آلودگی پلاستیکی حتی به دورافتاده‌ترین اکوسیستم‌های زمین نیز نفوذ کرده است

به گزارش انتخاب، حتی دورافتاده‌ترین اکوسیستم‌های زمین نیز از آلودگی پلاستیکی مصون نیستند. بررسی‌ها از جانوران ساکن در اطراف چشمه‌های گرمابی در اعماق دریا نشان می‌دهد که ۹۲ درصد از آن‌ها به ذرات ریز پلاستیک آلوده هستند.

یافتن جانوران در اعماقی که نور خورشید به آنجا نمی‌رسد، کار دشواری است، اما دشوارتر از آن، یافتن موجودی است که نشان‌دهنده‌ی بی‌تفاوتی انسان نسبت به محیط‌زیست نباشد. ممکن است ادعای رایج مبنی بر اینکه هر هفته به اندازه‌ی یک کارت اعتباری میکروپلاستیک می‌خوریم، نادرست باشد و احتمالاً به اندازه‌ی یک قاشق چای‌خوری میکروپلاستیک در مغز شما وجود ندارد، اما یک حقیقت درباره‌ی میکروپلاستیک‌ها انکارناپذیر است: آن‌ها در همه‌جا وجود دارند.

تقریباً هیچ نقطه‌ای روی زمین نیست که از ذرات ریز پلاستیکی که هنگام تجزیه‌ی قطعات بزرگ‌تر یا گاهی به‌دلیل شستشو آزاد می‌شوند، عاری باشد. پس از کشف میکروپلاستیک‌ها در جنوبگان و غارهای بسته، دکتر سو-جو کیم و دکتر جینیونگ جئونگ از مؤسسه‌ی تحقیقاتی علوم زیستی و فناوری کره، تیمی را برای بررسی شرایط در اعماق اقیانوس رهبری کردند. این تیم پژوهشی حلزون‌ها و صدف‌هایی را که در اطراف چشمه‌های گرمابی در پشته‌ی مرکزی هند و حوضه‌ی شمال فیجی در اقیانوس آرام زندگی می‌کنند، جمع‌آوری و از نظر میکروپلاستیک بررسی کردند.

با وجود اینکه میزان آلودگی تنها ۳٫۴ ذره در هر موجود بود که در مقایسه با بسیاری از گونه‌های دیگر پایین به نظر می‌رسد، این واقعیت که ۱۱ مورد از ۱۲ موجود زنده حداقل یک ذره میکروپلاستیک داشتند، نشان می‌دهد که هیچ جایی امن نیست. به گزارش انتخاب، بیش از نیمی (۵۶ درصد) از پلاستیک‌ها از جنس پلی‌استایرن بودند که نشان می‌دهد تا مدت‌ها باید هزینه استفاده از بسته‌بندی‌های ارزان و لیوان‌های یکبار مصرف عایق‌دار را بپردازیم. در مقابل، پلاستیک‌های سطحی بیشتر از جنس پلی‌اتیلن یا پلی‌پروپیلن هستند. اندازه‌ی ذرات از ۸۱ میکرومتر تا ۱٫۲ میلی‌متر متغیر بود.

بررسی‌های انجام‌شده بر روی جانوران ساکن اطراف چشمه‌های گرمابی نشان می‌دهد که ۹۲ درصد از آن‌ها به ذرات ریز پلاستیک آلوده هستند. نحوه‌ی پراکندگی میکروپلاستیک‌ها در بدن جانوران متفاوت بود. در حلزون‌ها، بیشتر ذرات در دستگاه گوارش جمع شده بودند، اما در صدف‌هایی که با فیلتر کردن آب غذا می‌خورند، پراکندگی ذرات در تمام بدنشان مشاهده می‌شود. این الگو قبلاً نیز در گونه‌های ساحلی مشاهده شده بود. میزان آلودگی در اقیانوس هند به مراتب بیشتر از اقیانوس آرام بود، به‌طوری که در هر نمونه، ۱٫۹ برابر ذرات بیشتر و به ازای هر گرم وزن بدن، بسته به نوع جانور، بین ۳ تا ۱۵ برابر ذرات بیشتر وجود داشت.

به نظر می‌رسد این تفاوت به دو دلیل باشد: اول، گردش آب در اقیانوس‌ها، آلاینده‌ها را در نقاط خاصی متمرکز می‌کند و دوم، میزان ورودی آلودگی به این دو اقیانوس با هم متفاوت است. فراوانی پلاستیک‌ها در سطح اقیانوس توجه زیادی را به خود جلب کرده است، اما از آنجایی که بیشتر پلاستیک‌ها شناور هستند، امید می‌رفت اعماق اقیانوس در امان باشند. کیم در بیانیه‌ای گفت: «آلودگی پلاستیکی حتی به اکوسیستم‌های چشمه‌های گرمابی در اعماق دریا که زمانی یکی از منزوی‌ترین محیط‌های روی زمین محسوب می‌شدند، نفوذ کرده است. یافته‌های ما شواهد علمی مهمی برای ایجاد سیستم‌های نظارت بر محیط‌زیست در اعماق دریا و سیاست‌های حفاظتی در آینده فراهم می‌کند.»