سرنوشت غم‌انگیز باب وایتینگ: از دروازه‌بانی چلسی و برایتون تا جان‌باختن در جنگ جهانی

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری طرفداری، باب وایتینگ (با نام واقعی روبرت وایتینگ)، در تاریخ 6 ژانویه 1883 در کانینگ تاون انگلستان به دنیا آمد و در پست دروازه‌بان فعالیت می‌کرد. او نام خانوادگی دومین همسر مادرش را برگزید زیرا به همراه خواهر و برادرانش، پدر ناتنی‌شان را بسیار دوست داشتند. مادر باب، مارگارت، پیش از ازدواج با همسر دومش در یک کارخانه کبریت‌سازی مشغول به کار بود. پدر بیولوژیکی او، با نام خانوادگی گرین‌هاف، یک کارگر بود. باب نیز به عنوان کارگر، نخستین تلاش‌هایش را برای تأمین معیشت آغاز کرد و سپس به استخدام کارخانه‌های آهن و کشتی‌سازی درآمد. علاقه دیرینه او به فوتبال باعث شد تا به تیم فوتبال کارخانه بپیوندد و با قد 180 سانتی‌متری و جثه درشت خود، به عنوان دروازه‌بان انتخاب شود.

پس از تبدیل تیم کارگری کارخانه آهن به باشگاه وستهم، باب با درخشش در تیم ذخیره، به تیم اصلی باشگاه راه یافت و به عنوان گلر ذخیره مشغول به کار شد. پس از اثبات توانایی‌هایش، او به باشگاه تورنبریج ولز رنجرز منتقل شد و در تیم اصلی آن به خوبی درخشید. در این باشگاه جدید، باب با همسر آینده‌اش، سارا کینل، آشنا شد. پس از یک نمایش بسیار خوب در مسابقه جام حذفی برابر نورویچ سیتی، استعدادیاب‌های باشگاه چلسی، وایتینگ را برای خط دروازه خود انتخاب کردند و در سال 1906، این دروازه‌بان به لندن منتقل شد.

در بازی‌های ابتدایی فصل 07-1906، با مصدومیت میکی بایرن، دروازه‌بان شماره یک چلسی، فرصتی برای وایتینگ فراهم شد تا خود را نشان دهد. او به مدت دو سال در چلسی حضور داشت و در 54 بازی به میدان رفت. در سال 1908، این دروازه‌بان به برایتون منتقل شد و در دیدار برابر پلیموث نخستین بازی خود را برای تیم جدیدش انجام داد. در برایتون، عملکرد وایتینگ بسیار درخشان بود و او با ضربات از راه دور و مشت‌های قوی‌اش به توپ، لقب «پوم پوم» را به دست آورد؛ «پوم پوم» به توپ جنگی معروف انگلستان در جنگ بوئر اشاره دارد که برد بالایی داشت. وایتینگ در تیم موفق سال‌های 1909 و 1910 برایتون، یکی از بازیکنان کلیدی تیمش بود و به قهرمانی لیگ جنوبی و چریتی شیلد (سوپرکاپ انگلستان) با پیروزی برابر قهرمان لیگ یعنی استون ویلا دست یافت. تا سال 1915، وایتینگ در 253 بازی برای برایتون به میدان رفت. او که دروازه برایتون را به خوبی ایمن کرده بود، پس از آغاز جنگ جهانی اول در سال 1914، مجبور به پایان فوتبالش شد.

شروع جنگ جهانی و نیاز انگلستان به سربازانی شجاع و آماده، موجب شکل‌گیری کمپینی برای اعزام فوتبالیست‌ها به جبهه جنگ با حمایت چهره‌های معروفی چون سر آرتور کانن دویل (خالق مجموعه کتب شرلوک هلمز) شد. تحت تأثیر این کمپین، از میان حدود 500 فوتبالیست حاضر در یک مراسم با سخنرانی چهره‌ها، تنها 35 نفر داوطلب یاری به انگلیسی‌ها در جنگ شدند؛ یکی از این داوطلب‌ها باب وایتینگ بود که با قدرت بدنی بالا و لقب «پوم پوم»، الهام‌بخش دیگر بازیکنان برایتون شد. او و بسیاری از فوتبالیست‌ها به هنگ هفدهم میدلسکس پیوستند که بعدها به «گردان فوتبالی» معروف شد. وایتینگ که از همسرش دو فرزند داشت، خیلی زود تجربه نخستین نبرد در جنگ را با هنگ خود در ماه دسامبر داشت. ابتلا به بیماری «گال» و بارداری همسرش منجر به یک مرخصی استعلاجی برای باب شد، اما این دروازه‌بان معروف برایتون، پس از پایان مرخصی از بازگشت به هنگ خودداری کرد و پس از چهار ماه غیبت، به «فرار از خدمت» متهم و آگهی دستگیری‌اش در روزنامه «برایتون هرالد» منتشر شد.

با تشکیل دادگاه نظامی برای وایتینگ، او به 9 ماه حبس با اعمال شاقه و تنزل درجه از گروهبان یکم به سرباز وظیفه محکوم شد؛ شاید اگر تعداد کم سربازان آموزش‌دیده بریتانیایی نبود، وایتینگ توسط ارتش کشورش به اعدام محکوم می‌شد. با توجه به تلفات سنگین بریتانیایی‌ها در اواخر سال 1916 و اوایل 1917 میلادی و در غیاب وایتینگ، او مشمول طرح «تعلیق مجازات سربازان» شد تا به کمبود نیروی رزمی کشورش کمک کند. او به همراه گردان فوتبالی‌ها، صبح 28 آوریل 1917، عازم اوپی وود شد تا با سربازان آلمانی به نبرد بپردازد. در نتیجه همین جنگ، وایتینگ، دروازه‌بان سابق چلسی و برایتون، به همراه 34 نفر از هم‌رزمانش جان باختند. گفته می‌شد که باب در حین رسیدگی به مجروحان زیر آتش دشمن، مورد اصابت گلوله توپ قرار گرفت و در 34 سالگی جان سپرد.

پس از مرگ وایتینگ، شایعات زیادی مبنی بر اینکه او توسط ارتش بریتانیا به دلیل نافرمانی کشته شده، در میان اهالی شهر برایتون منتشر شد که با واکنش همسر وایتینگ روبه‌رو شد. همسر باب که سومین فرزندش را باردار بود، شایعه نافرمانی شوهرش را ناجوانمردانه خواند و از شجاعت او بر اساس نامه‌ها و اسناد رسمی سخن گفت. بنای یادبود وایتینگ، به همراه بیش از 3000 سرباز بریتانیایی در شهر آراس فرانسه، ساخته شده است.