نزدیکی پایان «برف ابدی»؛ یخچال‌های استوایی پاپوآ ممکن است تا ۲۰۲۸ ناپدید شوند

کد خبر: ۹۴۱۵۹۸ تاریخ انتشار: ۵۷ : ۱۳ – ۰۸ مهر ۱۴۰۵

یخچال‌های پاپوآ در اندونزی که به عنوان تنها یخچال‌های استوایی در منطقه‌ی بین آند و هیمالیا شناخته می‌شوند، پس از سال‌ها کاهش، به پایان عمر خود نزدیک شده‌اند. به گزارش انتخاب، برف‌های ابدی که زمانی بر قله‌های استوایی پاپوآ در اندونزی وجود داشتند، ممکن است در دو سال آینده به‌طور کامل ناپدید شوند. این یخچال‌ها، به عنوان تنها یخچال‌های استوایی در جنوب شرق آسیا، در چند دهه اخیر با روندی مداوم از عقب‌نشینی مواجه بوده‌اند. از سال ۱۹۸۰، با افزایش دمای جهانی، چهار بخش از شش ناحیه یخی دائمی این جزیره از بین رفته است.

کلاوس تایمان، کاوشگر دانمارکی و نقشه‌بردار آخرین یخچال‌های زنده‌ی پاپوآ، پیش‌تر در این زمینه اظهار داشت: «از بین رفتن یخ‌ها حتمی است. این مسئله تنها زمان است و این زمان بسیار زودتر از آنچه تصور می‌کردیم، فرا می‌رسد.» به گزارش انتخاب، انتظار می‌رود یخ‌های باقی‌مانده حداکثر در چند سال آینده و احتمالاً تا سال ۲۰۲۸ ناپدید شوند.

وجود یخچال‌های طبیعی در مناطق استوایی ممکن است غیرمعمول به نظر برسد. ایستادن در یک جنگل بارانی گرم و مرطوب و تماشای درخشش یخ بر فراز کوه‌ها، تصویری کاملاً ناهمخوان است؛ اما یخچال‌های استوایی در رشته‌کوه‌های آند، شرق آفریقا و اندونزی وجود دارند. بخش عمده‌ای از این یخچال‌ها (تا ۹۵ درصد) در رشته‌کوه آند و عمدتاً در پرو قرار دارند و تا اکوادور و کلمبیا گسترش می‌یابند. در آفریقا، یخچال فلات استنلی در مرز جمهوری دمکراتیک کنگو و اوگاندا نیز از سال ۲۰۲۰ تا کنون ۳۰ درصد از مساحت سطح خود را از دست داده است که این کاهش شدید تهدیدی جدی برای امنیت آب جوامع محلی به شمار می‌رود.

یافتن یخچال‌های طبیعی در منطقه‌ی استوایی جنوب شرقی آسیا دشوارتر است. با این حال، بر فراز رشته‌کوه سودیرمان در بخش اندونزیایی جزیره‌ی پاپوآ، آخرین یخ‌های استوایی موجود در ناحیه‌ی میان رشته‌کوه آند در شرق و هیمالیا در غرب قرار دارند. یخچال کارستنز در پاپوآ بر روی زیرقله‌ی پونکاک جایا در ارتفاع ۴٬۸۸۴ متری واقع شده است. این ناحیه که بومیان آن را «برف ابدی» می‌نامند، از دیرباز دارای معنویت و احترام عمیقی بوده است. حدود ۱۰۰ سال پیش، کل این رشته‌کوه بر روی هر چهار قله‌ی خود یخ‌های دائمی داشت، اما اکنون تنها دو ناحیه‌ی یخی باقی مانده است. از قرن ۱۸۰۰ میلادی تاکنون، مساحت یخ‌های پونکاک جایا از حدود ۱۹۰۰ هکتار به ۱۶ هکتار کاهش یافته است. برآوردها نشان می‌دهد مساحت این یخ‌ها از سال ۲۰۰۲ تاکنون ۹۵ درصد کاهش یافته است.

زوال یخ‌ها ناشی از عاملی است که تمام یخچال‌های طبیعی جهان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. گرمایش زمین به دلیل سوزاندن سوخت‌های فسیلی، نقطه انجماد را به ارتفاعات بالاتر کوهستان منتقل می‌کند؛ به‌طوری که دیگر کوهی باقی نمی‌ماند تا آب روی آن منجمد شود. این پدیده همچنین باعث می‌شود بارش‌ها به جای برف به شکل باران فرو بریزد و این روند نیز موجب ذوب یخچال‌ها و در نهایت فروپاشی آن‌ها می‌شود. گمان می‌رود این عامل در فروپاشی فاجعه‌بار یخچال‌های طبیعی نپال و سیل پس از آن در اواخر اوت نیز نقش داشته است. با رشد مداوم پدیده‌ی ال‌نینو در اقیانوس آرام، امید چندانی برای بقای این چشم‌انداز که زمانی جاویدان تلقی می‌شد، باقی نمانده است.