«فرانکو بارزی: شماره ۶ ابدی میلان و کاپیتان همیشه‌سبز»

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری طرفداری، فرانکو بارزی (Franco Baresi) در تاریخ 8 مه 1960 در شهر تراوالیاتوی استان برشای ایتالیا به دنیا آمد. او در پست‌های سوئیپر، دفاع میانی و هافبک میانی فعالیت می‌کرد. بارزی در یک مزرعه با خانه‌ای به شکل نعل اسب بزرگ شد و به خانواده‌اش در اداره این مزرعه کمک می‌کرد. دوران کودکی او سخت بود و در خانه‌ای که تلویزیون و رادیو نداشت، تا سن 10 سالگی حتی یک بازی فوتبال را نیز مشاهده نکرد. نخستین تجربه او با فوتبال، بازی در حیاط مزرعه با پاهای برهنه بود. سختی‌های زندگی بارزی زمانی بیشتر شد که در 13 سالگی مادر و در 17 سالگی پدرش را از دست داد. استعداد او در فوتبال در تیمی که توسط کشیش محلی تشکیل شده بود، شناسایی شد و به سمت حرفه‌ای‌تری سوق داده شد.

برادر بارزی، جوزپه، نیز فوتبالیست بود و برخلاف فرانکو که به جیانی ریورا و باشگاه میلان علاقه‌مند بود، تصمیم داشت فوتبال را در اینتر آغاز کند. به همین دلیل، بارزی به مدت کوتاهی به صورت تستی در این باشگاه حضور یافت، اما مربیان وقت نراتزوری به دلیل قد کوتاه او، او را نپسندیدند. سپس، مربی‌ای به نام ایتالو گابیاتی، بارزی را به میلان معرفی کرد. بارزی پس از سه تست و زدن یک گل زیبا در بازی درون تیمی، موفق شد به آکادمی میلان راه یابد. در سال 1977، او به تیم اصلی روسونری پیوست و در نخستین بازی خود در هفته 28 سری‌آ برابر هلاس ورونا به میدان رفت. او در این فصل، در سه بازی حضور داشت. قد 176 سانتی‌متری بارزی در میان مدافعان قدرتمند تیم باعث شد که ماساژور میلان به او لقب «کوچولو» یا «پیشینی» بدهد.

بارزی در فصل 79-1978 به ترکیب اصلی میلان راه یافت و با حضور در 40 بازی در تمامی رقابت‌ها و ثبت یک پاس گل، نقش ویژه‌ای در قهرمانی تیمش در سری‌آ ایفا کرد. او در کنار الگوی خود، جیانی ریورا، نمایش دلپذیری داشت و ریورا پیش‌بینی کرد که بارزی راهی طولانی و موفق را در پیش خواهد داشت. ریورا که از نمایش خوب بازیکن جوان تیم خوشحال بود، از مدیریت تیم خواست تا پاداش 50 میلیون لیری قهرمانی را به او بدهد. پس از بازنشستگی ریورا در پایان فصل، امید هواداران روسونری به درخشش بارزی بود، اما نخستین فصل بدون ریورا با رسوایی توتونرو همراه شد و میلان با وجود 35 بازی و دو پاس گل بارزی به دسته پایین‌تر سقوط کرد. بارزی که در ابتدای راهش بود، تصمیم به جدایی از تیم محبوبش نداشت و آن‌ها را در سری‌ب همراهی کرد. در فصلی که میلان به سرعت به جایگاه پیشین خود در بالاترین سطح بازگشت، بارزی در 35 بازی به میدان رفت و نخستین گل خود با پیراهن میلان را در جام حذفی برابر آولینو به ثمر رساند.

در بازگشت به بالاترین سطح، بارزی چهار ماه از فوتبالش را به دلیل ابتلا به یک بیماری خونی، خارج از ترکیب میلان گذراند و در غیاب او، میلانی‌ها صلابت دفاعی خود را از دست دادند و نهایتاً به سری‌ب بازگشتند. دو گل برابر رم و جنوا در سری‌آ و ثبت دو گل دیگر در جام میترویپا، حاصل کار بارزی در فصلی با آمار 25 بازی، چهار گل و دو پاس گل بود. پس از سقوط مجدد به سطح دوم، میلان تغییرات مهمی را با کاپیتانی بارزی آغاز کرد تا این بازیکن که با وفاداری به باشگاهش، پس از فتح جام جهانی از پیشنهاد یوونتوس گذشته بود، به هم‌تیمی‌های قوی‌تری ملحق شود. بارزی در این فصل 39 بازی، شش گل و چهار پاس گل به ثبت رساند و به میلان کمک کرد تا مجدداً به جمع برترین‌های ایتالیا بازگردد.

آمارهای بعدی بارزی در تیمش شامل 30 بازی، پنج گل و یک پاس گل در فصل 84-1983، 36 بازی و یک پاس گل در فصل 85-1984، 27 بازی در فصل 86-1985 و 35 بازی و پنج گل در فصل 87-1986 بود. در فصل 88-1987 که با حضور سیلویو برلوسکونی و آریگو ساچی همراه بود، بارزی پس از 9 سال موفق شد دوباره میلان را به اسکودتو (قهرمانی سری‌آ) برساند و با گلزنی برابر فیورنتینا به آمار 36 بازی، یک گل و یک پاس گل دست یابد. در ابتدا، رابطه فنی بارزی و ساچی به خوبی پیش نمی‌رفت و مربی تازه وارد میلان، ترجیح به همکاری با شاگرد سابقش یعنی جیانلوکا سینیورینی داشت، اما به مرور این دو به درک متقابلی از یکدیگر رسیدند و پایه‌های نسل طلایی روسونری را بنا نهادند. بارزی در فصل بعدی یعنی 89-1988، قهرمانی جام باشگاه‌های اروپا را با آمار کلی 50 بازی، چهار گل و دو پاس گل به دست آورد و یکی از کاندیداهای کسب توپ طلای سال 1989 شد. فاصله بارزی تا دست‌یابی به این جایزه 39 امتیاز بود که در نهایت به هم‌تیمی‌اش یعنی مارکو فن باستن رسید.

این بازیکن در فصل 90-1989 نیز بار دیگر جام باشگاه‌های اروپا را بالای سر برد و این بار در تمامی رقابت‌ها، پنج گل و یک پاس گل را در 46 بازی ثبت کرد. پس از 38 بازی و دو پاس گل در فصل 91-1990، ساچی از میلان جدا شد و بارزی دوران جدیدی را زیر نظر فابیو کاپلو، هم‌تیمی سابقش آغاز کرد. سه فصل بعدی همکاری بارزی با میلان کاپلو، آمارهای 39 بازی و یک گل در فصل 92-1991، 45 بازی و یک پاس گل در فصل 93-1992 و 44 بازی و یک پاس گل در فصل 94-1993 و سه اسکودتوی متوالی را برایش به همراه داشت. پس از فصل بدون اسکودتوی 95-1994 با 43 بازی و یک پاس گل، بارزی به ششمین اسکودتوی فوتبالش در فصل 96-1995 دست یافت و آمار 40 بازی، یک گل و یک پاس گل را ثبت کرد. در این فصل، بارزی آخرین گلش با پیراهن میلان را در دیدار برابر پادووا به ثمر رساند. او یک فصل دیگر میلان را همراهی کرد و پس از حضور در 30 بازی، بازوبند کاپیتانی و میراث ارزشمند جیانی ریورا را به ستاره نوظهوری چون پائولو مالدینی سپرد. باشگاه میلان پس از خداحافظی مدافع محبوب و قدرتمند خود، شماره او یعنی شماره «6» را نیز بازنشسته کرد تا بدین‌گونه از بازیکن وفادار خود تجلیل کند. بارزی مجموعاً در 716 بازی پیراهن میلان را برتن کرد و به 33 گل و 24 پاس گل رسید. او همچنین سه قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا (دو قهرمانی در فرمت جام باشگاه‌ها)، شش قهرمانی سری‌آ، چهار سوپرکاپ ایتالیا، سه سوپرکاپ اروپا، دو قهرمانی سری‌ب و جام میان‌قاره‌ای را در کارنامه خود ثبت کرده است.

پس از 10 بازی و یک گل برای تیم ملی زیر 21 سال ایتالیا، بارزی در سال 1982 به تیم ملی بزرگسالان کشورش دعوت شد و حتی به جام جهانی همان سال نیز رسید. با این حال، او در هیچ‌یک از مسابقات جام، حتی برای یک دقیقه نیز به میدان نرفت و جام قهرمانی جهان را به عنوان یک نیمکت‌نشین تجربه کرد. در نخستین بازی ایتالیا پس از قهرمانی جهان، بارزی به نخستین بازی ملی خود در برابر رومانی رسید. در دوران سرمربی‌گری انزو بیرزوت در ایتالیا، بارزی به دلیل آنکه این مربی او را هافبک دفاعی بهتری نسبت به سوئیپر می‌دید، از بازی‌های ملی دور شد و مسابقات زیادی را بدون حضور در لیست نهایی کشورش سپری کرد. با ورود آزگلیو ویچینی به تیم ملی ایتالیا، جایگاه بارزی در ترکیب اصلی محکم شد و او دیگر پیراهن تیم ملی ایتالیا را از تن درنیاورد.

بارزی سابقه حضور در المپیک 1984 را داشت و در پنج بازی خود که به رتبه چهارم ایتالیا ختم شد، تنها یک گل برابر آمریکا به ثمر رساند که به گل پیروزی‌بخش کشورش در دومین بازی تورنمنت تبدیل شد. او سپس در یورو 1988 حضور یافت و در چهار بازی به میدان رفت. پس از نیمکت‌نشینی در دوره 1982 جام جهانی، در سال 1990 به بازیکن فیکس ایتالیا در این تورنمنت تبدیل شد و در نهایت به رتبه سوم آن رسید. او در دیدار نیمه‌نهایی که با شکست ایتالیا از آرژانتین در ضربات پنالتی همراه بود، نخستین پنالتی آن‌ها را به گل تبدیل کرد. از سال 1990، بازوبند کاپیتانی تیم ملی ایتالیا بر بازوی بارزی بسته شد و او به لطف همین اتفاق، آرزوی بالای سر بردن جام قهرمانی 1994 جهان را این بار به عنوان بازیکن فیکس تیم داشت. پس از دو بازی ابتدایی جام جهانی 1994، بارزی به دلیل مصدومیت نتوانست در بازی سوم مرحله گروهی و سه بازی بعدی مراحل حذفی حاضر باشد و از لذت صعود به فینال جام محروم ماند. بارزی در فینال جام جهانی و دیدار برابر برزیل به ترکیب تیم بازگشت و پس از 120 دقیقه مقاومت برابر برزیلی‌ها، نخستین ضربه ضیافت پنالتی‌ها توسط بارزی از دست رفت و در ادامه با عملکرد ضعیف سایر بازیکنان سرزمین چکمه، برزیل قهرمان جام جهانی شد. پس از ناکامی در بالا بردن جام قهرمانی جهان، بارزی تنها در یک بازی برابر اسلوونی به میدان رفت و سپس از بازی‌های ملی خداحافظی کرد. در کارنامه ملی او 81 بازی و یک گل ثبت شده است.

ثبات، توانایی دفاعی همه‌جانبه و قدرت بدنی توأم با آرامش، به همراه ویژگی‌هایی چون سرعت، تمرکز و استقامت، بارزی را به مدافعی تمام عیار تبدیل کرده بود که وجودش به تمامی بازیکنان یک تیم آسودگی خاطر می‌بخشید. تسلط فوق‌العاده بارزی به اجرای «تله آفساید» و رهبری بازیکنان مختلف باعث شد تا میلان دهه 90 به تیمی پیشرفته از نظر بازی هوشمندانه دفاعی تبدیل شود. 15 سال رهبری میلان به عنوان کاپیتان و همکاری با نسل طلایی این باشگاه، باعث شده بود تا بسیاری از فوتبال‌دوستان، بارزی را به عنوان یکی از بهترین مدافعان تاریخ فوتبال و نمونه ایتالیایی از «فرانتس بکن باوئر» بدانند. این بازیکن پس از پایان قرن بیستم، عنوان «بازیکن قرن میلان» را از آن خود کرد.

بارزی پس از پایان فوتبالش، به عنوان سرمربی در پریماورای میلان فعالیت کرد و در تنها تجربه کاری خود خارج از باشگاه محبوبش، مدت کوتاهی را در فولام به عنوان مدیرفنی در سال 2002 گذراند. فرانکو که به همکاری خارج از زمین خود با میلان در دوران بازنشستگی ادامه می‌داد، در دوران مدیریت محمد رویانیان در پرسپولیس، رابطه خوبی با این باشگاه ایرانی برقرار کرد و پس از حضور در چندین ایونت و تمرینات این باشگاه در ورزشگاه درفشی‌فر، در دیدار پیشکسوتان میلان و پرسپولیس به میدان رفت. پس از حمل مشعل المپیک زمستانی 2026 میلانو، در ماه ژوئیه همین سال، اخباری ناگهانی از فوت بازیکن سابق روسونری منتشر شد که شایعات آن توسط باشگاه میلان تکذیب گردید، اما در روز 31 ژوئیه 2026، فوت بارزی در سن 66 سالگی به طور رسمی اعلام شد. این اتفاق تلخ پس از جراحی ریه بارزی رخ داد و هواداران فوتبال ایتالیا را تحت تأثیر قرار داد.