رحیم استرلینگ؛ از جانشینی مسی و رونالدو تا تهدید زندان!

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری طرفداری، این یادداشت تنها به سقوط یک فوتبالیست نمی‌پردازد؛ بلکه داستان بازیکنی است که در مقطعی همه‌چیز برای تبدیل‌شدن به یکی از چهره‌های بزرگ نسل خود را داشت و اکنون آینده حرفه‌ای‌اش در هاله‌ای از ابهام قرار گرفته است. رحیم استرلینگ، از دوران کودکی در استون‌بریج، به همراه مادرش در کارهای نظافتی کمک می‌کرد و به زودی استعداد فوتبالش در آکادمی کوئینز پارک رنجرز شناسایی شد. او در ۱۷ سالگی به تیم بزرگسالان لیورپول پیوست و مارک اندرسون، استعدادیاب لیورپول که باشگاه را برای جذب او متقاعد کرده بود، از همان ابتدا به توانایی‌های او ایمان داشت. استرلینگ در تمرینات تیم اصلی نیز به سرعت توجه بازیکنان بزرگ‌تر را جلب کرد؛ با وجود جثه ظریفش، قدرت بدنی قابل توجهی داشت و در برابر بازیکنانی نظیر مارتین اشکرترل، مامادو ساخو و کولو توره کم نمی‌آورد. اندرسون درباره نخستین برخوردش با استرلینگ گفت: «رحیم اعتمادبه‌نفس داشت. با شور و اشتیاق بازی می‌کرد و از همان ابتدا فکر کردم که ویژگی‌های لازم برای تبدیل‌شدن به یک بازیکن ملی‌پوش را دارد.» استیون جرارد نیز در کتاب خاطراتش نوشت که استرلینگ از نظر ذهنی بسیار مقاوم‌تر از آنچه برخی تصور می‌کردند، بود و او و جیمی کرگر در تمرینات با او آسان نمی‌گرفتند.

نقطه عطف بزرگ در تصویر عمومی استرلینگ زمانی رقم خورد که او پیشنهاد قرارداد ۱۰۰ هزار پوندی در هفته لیورپول را رد کرد. این موضوع به یک جنجال عمومی تبدیل شد و بازیکنی که تا آن زمان یکی از روشن‌ترین استعدادهای انگلیس محسوب می‌شد، ناگهان در بخشی از افکار عمومی به عنوان جوانی مغرور و بیش از حد جاه‌طلب شناخته شد. استرلینگ در گفت‌وگویی با بی‌بی‌سی تأکید کرد که «جوان ۲۰ ساله پول‌پرستی» نیست. اما اظهارات ایِدی وارد، مدیر برنامه وقت او، شرایط را پیچیده‌تر کرد؛ وارد به Evening Standard گفت حتی اگر لیورپول نزدیک به ۱ میلیون پوند در هفته پیشنهاد دهد، استرلینگ قرارداد جدیدی امضا نخواهد کرد. در همان تابستان، لیورپول او را با مبلغ اولیه ۴۴ میلیون پوند به منچسترسیتی فروخت. تصویر عمومی استرلینگ پس از جدایی از لیورپول بیش از پیش تغییر کرد. او که یکی از جوان‌ترین بازیکنان تاریخ تیم ملی انگلیس بود، پس از اینکه به روی هاجسون گفت برای بازی مقابل استونی بیش از حد خسته است، مورد انتقاد قرار گرفت. در سال ۲۰۱۵ تصاویری از او منتشر شد که ظاهراً از بادکنکی حاوی نیتروس اکساید استفاده می‌کرد و این اتفاق نیز به فهرست حاشیه‌هایش اضافه شد.

فشارها در تیم ملی انگلیس به شکل جدی‌تری خود را نشان داد. استرلینگ یکی از چهره‌هایی بود که پس از حذف انگلیس برابر ایسلند در مرحله یک‌هشتم نهایی یورو ۲۰۱۶ بیشترین انتقادات را دریافت کرد. حجم توهین‌ها آن‌قدر زیاد بود که او در اینستاگرام خود را با هشتگ TheHatedOne (مورد نفرت قرار گرفته) معرفی کرد. او در آن زمان تنها ۲۱ سال داشت. در فاصله تنها دو سال، استرلینگ همچنین قربانی یک حمله با انگیزه نژادی در نزدیکی محل تمرین منچسترسیتی شد و در استمفوردبریج نیز از سوی هواداران چلسی مورد توهین نژادپرستانه قرار گرفت. با این حال، همین بازیکن بعدها به یکی از چهره‌های مهم مبارزه با نژادپرستی در فوتبال و جامعه تبدیل شد.

اگر بخواهیم سقوط امروز استرلینگ را درک کنیم، باید ابتدا بزرگی دوران اوجش را به یاد بیاوریم. در سال ۲۰۱۹، او همراه منچسترسیتی سه‌گانه داخلی را به دست آورد، در فینال جام حذفی مقابل واتفورد دو گل زد و در فینال جام اتحادیه نیز پنالتی قهرمانی را در ضربات پنالتی به ثمر رساند. همان سال، جایزه بهترین بازیکن سال انجمن نویسندگان فوتبال انگلیس را دریافت کرد. در سال ۲۰۱۹، جایزه بهترین بازیکن سال انجمن نویسندگان فوتبال انگلیس را دریافت کرد. یک سال بعد، ژاوی هرناندز درباره رقابت برای جانشینی مسی و رونالدو صحبت کرد و استرلینگ را بازیکنی دانست که در این رقابت پیشتاز است. استرلینگ تحت هدایت پپ گواردیولا به بازیکنی تبدیل شده بود که توانایی‌های خیابانی و استعداد خام خود را در ساختاری بسیار منظم و دقیق به کار می‌گرفت. تا سال ۲۰۲۱، او دو بار در جمع ۱۵ نفر برتر رأی‌گیری توپ طلا قرار گرفته بود. در تیم ملی انگلیس نیز نقش مهمی در رسیدن این تیم به فینال یورو ۲۰۲۰ داشت: او دو گل از تنها گل‌های انگلیس در مرحله گروهی را زد، برابر آلمان در مرحله یک‌هشتم نهایی گل نخست را به ثمر رساند و در نیمه‌نهایی مقابل دانمارک نیز پنالتی‌ای را گرفت که در نهایت به گل تعیین‌کننده منجر شد.

استرلینگ در ۲۷ سالگی و در شرایطی که در سال‌های اوج دوران حرفه‌ای خود قرار داشت، از منچسترسیتی به چلسی رفت. توماس توخل او را بازیکنی می‌دانست که باید در اولویت پروژه جدید باشگاه قرار بگیرد و تاد بولی نیز به جذب بازیکنی علاقه‌مند بود که به‌تازگی چهارمین قهرمانی لیگ برتر خود را در پنج سال جشن گرفته بود. استرلینگ با چلسی قراردادی پنج‌ساله به ارزش ۳۲۵ هزار پوند در هفته امضا کرد. اما تنها هفت هفته بعد، توخل از سمت خود اخراج شد و استرلینگ در ادامه زیر نظر گراهام پاتر، فرانک لمپارد، مائوریسیو پوچتینو و انزو مارسکا کار کرد. تغییر مداوم مربیان و بی‌ثباتی چلسی در تضاد کامل با ساختارهایی بود که استرلینگ پیش‌تر در لیورپول و منچسترسیتی تجربه کرده بود. آمار او نیز به‌سرعت افت کرد. استرلینگ در فصل ۱۸-۲۰۱۷ برای سیتی ۲۳ گل و ۱۴ پاس گل ثبت کرده بود. فصل بعد این اعداد به ۲۵ گل و ۱۶ پاس گل رسید و در ۲۰-۲۰۱۹ نیز ۳۱ گل و ۱۰ پاس گل به ثبت رساند. اما بعد از حضور در چلسی، روند تولید آماری او به شکل محسوسی کاهش یافت.

در تابستان ۲۰۲۴، تصمیم مشترکی در چلسی برای فروش استرلینگ گرفته شد که مسائل شخصی و تناسب او با سیستم تیم نیز در آن نقش داشت. تنها دو روز قبل از شروع فصل ۲۵-۲۰۲۴، مارسکا به استرلینگ اطلاع داد که جایی در برنامه‌هایش ندارد. او در فهرست بازی مقابل منچسترسیتی قرار نگرفت و در دیدار لیگ کنفرانس اروپا مقابل سروت نیز پدرو نتو پیراهن شماره ۷ او را پوشید. استرلینگ مجبور شد جدا از تیم اصلی تمرین کند. او گاهی برای تمرین دیر می‌رسید، هرچند منابع نزدیک به استرلینگ تأکید کرده‌اند که او در چلسی هیچ سابقه انضباطی ثبت‌شده‌ای نداشته است. استرلینگ می‌خواست به خاطر خانواده‌اش در لندن بماند و در نهایت چلسی با انتقال قرضی او به آرسنال موافقت کرد. او در آرسنال تنها یک گل زد؛ آن هم در ۲۵ سپتامبر ۲۰۲۴ در جام اتحادیه مقابل بولتون، تیمی از لیگ یک. این گل، آخرین گل حرفه‌ای استرلینگ تا زمان انتشار مقاله گاردین بوده است. پس از بازگشت به چلسی، گزارش‌هایی درباره دور ماندن او از امکانات اصلی تمرینی در کوبهام منتشر شد؛ موضوعی که یک منبع چلسی آن را رد کرده است. استرلینگ پیشنهاد انتقال قرضی از یوونتوس را نپذیرفت، اما در نهایت پس از شش ماه بدون بازی، برای ادامه دوران حرفه‌ای خود مجبور به جدایی شد. چلسی با پرداخت مبلغی کمتر از ارزش قرارداد، ۱۸ ماه باقی‌مانده قرارداد او را خریداری کرد و بیانیه باشگاه درباره جدایی او تنها ۲۳ کلمه داشت.

استرلینگ برای بازسازی دوران حرفه‌ای خود تصمیم گرفت زیر نظر رابین فن‌پرسی در فاینورد بازی کند، اما این انتخاب نیز نتیجه‌ای که انتظار می‌رفت نداشت. هواداران فاینورد در شبکه‌های اجتماعی او را به‌شدت مورد تمسخر قرار دادند و حتی در ورزشگاه نیز واکنش‌های تحقیرآمیزی علیه او شکل گرفت. یکی از افرادی که با استرلینگ کار کرده، مسیر حرفه‌ای او را با مایکل اوون مقایسه کرده است؛ دو نابغه نوجوان که سرعت، یکی از مهم‌ترین سلاح‌هایشان بود و با کاهش این ویژگی، دوران حرفه‌ای‌شان نیز افت کرد. اوون آخرین فصل فوتبالش را در استوک سپری کرد و در آن فصل تنها ۸ بازی لیگ برتر را از روی نیمکت آغاز کرد و در نهایت در ۳۳ سالگی بازنشسته شد. استرلینگ در ماه دسامبر ۳۲ ساله خواهد شد. فرد دیگری که با او کار کرده نیز این پرسش را مطرح کرده که آیا قهرمانی‌های فراوان و درآمد بسیار زیاد باعث شده میل و انگیزه‌ای که برای ماندن در بالاترین سطح لازم است، در استرلینگ کمرنگ شود یا نه.

استرلینگ پس از بازگشت از هلند، تنها ۱۱ روز بعد با لامبورگینی خود بیش از یک ساعت در بزرگراه‌ها و در ساعات شلوغی رانندگی کرد، در حالی که از بادکنک‌های حاوی نیتروس اکساید استفاده می‌کرد. استرلینگ هنگام بازداشت در ماه می به مأموران گفت با نیتروس اکساید «مشکل» دارد؛ اعترافی قابل توجه برای فوتبالیستی که همچنان امیدوار است بتواند به فوتبال حرفه‌ای برگردد. او در سپتامبر نیز در دادگاه به رانندگی خطرناک اعتراف به گناه کرد و حالا با احتمال واقعی محکومیت به زندان مواجه است. توماس توخل، سرمربی فعلی تیم ملی انگلیس، روز جمعه درباره وضعیت استرلینگ گفت: «دیدن اینکه کسی درگیر مشکلات است ناراحت‌کننده است. او پدری متعهد و فردی خانوادگی و آدم خوبی برای بودن در کنارش بود. به نظر می‌رسد دوران دشواری را پشت سر می‌گذارد. مطمئن نیستم چقدر تقصیر خودش است؛ گاهی وارد یک مارپیچ عجیب در زندگی می‌شوید، یک مارپیچ رو به پایین. البته فکر و ذهن ما با اوست. همیشه این باور وجود دارد که او می‌تواند شرایط را تغییر دهد.»

ماه گذشته، استرلینگ در دادگاه و در حالی که لباس مشکی پوشیده بود، در جایگاه متهم ایستاد؛ همان زمانی که لیورپول خود را برای دیدار جام اتحادیه مقابل تاتنهام آماده می‌کرد. او در آن جلسه متوجه شد که در صورت بازگشت دادگاه در نوامبر، احتمال واقعی زندانی‌شدنش وجود دارد. اما داستان استرلینگ تنها درباره اشتباهات سال‌های اخیر نیست. مارک اندرسون، همان استعدادیابی که سال‌ها قبل در نوجوانی او را کشف کرده بود، هنوز تصویر دیگری از او در ذهن دارد: «قبل از اینکه رحیم استرلینگ، فوتبالیست ملی‌پوش، بازیکن لیگ برتر و نامی باشد که همه می‌شناختند، فقط یک پسربچه با یک توپ بود که یک نفر باید به او باور می‌کرد.» حالا سؤال اصلی همین است: آیا هنوز کسی به رحیم استرلینگ باور خواهد داشت؟