تمسخر به خاطر جثه کوچک؛ داستانی از چالش‌ها و مقاومت

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری طرفداری، فرمین لوپز از مسیری که برای تبدیل شدن به یکی از بهترین هافبک‌های لالیگا طی کرده، صحبت می‌کند.

فرمین لوپز، ستاره جوان بارسلونا، در یک مصاحبه متفاوت، به بیان روزهای سخت دوران حضورش در آکادمی لاماسیا پرداخت و به مشکلاتی که به دلیل جثه و فیزیک بدنی‌اش با آن‌ها مواجه بوده، اشاره کرد. این هافبک اسپانیایی اظهار داشت که در مقطعی از دوران نوجوانی به شدت احساس ناامنی می‌کرد و حتی تصور می‌کرد که هرگز نوبت بازی کردن به او نخواهد رسید.

هافبک 23 ساله بارسا در گفت‌وگو با ADB عنوان کرد: “هرگز به این‌که روزی یک دوران حرفه‌ای موفق خواهم ساخت شک نکردم، اما بارها به خودم شک کرده‌ام. فیزیک بدنی‌ام یک مانع بزرگ بود و احساس می‌کردم نمی‌توانم با هم‌تیمی‌هایم رقابت کنم یا فوتبالی را که می‌خواهم بازی کنم، ارائه دهم. این موضوع باعث ایجاد ناامیدی و سرخوردگی شدیدی در من شده بود و تمام افکار منفی درباره بدنم نیز این احساس را تشدید می‌کرد.”

او ادامه داد: “شروع کارم همیشه آسان نبود. گاهی به دلیل جثه و فیزیک بدنی‌ام هدف تمسخر قرار می‌گرفتم و این موضوع در سال‌هایی که در آکادمی بودم، باعث شد واقعاً اعتمادبه‌نفسم را از دست بدهم. دوره سختی بود، اما به کمک خانواده‌ام و افرادی که دوستم داشتند و هنوز هم دوستم دارند، توانستم از آن عبور کنم. فیزیک بدنی‌ام آن دوران را برایم پیچیده کرده بود.”

فرمین به شوخی‌های تکراری اشاره کرد و گفت: “همیشه یک شوخی تکراری وجود داشت: فرمین، کوچولو! در ابتدا به این شوخی می‌خندیدید و وانمود می‌کردید که اهمیتی برایتان ندارد تا ناراحت نشوید، اما وقتی بارها و بارها آن را می‌شنوید، کم‌کم واقعاً روی شما تأثیر می‌گذارد.”

او در ادامه از تأثیرات این رفتارها گفت: “این فکر به ذهن شما می‌رسد که نمی‌توانید با بچه‌های هم‌سن‌وسال خود رقابت کنید، قدرت بدنی آن‌ها را ندارید و بیش از حد کوچک هستید. این شرایط به مرور احساس عمیقی از حقارت و ناامنی در شما ایجاد می‌کند. دیدن اینکه شکست می‌خورید، دردناک است. در نهایت خودتان را از هم‌تیمی‌هایتان جدا می‌کنید. من لحظات واقعاً سختی را به تنهایی در اتاقم پشت سر گذاشتم. تمام آن اضطراب درون شما دفن می‌شود. احساس می‌کردم نوبت من هرگز فرا نخواهد رسید. همه بازی می‌کردند، جز من. هم‌تیمی‌هایم شبیه آدم‌های بزرگسال به نظر می‌رسیدند، اما من این‌طور نبودم. دوره سختی بود.”

او همچنین افزود: “در لاماسیا، مربیان و هم‌تیمی‌هایم باعث شدند احساس کنم عمیقاً دوست داشته می‌شوم. آن‌ها دائماً از من حمایت می‌کردند و فضایی شبیه یک خانواده ایجاد کرده بودند که کمک بسیار زیادی به من کرد. آن‌ها همیشه آماده بودند تا دلداری‌ام بدهند. دور از خانه، داشتن چنین خانواده دومی در کنارم برای عبور از آن دوران دشوار، کاملاً ضروری بود.”