هنر و پیری زیستی: سینما، موزه و تئاتر؛ کلید جوانی ما!

کد خبر: ۹۳۱۱۱۰

تاریخ انتشار: ۱۲ : ۱۶ – ۲۸ تیر ۱۴۰۵

خواندنی ها >> خواندنی ها

پیوند هنر با پیری زیستی؛ رفتن به سینما، موزه و تئاتر می‌تواند ما را جوان‌تر نگه دارد

نتایج اولین مطالعه طولی در زمینه مشارکت فرهنگی نشان می‌دهد افرادی که به‌طور منظم به سینما، موزه و تئاتر می‌روند، به‌طور میانگین سن زیستی کمتری دارند. به گزارش انتخاب، پژوهشی نادر در مورد ارتباط بین حضور در رویدادهای فرهنگی و پیری زیستی، نشان‌دهنده وجود ارتباطی احتمالی بین فعالیت‌هایی مانند تماشای تئاتر، بازدید از موزه‌ها و تماشای فیلم در سینما با حفظ سلامتی در سنین بالاتر است. دانشمندان بر این باورند که این الگو می‌تواند نشانه‌ای از ارتباط بین مشارکت فرهنگی و وضعیت سلامت بهتر در سال‌های آینده زندگی باشد.

پژوهشگران مؤسسه علوم توکیو در این مطالعه، داده‌های جمع‌آوری‌شده از ۱۸۹۹ بزرگسال ۵۰ ساله و بالاتر را از یک مطالعه انگلیسی درباره پیری بررسی کردند. در این تحقیق، ۱۰ نشانگر فیزیولوژیک یا زیست‌نشانگر اندازه‌گیری شد که شامل فشار نبض، فشار خون دیاستولیک، حجم بازدم اجباری، غلظت هموگلوبین، فیبرینوژن، هموگلوبین گلیکوزیله، کلسترول کم‌چگال، شاخص توده بدنی، قدرت چنگ‌زدن و سرعت راه‌رفتن بود. همچنین، شرکت‌کنندگان به یک نظرسنجی درباره میزان حضور در رویدادهای فرهنگی پاسخ دادند و داده‌هایی درباره تعداد دفعات حضورشان در سینما، گالری هنری یا موزه، تئاتر و کنسرت ارائه کردند.

سنجش بر اساس میانگین دفعات حضور در چند دوره گردآوری داده انجام شد و داده‌ها از دو نوبت، یعنی سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۵، ۲۰۰۶ تا ۲۰۰۷ و یا ۲۰۰۸ تا ۲۰۰۹ جمع‌آوری گردید. برای پاسخ‌ها امتیازی از صفر تا پنج در نظر گرفته شد؛ صفر برای کسانی که هرگز در فعالیت‌های فرهنگی شرکت نکرده بودند و پنج برای افرادی که ماهی دو بار یا بیشتر در چنین برنامه‌هایی حضور داشتند. در نهایت، امتیاز نهایی هر فرد در بازه صفر تا ۱۵ قرار گرفت.

زمانی که پژوهشگران دو مجموعه داده را کنار هم قرار دادند، به نتیجه‌ای جالب دست یافتند. افرادی با بالاترین میزان مشارکت فرهنگی، به‌طور میانگین سن زیستی ۶۶٫۹ سال داشتند. در مقابل، میانگین سن زیستی کسانی که هرگز یا به‌ندرت به مکان‌هایی مانند موزه و تئاتر می‌رفتند، سه سال بیشتر، یعنی ۶۹٫۹ سال ثبت شد. پس از حذف عوامل مداخله‌گر آشکار مانند درآمد خانوار، اشتغال و بیماری‌های مزمن، مطالعه نشان داد که افزایش یک امتیاز در نمره نهایی مشارکت فرهنگی با ۰٫۰۸۵ سال، معادل ۳۱ روز سن زیستی کمتر همراه بوده است.

با این حال، پژوهشگران به محدودیت‌های نتایج خود نیز اشاره کرده‌اند. مهم‌ترین نکته این است که افراد سالم‌تر معمولاً بیشتر به رویدادهای عمومی می‌روند و رفت‌وآمد و استفاده از فضاهای عمومی را راحت‌تر انجام می‌دهند، که بیشتر برای افراد فاقد محدودیت حرکتی طراحی شده‌اند. همچنین، افزایش هزینه‌های زندگی در بسیاری از کشورها، باعث شده است که سالن‌های تئاتر با دشواری در پر کردن صندلی‌ها مواجه شوند و برخی کنسرت‌ها و رویدادها به دلیل فروش اندک لغو شوند. هنر و فرهنگ برای بسیاری از مردم، نخستین بخش‌هایی از بودجه هستند که در شرایط مالی سخت حذف می‌شوند.

اگرچه می‌توان کاهش استقبال از سینما را به سرویس‌های پخش آنلاین نسبت داد، اما سینما دیگر تفریح ارزانی نیست و بیشتر مردم می‌گویند تماشای فیلم روی پرده بزرگ سینما برایشان گران تمام می‌شود. پژوهشگران تأکید کرده‌اند که ثروت، زمان و سلامت نقش بزرگی در میزان دسترسی مردم به فرهنگ و هنر دارند، اما در عین حال یادآور شده‌اند که راه‌های ارزان‌تری نیز برای بهره‌بردن از فرهنگ وجود دارد و اگر شرایطش فراهم باشد، می‌توان در کنار بهره‌بردن از فرهنگ، کمی هم پیاده‌روی کرد.

پژوهشگران می‌گویند تأثیر فعالیت‌های فرهنگی می‌تواند با فعالیت بدنی مکرر مقایسه شود. همچنین، دریافتند که زنان بیشتر از مردان در اوقات فراغت خود به فعالیت‌های فرهنگی می‌پردازند. در نهایت، تیم پژوهش بر اهمیت فراهم‌کردن رویدادها و فضاهای فرهنگی برای افرادی که در مناطق با دسترسی محدود زندگی می‌کنند، تأکید کرده‌اند. پژوهشگران خاطرنشان می‌کنند که مطالعات آینده باید با هدف بررسی بلندمدت این موضوع انجام شود که آیا مشارکت فرهنگی واقعاً سلامت زیستی را تقویت می‌کند یا خیر و همچنین سازوکارهای احتمالی اثرگذار نیز باید مورد بررسی قرار گیرد.