خاطرات فوتبالی لئوناردو آرائوخو؛ از محرومیت تلخ جام جهانی ۱۹۹۴ تا استعدادیابی در دوران بازنشستگی

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری طرفداری، لئوناردو ناسیمنتو دی آرائوخو (Leonardo Nascimento de Araújo) که به اختصار لئوناردو نامیده می‌شود، در تاریخ پنج سپتامبر 1969 در شهر نیتروی برزیل متولد شد. او در پست‌های هافبک هجومی و وینگر فعالیت می‌کرد. پدر لئوناردو اصالتی اسپانیایی و مادرش اصالتی پرتغالی داشتند. لئوناردو از دوران کودکی در خیابان‌های نیتروی به بازی فوتبال مشغول بود و در یکی از فرصت‌های استعدادیابی تیم فلامینگو، موفق به جذب شدن شد تا به دنیای فوتبال حرفه‌ای قدم بگذارد. پیش از این، او تجربه بازی در تیم‌های پایه واسکودوگاما را داشت و از این باشگاه جدا شده بود. در سال 1987، او به تیم بزرگسالان فلامینگو پیوست و در تیمی که ستاره‌هایی چون زیکو در آن حضور داشتند، به میدان رفت. لئوناردو در سن 17 سالگی به بالاترین سطح فوتبال برزیل رسید و در پایان فصل در 18 بازی به میدان رفت.

پس از کسب قهرمانی در لیگ برزیل در نخستین فصل، لئوناردو به آمار 43 بازی در فصل 1988، 45 بازی و یک گل در فصل 1989 و 25 بازی و سه گل در فصل 1990 دست یافت. در میانه فصل 1990، این بازیکن به سائوپائولو منتقل شد و به یکی از اعضای «جوخه سه‌رنگ» به رهبری تله سانتانا تبدیل گردید. او در سائوپائولو به آمار 22 بازی و دو پاس گل در فصل 1990 و 22 بازی، یک گل و پنج پاس گل در فصل 1991 رسید و افتخاراتی چون قهرمانی ریکوپا سودامریکانا و لیگ برتر برزیل (سری‌آ) را کسب کرد. عملکرد درخشان این بازیکن در برزیل توجه استعدادیاب‌های اروپایی را جلب کرد و او را به باشگاه‌های معتبر این قاره معرفی کردند. به همین دلیل، لئوناردو در سال 1991 با مبلغی معادل سه میلیون یورو به والنسیا پیوست.

نخستین بازی لئوناردو برای والنسیا، دیدار هفته سوم لالیگا برابر رئال بورگوس بود. او تا پایان فصل در 44 بازی به میدان رفت و دروازه تیم‌های مایورکا، رئال اوویدو، کادیز و لوگرونس را باز کرد. در فصل بعد، او در 40 بازی به میدان رفت و سه گل و یک پاس گل به ثبت رساند. پس از دو فصل همکاری با والنسیا، لئوناردو با قراردادی قرضی به سائوپائولو بازگشت و در 16 بازی، پنج گل و سه پاس گل به ثمر رساند و نقش ویژه‌ای در افتخارات فصل 1993 باشگاهش ایفا کرد، از جمله قهرمانی در جام میان‌قاره‌ای، ریکوپا و سوپرکوپا سودامریکانا. در سال 1994، باشگاه کاشیما آنتلرز که به دنبال زیکوی دیگری در بازار برزیل بود، لئوناردو را که هم‌بازی این اسطوره برزیلی بود، انتخاب کرد. او با شش میلیون دلار به ژاپن رفت و در فصل‌های 1994، 1995 و 1996 به آمار 9 بازی و هفت گل، 28 بازی و 17 گل و 32 بازی و 11 گل دست یافت و قهرمانی در جی لیگ ژاپن را نیز تجربه کرد.

در سال 1996، این هافبک برزیلی دوباره به فوتبال اروپا بازگشت و پیراهن پاری سن ژرمن را برتن کرد. لئوناردو در نخستین بازی خود برای پاریس در هفته نخست لیگ فرانسه، گل پیروزی‌بخش تیمش را برابر استراسبورگ به ثمر رساند. او در ادامه لیگ فرانسه، بریس برابر لانس و گلزنی برابر مون پولیه، گنگام، لوهاور و متز را تجربه کرد و در نهایت به فینال جام برندگان اروپا رسید و در این مسیر گلزنی برابر وادوز، گالاتاسارای و لیورپول را نیز داشت. لئوناردو از بهترین‌های پاری سن ژرمن در رقابت‌های اروپایی بود و در مجموع فصل، آمار 43 بازی، 10 گل و هفت پاس گل را ثبت کرد. درخشش او در این رقابت‌ها باعث شد تا میلان در سال 1997، او را با 17 میلیارد لیر خریداری کند.

نخستین بازی لئوناردو برای میلان، دیدار هفته دوم سری‌آ برابر لاتزیو بود. او در طول فصل دروازه برشا (بریس) و ناپولی در سری‌آ و سمپدوریا در جام حذفی ایتالیا را باز کرد و به آمار 32 بازی، چهار گل و چهار پاس گل دست یافت. بهترین فرم لئوناردو در میلان، در دومین فصلش در این باشگاه یعنی 99-1998 بود که او با آمار 29 بازی، 12 گل و دو پاس گل، قهرمانی سری‌آ را به افتخاراتش افزود. لئوناردو در این فصل، بریس در دیدار برابر اینتر (دربی دلامادونینا) و گلزنی برابر رم و لاتزیو را تجربه کرد. این بازیکن دو فصل دیگر در میلان حضور داشت و به آمار 26 بازی، شش گل و شش پاس گل در فصل 00-1999 و 32 بازی، شش گل و یک پاس گل در فصل 01-2000 دست یافت. او در لیگ قهرمانان اروپا موفق شد تا دروازه تیم سابقش یعنی پاری سن ژرمن را باز کند. پس از این فصول موفق، لئوناردو در اوج محبوبیت، میلان را ترک کرد و به برزیل بازگشت تا در تیم‌های سابقش یعنی سائوپائولو و فلامینگو بازی کند. او در فلامینگو به میدان نرفت و تنها در 13 بازی برای سائوپائولو به میدان رفت. در سال 2002، با تشویق کارلو آنچلوتی، لئوناردو به میلان بازگشت و پس از زدن دو گل برابر آنکونا در پنج بازی کل فصل، با جام قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا از دنیای فوتبال خداحافظی کرد.

نخستین بازی ملی لئوناردو برای تیم ملی برزیل، دیدار سال 1990 این کشور برابر شیلی بود. پس از یک وقفه قابل توجه از سال 1991 تا 1993، لئوناردو پیش از جام جهانی 1994 به تیم ملی برزیل بازگشت و موفق شد خود را به لیست نهایی کشورش برای این دوره جام جهانی برساند. پس از سه بازی کامل در مرحله گروهی جام، لئوناردو در جدال مرحله یک‌هشتم نهایی برابر آمریکا، در دقیقه 43 از زمین بازی اخراج شد و سه بازی پایانی تورنمنت که به قهرمانی برزیل ختم شد را از دست داد. دلیل این محرومیت، ضربه آرنج لئوناردو به تب راموس، هافبک تیم ملی آمریکا بود که او را به سه جلسه محرومیت رساند. او سپس به کوپا آمریکای 1995 اعزام شد و در دو بازی خود، دروازه کلمبیا را باز کرد. در راه قهرمانی برزیل در کوپا آمریکای دوره بعدی یعنی 1997، یک گل در مرحله گروهی برابر مکزیک و بریس برابر پرو در نیمه نهایی، حاصل کار لئوناردو بود. او پس از سه بازی در جام کنفدراسیون‌های 1997، مسافر جام جهانی 1998 شد و در هر هفت بازی برزیل، از جمله دیدار فینال برابر فرانسه، بازی کرد و به نایب قهرمانی رسید. پس از جام جهانی، حضور لئوناردو در بازی‌های ملی به حداقل ممکن رسید و او پس از دیدار سال 2001 برزیل برابر پاراگوئه، دیگر در رده ملی دیده نشد. کارنامه ملی لئوناردو شامل 56 بازی، هفت گل و هشت پاس گل است.

لئوناردو پس از پایان فوتبال به عنوان مدیرفنی میلان مشغول به کار شد و با خرید و کشف بازیکنان مستعدی همچون کاکا و پایه‌گذاری نسلی قدرتمند، به یکی از افراد خبره مدیریت ورزشی ایتالیا تبدیل شد. او سپس به سرمربی‌گری میلان رسید و همچنین به عنوان سرمربی در تیم رقیب یعنی اینتر و آنتالیا اسپور ترکیه نیز فعالیت کرد.