چرا با وجود ۳۲ هزار کالری گوشت در بدن انسان، هنوز همنوعخوار نشدهایم؟
همنوعخواری یکی از تابوهای عمیق بشری است و انسانها به طور طبیعی از خوردن گوشت همنوع خود متنفرند. اما شواهد باستانشناسی نشان میدهد که این عمل در طول تاریخ در جوامع مختلف اتفاق افتاده است. این تناقض باعث شده تا پژوهشگران به بررسی این پدیده بپردازند و ببینند آیا همنوعخواری میتواند انتخابی منطقی باشد یا خیر.
کد خبر: ۹۳۰۷۷۶ تاریخ انتشار: ۲۲ : ۱۹ – ۲۶ تیر ۱۴۰۵
بدن انسان دارای حدود ۳۲ هزار کالری گوشت است؛ اما چرا همنوعخواری در میان ما رایج نیست؟ همنوعخواری یکی از تابوهای جهانی و رایج در جوامع بشری به شمار میرود. انسانها در شرایط عادی به شدت از فکر خوردن گوشت همنوع خود دوری میکنند. با این حال، شواهد باستانشناسی نشان میدهد که این عمل در جوامع مختلف در طول تاریخ بارها اتفاق افتاده است. این تناقض واضح، پژوهشگران را به بررسی این پدیده واداشته است: آیا همنوعخواری میتواند انتخابی منطقی باشد؟
به گزارش انتخاب، پژوهش جدیدی با مدلسازی بدن انسان به عنوان یک منبع غذایی، به دنبال پاسخ به یکی از قدیمیترین سوالات انسانشناسی است. پژوهشگران به رهبری دکتر میخائیل میسیاک، استاد دانشگاه وروتسواف لهستان، با رویکردی کمی به این سوال پرداختهاند و از مدلی استفاده کردهاند که همنوعخواری را همانند هر منبع غذایی دیگر بررسی میکند: میزان انرژی حاصل از خوردن آن و هزینههایی که برای به دست آوردن آن صرف میشود.
طبق محاسبات تیم، بدن انسان بالغ حدود ۳۲,۳۷۶ کالری گوشت خوراکی دارد. اگر تمام بخشهای بدن (استخوانها، غضروف و اندامهای داخلی) را نیز در نظر بگیریم، این رقم به ۱۴۳,۷۷۱ کالری میرسد. این مقدار معادل تقریباً ۶۵ وعده غذایی ۵۰۰ کالری است. اما نکته کلیدی این است که در مقایسه با شکار حیوانات بزرگ، به دست آوردن این کالری از بدن انسان نیازمند صرف انرژی بسیار بالایی است.
با وجود این مقدار بالای کالری، پژوهشگران دو مانع اصلی بر سر راه همنوعخواری شناسایی کردهاند. به نوشته آیافالساینس، اولین مانع هزینه انرژی برای شکار و آمادهسازی است. محاسبات نشان میدهد که اگر فردی بخواهد برای خوردن گوشت انسان شکار کند، انرژی مصرف شده تقریباً برابر با انرژی دریافتی خواهد بود و این کار از نظر اقتصادی به صرفه نخواهد بود. با این حال، اگر گوشت از فردی که به مرگ طبیعی مرده به دست آید، هزینه آمادهسازی به مراتب کمتر و حدود ۵,۶۹۱ کالری خواهد بود.
مانع بزرگتر و مهمتر، خطر گسترش بیماریها است. دکتر میسیاک، نویسنده اصلی پژوهش، توضیح میدهد که پاتوژنها به راحتی میتوانند از طریق گوشت انسان به بدن جدید منتقل شوند، زیرا فیزیولوژی میزبان جدید تقریباً یکسان است. این بدان معناست که بیماریهایی که در یک بدن وجود دارند، شانس بسیار بیشتری برای آلودهکردن فرد همنوعخوار دارند. به ویژه، خطر ابتلا به بیماریهای کشنده پریونی (مانند بیماری جنون گاوی در انسان) که از طریق مصرف بافت عصبی منتقل میشوند، به شدت بالا است.
مدلسازی پژوهشگران نشان داد که هر چه همنوعخواری در جامعهای به مدت بیشتری ادامه یابد، خطر همهگیریهای کشنده بیشتر میشود و به سرعت از هر گونه مزیت انرژی آن پیشی میگیرد. این یافته، کلید اصلی برای توضیح شکلگیری تابوی همنوعخواری است.
پژوهشگران بر این باورند که این تابو به نوعی به عنوان یک محافظ ایمنی عمل کرده است. جوامعی که نتوانستهاند این رفتار را کنترل کنند، به دلیل بیماریهای همهگیر از بین رفتهاند و تنها جوامعی که این ممنوعیت را ایجاد کرده بودند، توانستهاند به حیات خود ادامه دهند. بنابراین، این تابو پاسخی زیستشناختی و فرگشتی به یک خطر جدی بوده است.
این پژوهش همچنین پیامد تاریخی مهمی دارد. مدل نشان میدهد که همنوعخواری گسترده و پایدار عملاً «ناممکن» است. این یافته، از منظر علمی، اتهامات تاریخی استعمارگران را که جوامع بومی را به همنوعخواری گسترده متهم میکردند، به شدت تضعیف میکند. اگر چنین عملی واقعاً رایج بود، آن جوامع به دلیل بیماری دوام نمیآوردند. بنابراین، پژوهشگران تأکید دارند که باید با ادعاهای مربوط به همنوعخواری گسترده (به ویژه در دورههای قحطی و کمبود مواد غذایی) با احتیاط بیشتری برخورد کرد.
تحقیقات نشان میدهد که از نظر مقدار کالری، بدن انسان میتواند منبع غذایی باشد، اما به دلایل عملی (هزینه شکار) و مهمتر از آن، به دلیل خطری که برای بقای جمعیت دارد (گسترش بیماری)، هرگز به رفتاری پایدار تبدیل نشده است. به عبارت دیگر، همنوعخواری در شرایط بحرانی ممکن است یک انتخاب باشد، اما در درازمدت، هیچ جامعهای نمیتواند آن را بدون پرداخت بهایی سنگین ادامه دهد و همین هزینه، ریشه تابویی است که تقریباً در تمام فرهنگهای بشری وجود دارد.
با خواندن این مطلب ممکن است این سوال برایتان پیش بیاید که چرا حیوانات همنوعخوار از بین نمیروند؟ پاسخ در نکتهای کلیدی نهفته است: شیوه انجام همنوعخواری در حیوانات و انسانها و نحوه گسترش بیماری در آنها کاملاً متفاوت است.
انسانها به صورت گروهی از یک قربانی تغذیه میکردند، در حالی که در بیشتر حیوانات، همنوعخواری یک تعامل یکبهیک بین شکارچی و شکار است. این تفاوت، سرنوشتساز است. برای یک بیماری، انتقال از طریق همنوعخواری یکبهیک نوعی بنبست تکاملی است و شانس بسیار کمی برای تبدیلشدن به همهگیری دارد.
پژوهش در ژورنال PNAS منتشر شده است.
برچسب ها :انتخاب ، انسانشناسی ، تغذیه ، همنوعخواری
- نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
- نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰