منچستریونایتد: ۷ بازی و ۷ امتیاز، آیا فصل ناکام دیگری در انتظار است؟

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری طرفداری، منچستریونایتد در دیدار روز یکشنبه خود در خانه لیدز یونایتد به تساوی ۱-۱ رسید و اکنون از ۷ بازی لیگ برتر تنها ۷ امتیاز کسب کرده است. تیم تحت هدایت مایکل کریک در این فصل تنها یک بار در لیگ موفق به پیروزی شده و از زمان پیروزی ۴-۰ مقابل صباح در لیگ قهرمانان در تاریخ ۱۰ سپتامبر، در هیچ رقابتی به پیروزی نرسیده است. این نتایج، آینده سرمربی ۴۵ ساله یونایتد را با تردید مواجه کرده، هرچند هنوز خبری از تصمیم برای برکناری او منتشر نشده است.

در میانه‌های ماه اکتبر و پس از گذشت دو ماه از آغاز فصل، منچستریونایتد تنها دو پیروزی به دست آورده است؛ یکی برابر ایپسویچ تازه‌صعودکرده و دیگری مقابل قهرمان آذربایجان. این تیم برای دومین فصل متوالی در مرحله نخست جام اتحادیه حذف شده و اکنون ۱۴ امتیاز با صدرنشین، منچسترسیتی، فاصله دارد. شروع فصل یونایتد از سال ۱۹۸۶ به این بدی نبوده است. مارک اوگدن در یادداشتی برای ESPN معتقد است اگر روند کنونی تغییر نکند، منچستریونایتد به سوی یک فصل ناکام دیگر پیش می‌رود. به گفته او، باشگاه پیش‌تر نیز چرخه‌ای مشابه را با سرمربیان خود تجربه کرده است: شروعی ضعیف، ادامه عملکرد متوسط بازیکنان و نتایج ناامیدکننده، حمایت مدیران از سرمربی و در نهایت تغییر روی نیمکت. اوگدن عملکرد بازیکنان در این دوره‌ها را در حد «۵ از ۱۰» ارزیابی می‌کند.

سوال این است که حمایت از کریک تا چه زمانی ادامه خواهد داشت؟ فصل گذشته، روبن آموریم تنها ۲۴ ساعت پس از تساوی ۱-۱ مقابل لیدز اخراج شد؛ نشستی خبری که او پس از آن بازی برگزار کرد و در آن از جیسون ویلکاکس، مدیر فوتبال باشگاه، انتقاد کرد، به اخراجش سرعت بخشید. اوگدن بعید می‌داند کریک پس از تساوی مشابه این هفته به همان سرنوشت دچار شود اما معتقد است او نیز ممکن است در مسیری قرار بگیرد که آموریم و اریک تن‌هاخ پیش از او طی کردند. کریک همچنان از حمایت مدیران منچستریونایتد برخوردار است، اما به ارزیابی نویسنده، تداوم این حمایت در صورت ادامه نتایج ضعیف بعید خواهد بود. او پس از آنکه در ژانویه به‌طور موقت جانشین آموریم شد و تیم را به لیگ قهرمانان بازگرداند، در ماه می قراردادی دو ساله امضا کرد.

ادی هاو، آنتونیو کونته و کیران مک‌کنا نیز، به نوشته اوگدن، اکنون بدون تیم و در دسترس‌اند؛ بنابراین اگر باشگاه تصمیم به تغییر سرمربی بگیرد، گزینه‌هایی پیش رو خواهد داشت. با این حال، او یادآوری می‌کند که منچستریونایتد معمولاً برای چنین تصمیمی شتاب نمی‌کند. تغییر آرایش در الاند رود، بدون تغییر نتیجه کریک در بازی مقابل لیدز، در الاند رود از دفاع سه‌نفره استفاده کرد و آندری سانتوس و کارلوس بالبا را پشت برونو فرناندز و یوری تیلمانس قرار داد تا خط میانی منسجم‌تری داشته باشد. به ارزیابی اوگدن، این تغییر منچستریونایتد را فشرده‌تر کرد اما از توان هجومیِ از پیش ضعیف تیم نیز کاست و بیشتر شبیه راهکاری برای محدود کردن خسارت بود.

برایان امبومو در دقیقه ۳۵ منچستریونایتد را پیش انداخت، اما تیم پس از آن هم نشانی از توان افزایش برتری‌اش نداشت. شش دقیقه پس از آغاز نیمه دوم، منچستریونایتد نتوانست توپ را پس از یک کرنر دفع کند و دومینیک کالورت لوین از فاصله نزدیک گل تساوی میزبان را به ثمر رساند. اوگدن می‌نویسد این گل از کیفیت مسابقه‌ای که از پیش نیز چندان هجومی نبود، کاست. از دید او، تساوی ۱-۱ به سود هیچ‌یک از دو تیم نبود و کریک در دقایق پایانی، با وجود نیاز بازیکنانش به هدایت و انگیزه، کنار زمین بی‌احساس و بدون دستور تاکتیکی ایستاده بود. نویسنده آرامش کریک، چه در کنار زمین و چه در برابر رسانه‌ها، را نمادی از رخوت منچستریونایتد می‌داند.

کریک پس از بازی درباره وضعیت تیم به خبرنگاران گفت: ما نمی‌گوییم همه‌چیز عالی است، اما گاهی با دشواری روبه‌رو می‌شوید و باید راهی برای عبور از آن پیدا کنید. ما باید راهی برای عبور از این وضعیت پیدا کنیم. می‌فهمم که اوضاع خوب به نظر نمی‌رسد، اما هیچ تردیدی ندارم که می‌توانیم وارد دوره‌ای از نتایج خوب شویم. چیزهای زیادی به من امید می‌دهند. فکر می‌کنم هنوز می‌توانیم فصل واقعاً خوبی داشته باشیم. از دید اوگدن، رویکرد کریک در برابر نشانه‌های هشداردهنده به «آرام باش و ادامه بده» می‌ماند، در حالی که تیم به تغییری سریع نیاز دارد.

منچستریونایتد چهارشنبه در لیگ قهرمانان مهمان کومو خواهد بود و یکشنبه آینده در اولدترافورد با بورنموث بازی می‌کند؛ برنامه‌ای که ضرورت بازگشت به مسیر پیروزی را برای این تیم پررنگ‌تر می‌کند. اوگدن در پایان به آخرین شروع فصلی اشاره می‌کند که منچستریونایتد وضعیتی به این بدی داشت؛ باشگاه در ابتدای نوامبر، زمانی که تیم با ۱۳ امتیاز از ۱۳ بازی نزدیک منطقه سقوط بود، سرمربی‌اش را اخراج کرد و سپس الکس فرگوسن به تیم پیوست. به تعبیر نویسنده، ۴۰ سال بعد انگار یونایتد بار دیگر در انتظار کسی است که نجاتش دهد.