولبک و هندرسون در لیگ برتر، آن‌ها در سطح تیاگو سیلوا نیستند و بعید است بتوانند مانند او بلافاصله کیفیت ترکیب اصلی را متحول کنند. باشگاهی که طی سال‌های اخیر به خاطر تمرکز افراطی بر جذب بازیکنان جوان سوژه تمسخر شده بود، حالا باید مراقب باشد که در صورت زیاده‌روی در جذب بازیکنان مسن، بار دیگر هدف انتقادها قرار نگیرد.

مهم‌ترین نکته این است که مدیران چلسی به نظر می‌رسد از اشتباهات گذشته خود درس گرفته‌اند. این تیم به تجربه، رهبری و استحکام ذهنی نیاز داشت و اگر جذب لاکروا، ولبک و هندرسون نهایی شود، این ویژگی‌ها را به میزان قابل توجهی به دست خواهد آورد. تیاگو سیلوا ثابت کرد که جذب بازیکنی در سال‌های پایانی دوران حرفه‌ای نیز می‌تواند تأثیری عمیق بر فضای رختکن داشته باشد. حتی اگر دو ملی‌پوش انگلیسی نقش پررنگی در زمین نداشته باشند، بدون شک در پشت صحنه و در شکل دادن به شخصیت تیم تأثیرگذار خواهند بود. شاید ولبک و هندرسون معنای جدیدی به لقب تاریخی «بازنشسته‌های چلسی» ببخشند، اما در تضاد کامل با سیاست سال‌های گذشته، تغییر مسیر چلسی در بازار نقل‌وانتقالات را می‌توان گامی مثبت برای تیمی دانست که در پایان فصل بسیار ضعیف ۲۶-۲۰۲۵ کاملاً سردرگم به نظر می‌رسید. اکنون هیجان تازه‌ای پیرامون پروژه‌ای که ژابی آلونسو در حال ساختن آن است، شکل گرفته است. آیا مدیران چلسی پشت ناخدا و عواقب تصمیماتش خواهند ماند؟