پس از صدور قطعنامه ۵۲۲ شورای امنیت در مهر ۱۳۶۱ و پذیرش آن توسط عراق، مقامات ایرانی به شدت به سکوت سازمان ملل و نادیده گرفتن حقوق کشورشان انتقاد کردند. آن‌ها این قطعنامه را تلاشی برای پاداش به متجاوز دانسته و بر لزوم احقاق کامل حقوق، دریافت غرامت و عدم پذیرش صلح ناعادلانه تأکید کردند.