هورمون عشق؛ فراتر از صمیمیت، اکسیتوسین در کنترل ترس نقش دارد
پژوهش جدیدی نشان میدهد که فعالیت نورونهای حساس به اکسیتوسین در ناحیهای خاص از مغز، تأثیر زیادی بر رفتار اجتماعی و فرایند کاهش ترس دارد. این یافتهها میتوانند در درک بهتر ارتباطات اجتماعی و مدیریت ترس کمک کنند.
کد خبر: ۹۳۴۵۱۸
تاریخ انتشار: ۲۶ : ۱۵ – ۲۰ مرداد ۱۴۰۵
خواندنی ها >> خواندنی ها
هورمون عشق تنها به ایجاد صمیمیت محدود نمیشود؛ اکسیتوسین همچنین در کنترل ترس نیز نقش دارد. پژوهشهای جدید نشان میدهد که فعالیت نورونهای حساس به اکسیتوسین در ناحیهای خاص از مغز میتواند بر رفتار اجتماعی و فرآیند خاموشسازی ترس تأثیر بگذارد.
به گزارش انتخاب، زومیت: نتایج یک تحقیق تازه نشان میدهد که نورونهای حساس به اکسیتوسین در ناحیهای مشخص از مغز، نه تنها بر رفتار اجتماعی تأثیر میگذارند، بلکه در فرآیند خاموشسازی ترس نیز نقش مهمی ایفا میکنند. اکسیتوسین، که به عنوان «هورمون عشق» یا «هورمون اعتماد» شناخته میشود، از مدتها قبل به عنوان عامل اصلی در ایجاد پیوندهای عاطفی، مهر مادری و روابط اجتماعی معرفی شده است. اما تحقیقات اخیر نشان میدهد که این هورمون دارای عملکردهای پیچیدهتری فراتر از عشق و اعتماد است.
محققان ژاپنی به تازگی ناحیهای از مغز را شناسایی کردهاند که در آن سلولهای عصبی حساس به اکسیتوسین، نه تنها رفتار اجتماعی را تنظیم میکنند، بلکه در فرآیند «خاموشسازی ترس» نیز نقش کلیدی دارند. این کشف میتواند درک ما از اختلالاتی مانند اوتیسم و اضطراب را تغییر دهد.
مطالعه جدید به ناحیهای از مغز به نام تالاموس پاراوانتریکولار (PVT) اشاره میکند که احتمالاً نقطه تلاقی رفتارهای اجتماعی و ترس است. این یافته میتواند به ما کمک کند تا بفهمیم چرا در بیماریهایی مانند اوتیسم و اختلالات اضطرابی، هر دو عملکرد دچار اختلال میشوند.
به گزارش انتخاب، دانشمندان ژاپنی برای بررسی این موضوع، سلولهای عصبی حساس به اکسیتوسین را در ناحیه PVT مغز موشها مورد مطالعه قرار دادند. آنها با استفاده از موشهای اصلاحشده ژنتیکی، این سلولها را خاموش یا روشن کردند تا تأثیر آنها بر رفتار اجتماعی و یادگیری خاموشسازی ترس را مشاهده کنند. نتایج نشان داد که وقتی این سلولها خاموش میشوند، موشها کمتر به موشهای جدید نزدیک میشوند و ارتباطات اجتماعی آنها کاهش مییابد. اما فعالسازی این سلولها به تنهایی موجب افزایش رفتار اجتماعی موشها نشد. به عبارت دیگر، این سلولها برای رفتار اجتماعی عادی لازم هستند، اما برای افزایش علاقه اجتماعی کافی نیستند.
در بخش دیگری از آزمایش، محققان به موشها یاد دادند که یک محیط خاص را با خطر (شوک الکتریکی) مرتبط کنند. سپس آنها را چندین بار بدون شوک به همان محیط بازگرداندند تا کمکم یاد بگیرند که دیگر خطری وجود ندارد. نتیجه این آزمایش نشان داد که عملکرد سلولهای حساس به اکسیتوسین تأثیر مستقیمی بر این فرآیند یادگیری دارد. وقتی این سلولها خاموش بودند، موشها قادر به یادگیری نبودند و همچنان از آن محیط میترسیدند و واکنش ترس نشان میدادند. در مقابل، وقتی این سلولها فعال شدند، موشها در مراحل اولیه یادگیری، ترس کمتری از خود نشان دادند و سریعتر متوجه شدند که محیط دیگر خطرناک نیست.
جالب است که دستکاری سلولهای مشابه در نقاط دیگر مغز تأثیری بر رفتار اجتماعی موشها نداشت. این نشان میدهد که نقش اکسیتوسین به موقعیت دقیق آن در مغز بستگی دارد. تحقیقات قبلی نیز نشان داده بود که اکسیتوسین میتواند در برخی شرایط باعث نزدیکی و در برخی دیگر باعث دوری شود.
محققان برای بررسی ارتباط این یافتهها با انسان، دادههای ۳۰ نوجوان ژاپنی (شامل ۱۹ نفر با اختلال اوتیسم) را تحلیل کردند. آنها ارتباطاتی بین سطح اکسیتوسین، ساختار تالاموس و برخی رفتارهای اجتماعی پیدا کردند. اما این مطالعه کوچک بود و هنوز نمیتوان با اطمینان گفت که اکسیتوسین بزاقی، فعالیت آن را در مغز نشان میدهد. تحقیق بر روی موشهای نر انجام شده و فعالسازی مصنوعی سلولها با ترشح طبیعی اکسیتوسین در مغز تفاوت دارد. بنابراین هنوز نمیتوان نتیجهگیری کرد که اکسیتوسین طبیعی، به طور مستقیم رفتار اجتماعی یا خاموشسازی ترس را کنترل میکند.
اما اگر تحقیقات آینده سیستمی مشابه را در انسان تأیید کند، میتواند به درک بهتر اختلالاتی مانند اوتیسم و اضطراب کمک کند. یافتهها نشان میدهد که تأثیر اکسیتوسین در مغز به مکان و زمان دقیق آن بستگی دارد و میتواند هم بر روابط اجتماعی و هم بر توانایی ما برای غلبه بر ترس تأثیر بگذارد.
برچسب ها :اکسیتوسین ، انتخاب ، کنترل ترس ، هورمون عشق
- نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
- نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰