چلسیِ درخشان آلونسو؛ آیا فوتبال پرگل این تیم پایدار خواهد ماند؟

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری طرفداری، بازی‌های این فصل چلسی تحت هدایت ژابی آلونسو، پرگل و جذاب بوده‌اند، اما این هیجان با نگرانی‌هایی درباره وضعیت دفاعی تیم همراه است. چلسی در شش مسابقه لیگ برتر موفق به زدن ۱۵ گل و دریافت ۱۳ گل شده است؛ به این ترتیب، میانگین مجموع گل‌های رد و بدل شده در بازی‌های این تیم به ۴٫۷ گل می‌رسد. برای تماشاگران بی‌طرف، این تیم جذاب به نظر می‌رسد، اما سوال اصلی این است که آیا این روند می‌تواند ادامه یابد؟ بخش عمده‌ای از این جذابیت به گلزنی فراتر از آمار موقعیت‌ها مربوط می‌شود. چلسی با مجموع گل‌های مورد انتظار ۸٫۴، پانزده بار گل زده و ۶٫۶ گل بیشتر از این شاخص به ثبت رسانده است. نرخ تبدیل موقعیت‌های این تیم ۱۸٫۳ درصد است و در این زمینه تنها منچسترسیتی با ۱۹٫۱ درصد بالاتر از آن قرار دارد. هشت گل چلسی از شوت‌هایی با گل مورد انتظار کمتر از ۰٫۱۳ به دست آمده و پنج گل این تیم برابر بورنموث در آخر هفته گذشته، حاصل گل مورد انتظار تنها ۰٫۷۵ بوده است.

در تحلیل WhoScored، هماهنگی ویژگی‌های کول پالمر، ژائو پدرو و مورگان راجرز به عنوان یکی از دلایل خطرناک بودن خط حمله چلسی مطرح شده است. پالمر با پیدا کردن فضا و هدایت حملات، محور خلاقیت تیم است؛ راجرز با حمل توپ و حرکت‌های مستقیم، دفاع حریف را به هم می‌ریزد و ژائو پدرو با حرکت به پشت مدافعان و تمام‌کنندگی‌اش به حملات عمق می‌دهد. جابه‌جایی نقش‌های این سه نفر نیز باعث می‌شود که مهار یکی از آن‌ها برای مدافعان به معنای آزاد گذاشتن دیگری باشد. بهای حمله با نفرات زیاد مهاجمان چلسی برای تمام‌کنندگی دقیقشان شایسته تحسین است، اما بعید به نظر می‌رسد که گلزنی تیم برای همیشه تا این اندازه فراتر از آمار موقعیت‌ها باقی بماند.

در مقابل، ۱۳ گل خورده چلسی به‌طور مشترک بیشترین آمار لیگ را به خود اختصاص داده و این تیم از ژانویه تاکنون در لیگ برتر کلین‌شیت نداشته است؛ دوره‌ای که به ۲۲ بازی رسیده است. چنین نوسانی برای تیمی که می‌خواهد مدعی جدی حضور در رقابت‌های اروپایی باشد، وضعیت مطلوبی نیست. ساختار آلونسو بر پیش فرستادن بازیکنان بنا شده است؛ رویکردی پرریسک و پربازده که به قهرمانی بایرلورکوزن او در بوندسلیگا کمک کرد، اما چلسی هنوز پوشش دفاعی لازم برای مهار خطراتش را ندارد. در زمان مالکیت توپ، هر دو وینگ‌بک، دو هافبک هجومی و ژائو پدرو به جلو می‌روند. در نتیجه، وظیفه پوشش فضاها بر عهده سه مدافع و دو هافبک باقی می‌ماند و گاهی یکی از آن دو هافبک نیز به جلو کشیده می‌شود. پس از لو رفتن توپ، هافبک‌ها باید محدوده بزرگی را پوشش دهند و مدافعان برای بستن فضاهای خالی پشت وینگ‌بک‌ها تحت فشار قرار می‌گیرند.

شکست ۳ بر صفر برابر برنتفورد پیش از وقفه بازی‌های ملی، هشداری برای آلونسو بود. تیم اندروز بارها فضای پشت وینگ‌بک‌های پیش‌رفته چلسی را هدف قرار داد. هافبک‌ها باید میان دنبال کردن بازیکنان حریف در کناره‌ها و باز گذاشتن مرکز زمین، یا حفظ جای خود و دادن راه پیشروی از جناحین، یکی را انتخاب می‌کردند. هر سه گل برنتفورد نیز آسیب‌پذیری دفاع چلسی را نشان دادند. گل اول پس از کرنری به ثمر رسید که برنتفورد با فشار از کناره زمین به دست آورده بود. در گل دوم، کوین شاده به پشت دفاع چلسی نفوذ کرد و تیاگو توپ برگشتی را به گل تبدیل کرد. گل سوم هم زمانی شکل گرفت که شاده در کناره زمین فرصت و فضای لازم برای ارسال توپ به تیر دور را پیدا کرد. هرچه چلسی برای جبران بیشتر جلو رفت، فاصله‌ها در دفاعش افزایش یافت؛ همان تناقضی که در شیوه بازی آلونسو دیده می‌شود: افزایش تهدید هجومی با باقی ماندن فضا برای حریف.

نشانه‌های تغییر برابر بورنموث، پیروزی ۵ بر ۱ برابر بورنموث پس از وقفه طولانی بازی‌های ملی، نشانه‌های امیدوارکننده‌ای داشت که ممکن است حاکی از تلاش آلونسو برای یافتن راه‌حل باشد. در نگاه اول، این هم یک بازی آشنای چلسیِ این فصل بود: برتری دوگله در کمتر از سه دقیقه، گلزنی فراتر از آمار گل مورد انتظار، شش گل در مجموع و باز هم بدون کلین‌شیت. با این حال، در آرایش دفاعی تیم تغییراتی دیده می‌شد که شاید به یافتن تعادل بهتر کمک کند. مهم‌ترین تغییر، استفاده از آرایش ۴-۴-۲ هنگام نداشتن توپ و دفاع با چهار بازیکن به‌جای سه بازیکن بود. جاش آچیمپونگ بیشتر شبیه یک مدافع راست بازی کرد، لوی کولویل و ماکسنس لاکروا به یکدیگر نزدیک‌تر شدند و پپ چاواریا در سمت چپ عقب ماند، در حالی که نتو در سمت راست جلوتر می‌رفت. این آرایش، شکل مشخص‌تری به دفاع چلسی داد و فاصله میان خطوط را قابل‌کنترل‌تر کرد.

بازگشت مویسس کایسدو نیز به چلسی انرژی، توان توپ‌گیری و پوشش بیشتری در جلوی خط دفاع داد. او برابر بورنموث هفت دوئل را برد، با چهار تکل به‌طور مشترک بیشترین تکل بازی را ثبت کرد و با ۱۱ اقدام دفاعی در این زمینه دوم شد. جردن هندرسون هم به خط میانی رهبری و نظم بخشید و به سازمان‌دهی پرس تیم کمک کرد. البته این تغییرات راه‌حلی کامل نبود. چلسی همچنان با فرستادن بازیکنان به جلو ریسک می‌کرد و بورنموث چند بار از لغزش‌های دفاعی و فضای پشت مدافعان استفاده کرد. بورنموث ۶۷ بار به یک‌سوم پایانی زمین چلسی رسید، در حالی که این آمار برای چلسی ۳۹ بار بود. گام بعدی آلونسو ایجاد درک مشترک میان بازیکنان است تا زمان حرکت را یکسان تشخیص دهند و برای پوشش فضاهایی که پشت سر می‌گذارند به هم‌تیمی‌هایشان اعتماد کنند. چلسی شاید تماشایی‌ترین تیم لیگ برتر باشد، اما جذابیت به‌تنهایی سهمیه رقابت‌های اروپایی را تضمین نمی‌کند. انتظار نمی‌رود تمام‌کنندگی این تیم همیشه تا این اندازه مؤثر بماند و به همین دلیل دفاع باید بهتر شود. بازی با بورنموث نشانه‌هایی از امکان بهبود نظم دفاعی بدون از دست رفتن تهدید هجومی داشت. اگر آلونسو بتواند این نشانه‌ها را به عملکردی باثبات تبدیل کند، چلسی ممکن است در کنار حفظ جذابیتش، فشار کمتری هم به هواداران خود وارد کند.