ایران بارکلی: از کامبک شگفت‌انگیز در لاس وگاس تا پایان تلخ با شش شکست متوالی در دنیای بوکس حرفه‌ای

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری طرفداری، ایران بارکلی (Iran Barkley) در تاریخ ششم می 1990 در نیویورک سیتی ایالات متحده به دنیا آمد. پدر او، فرانک بارکلی، که عضو ارتش آمریکا بود، نام فرزندش را پس از یک مأموریت نظامی در ایران انتخاب کرد. ایران در دوران نوجوانی به عضویت یک باند خیابانی به نام بلک اسپیدس درآمد و در مراسم پذیرش این باند، با دو ردیف از اعضا که با چوب بیسبال و زنجیر منتظرش بودند، مواجه شد و لقب «تیغه» یا «Blade» را دریافت کرد؛ این لقب تا پایان دوران ورزشی‌اش همراه او بود.

ایران با تشویق خواهرش، ایوونه بارکلی که خود یک بوکسور موفق در عرصه بانوان بود، به ورزش بوکس روی آورد. خواهرش بارها او را از ناامیدی نجات داد و سرانجام موفق شد برادرش را به صورت جدی‌تری به این ورزش مشغول کند. او در مرکز تفریحی سنت مری در برانکس، با مربی باهوشی به نام دیوید واسکز همکاری کرد و با قدرت مشت‌هایش، این مربی را تحت تأثیر قرار داد. بارکلی در ابتدا به بوکس آماتور پیوست و در مسابقات جهانی 1982، مدال برنز میان‌وزن را کسب کرد. تلاش‌های او در بوکس آماتور شامل یک مدال طلا، یک نقره و دو برنز بود که منجر به حرفه‌ای شدنش در سال 1982 با ناک‌اوت لری جردن شد. پس از پیروزی در چهار مبارزه ابتدایی، او نخستین شکستش را در سال 1983 از اوسلی سیلاس متحمل شد.

پس از 16 پیروزی و سه شکست، ایران در بیستمین مبارزه‌اش مقابل مایک تینلی برای کسب عنوان قهرمانی میان‌وزن قاره‌ای آمریکا (WBA) به میدان رفت. پیروزی با امتیاز برابر تینلی، کمربند قهرمانی میان‌وزن قاره‌ای را برای او به ارمغان آورد و بارکلی در مبارزه بعدی با ناک‌اوت تونی هریسون در راند سوم، این عنوان را حفظ کرد. اما پس از یک سال و چهار پیروزی، بارکلی عنوان قهرمانی‌اش را پس از شکست از سومبو کالامبی کنگویی-ایتالیایی از دست داد. دو پیروزی در دو مبارزه بعدی، او را برای رقابت بر سر عنوان میان‌وزن WBC آماده کرد. بارکلی باید با رقیب سرسختی چون توماس هرنس روبرو می‌شد. بسیاری او را در این مسابقه که در هتل لاس وگاس هیلتون (شهر وینچستر ایالت نوادا) برگزار می‌شد، شانس کمتری برای پیروزی می‌دانستند؛ به همین دلیل، پس از شکافته شدن ابروی بارکلی در راند نخست و درخشش هرنس در دو راند ابتدایی، این پیش‌بینی تأیید شد.

بارکلی که بوکسوری سرسخت بود، در یک دقیقه مانده به پایان راند سوم به خود آمد و با هوک راست قدرتمندش، در حالی که صورتش غرق در خون بود، هرنس را به زمین کوبید و ناک‌اوت کرد. مجله «رینگ» این مبارزه را شگفتی سال نامید و از پیروزی غیرمنتظره بارکلی تقدیر کرد. پس از دریافت کمربند میان‌وزن WBC، نوبت به دفاع از آن رسید. در نخستین گام، روبرتو دوران 37 ساله، منتظر بارکلی بود. او در برابر این رقیب کهنه‌کار شکست را با آرای داوران پذیرفت و عنوان قهرمانی‌اش را از دست داد. بارکلی در دو مبارزه بعدی خود برای کسب کمربندهای قهرمانی میان‌وزن IBF و WBO نیز ناکام ماند و از مایکل نان و نایجل بن شکست خورد. پس از باخت به بن در یکی از وحشیانه‌ترین نبردهای بوکس، بارکلی که با مشکلاتی در شبکیه چشمش مواجه بود، تحت عمل جراحی قرار گرفت و به مدت یک سال غیرفعال شد.

در مبارزات بعدی، نکته قابل توجه درباره بارکلی، پیروزی‌اش در اکتبر 1991 برابر خسوس کاستاندا بود که به دلیل برخورد سر دو بوکسور و در نتیجه بریدگی صورت کاستاندا، با نظر فنی داوران رقم خورد. پس از پیروزی قاطع با سه بار زمین‌زدن رقیب در مبارزه برابر درین فن هورن که به کسب کمربند سوپر میان‌وزن IBF منتهی شد، بارکلی برای کسب عنوان قهرمانی میان‌وزن WBA، مبارزه مجددی را برابر توماس هرنس برگزار کرد. این نبرد جانانه که با آسیب‌های شدید هر دو بوکسور همراه بود، در نهایت به سود بارکلی به پایان رسید و او به عنوان قهرمانی دیگری دست یافت. ساعاتی قبل از شروع این مبارزه، بارکلی خبر فوت پدر و برادرش را به فاصله بسیار کم از یکدیگر دریافت کرد.

در ادامه ماجراجویی‌هایش، بارکلی در سال 1993 عنوان قهرمانی IBF را پس از شکست از جیمز تونی به این رقیب واگذار کرد. یک سال بعد از این مبارزه، بارکلی تلاش کرد تا در مبارزه برابر هنری ماسکه، این عنوان را پس بگیرد، اما شکست از این بوکسور مانع از تحقق این هدف شد. آخرین تلاش بارکلی برای کسب یک عنوان دیگر، با شکستش از تونی هالمه در سال 1999 به نتیجه‌ای نرسید. ششمین شکست متوالی او پس از ناک‌اوت شدن برابر کیث مک نایت در ژوئیه 1999، باعث شد تا ایران بارکلی از دنیای بوکس حرفه‌ای خداحافظی کند. بارکلی که در دوران ورزشی‌اش به دارایی قابل توجهی دست یافته بود، تمام سرمایه‌اش را در قمارهایش از دست داد و به تدریج بی‌خانمان شد. حمایت سازمان‌های مرتبط با بوکس حرفه‌ای آمریکا، بارکلی را از این شرایط دشوار نجات داد. بارکلی سبک بسیار تهاجمی، فیزیکی و خشن داشت و ضعف دفاعی‌اش باعث می‌شد مبارزاتش غالباً به جنگ تبدیل شوند. اما چانه بسیار مقاوم، قدرت ضربه و روحیه جنگندگی‌اش باعث می‌شد حتی زمانی که از نظر فنی عقب است، همچنان خطرناک باقی بماند. آمار نهایی او در بوکس حرفه‌ای شامل 43 پیروزی، 19 شکست و یک تساوی بود.