دیوید نعلبندیان؛ غول‌کش آرژانتینی که دنیا را شگفت‌زده کرد

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری طرفداری، دیوید نعلبندیان (David Nalbandian) در تاریخ یک ژانویه 1982 در شهر اونکیوی آرژانتین به دنیا آمد. پدربزرگ او، کوورک نعلبندیان، در ارمنستان متولد شده و در دوران جنگ و آشفتگی میان ارمنستان و روسیه و عثمانی، مجبور به مهاجرت شد. او ابتدا به صورت قاچاقی به فرانسه و سپس به آرژانتین رفت. دیوید به لطف پدربزرگش با تنیس آشنا شد، زیرا کوورک در حیاط خانه‌اش یک زمین تنیس سیمانی ساخت که به محلی برای بازی دیوید و برادرش تبدیل شد. دیوید با بازی کردن با برادرانش، مهارت‌های تنیس را بیشتر آموخت و به دنبال ورود به این ورزش برآمد. از سن 12 سالگی، دیوید به طور جدی‌تری به تنیس پرداخت و به یکی از استعدادهای برتر رده سنی خود تبدیل شد.

او در دوران نوجوانی به دلیل دیر رسیدن به مسابقات رده نوجوانان ویمبلدون از رقابت‌ها اخراج شد، اما تلاش و پشتکارش موجب شد تا با دیسیپلین لازم برای تنیس آشنا شود. در سال 1998، دیوید به تورنمنت اوپن آمریکا در سطح نوجوانان اعزام شد و در فینال، برای نخستین بار راجر فدرر، قهرمان آینده تنیس جهان، را شکست داد. در سال 1999، او به نیمه نهایی مسابقات آزاد فرانسه رسید و در آنجا مغلوب گیرمو کوریا شد. گیلرمو ویاس، یکی از تنیسورهای مشهور آرژانتینی، استعداد نعلبندیان را شناسایی کرد و او را به آکادمی خود برد تا برای چالش‌های سخت آماده‌تر شود. نعلبندیان در سال 2000 با بازی برابر جیم پیک به دنیای تنیس حرفه‌ای وارد شد و ماجراجویی خود را آغاز کرد. او در سال 2001 به دو گرند اسلم اوپن فرانسه و آمریکا رفت و بهترین نتیجه‌اش حذف از سومین راند اوپن آمریکا بود.

در سال 2002، این تنیسور ارمنی-آرژانتینی به نایب قهرمانی ویمبلدون دست یافت. نعلبندیان پیش از این تجربه‌ای در زمین چمن نداشت، اما در نخستین حضورش نشان داد که می‌تواند بدون تجربه قبلی موفق باشد. او در مرحله مقدماتی ویمبلدون 2002، دیوید سانچز از اسپانیا، پل هنری متیو از فرانسه، جورج بستل از سوئیس و وین آرتورز از استرالیا را شکست داد و به فینال رسید. با این حال، شکست 0-3 از لیتون هویت استرالیایی مانع از قهرمانی‌اش شد. بهترین نتایج نعلبندیان در دو سال بعدی، صعود به مرحله نیمه نهایی اوپن آمریکای 2003 و اوپن فرانسه 2004 بود که در این دو فصل، گاستون گائودیو و اندی رودیک مانع از فینالیست شدن او شدند.

در سال 2005، برگزارکنندگان جام مسترزکاپ در شانگهای، پس از عدم حضور برخی تنیسورها، دیوید نعلبندیان را به مسابقات دعوت کردند. او به سرعت خود را برای مسابقات آماده کرد و پس از کسب رتبه دوم در گروه، به نیمه نهایی صعود کرد. او با پیروزی 0-2 برابر داویدنکو، دوباره با فدرر روبرو شد. در حالی که فدرر دو ست نخست را برده بود، نعلبندیان با نتایج 2-6، 1-6 و 6-7 در سه ست بعدی، کامبکی به یاد ماندنی را تجربه کرد و قهرمان مسترزکاپ شد. این موفقیت او را به نخستین تنیسوری تبدیل کرد که بدون قهرمانی در گرند اسلم، قهرمان این مسابقات می‌شود. در گرند اسلم‌های همان سال، دیوید تا مرحله یک‌چهارم نهایی سه گرند اسلم پیش رفت و در ویمبلدون، کامبکی دیگر برابر اندی ماری داشت.

در سال 2006، نعلبندیان به نیمه نهایی گرند اسلم‌های اوپن استرالیا و فرانسه رسید، اما از تنیسورهایی چون مارکوس باغداتیس و رافائل نادال شکست خورد. اگرچه سال 2007 با خروج او از 20 رنک نخست به دلیل مصدومیت آغاز شد، اما او با قهرمانی‌های به یاد ماندنی در مسترزهای مادرید و پاریس، دوباره به جایگاه سابق خود بازگشت. در مسترز مادرید، او با پیروزی‌های 0-2 برابر رافائل نادال و نواک جوکوویچ به فینال رسید و پس از شکست در ست اول برابر فدرر، کامبکی دیگر را رقم زد. این قهرمانی به دلیل پیروزی نعلبندیان برابر سه رنک اول تنیس جهان، بسیار مورد توجه قرار گرفت. او همچنین مسترز پاریس را با پیروزی برابر دیوید فرر، ریچارد گاسکت و رافائل نادال فتح کرد.

نعلبندیان که تا سال 2013 در تنیس حرفه‌ای فعال بود، دیگر نتوانست از چهارمین راند گرند اسلم‌ها عبور کند. یکی از حوادث قابل توجه این دوره، لگد زدن او به دیواری در مقابل داور بود که منجر به خونریزی داور شد. این اتفاق در فینال مسابقات قهرمانی آئگون باشگاه کویین انگلستان رخ داد و ویدیوی آن در شبکه‌های اجتماعی منتشر شد. عواقب این حادثه شامل از دست دادن جوایز و امتیازات و جریمه نقدی برای او بود. پس از انجام جراحی شانه در سال 2013، نعلبندیان تصمیم به بازنشستگی از دنیای تنیس گرفت. او در طول دوران ورزشی خود، در دو دوره المپیک 2008 و 2012 شرکت کرد، اما نتوانست به مراحل بالاتر از راند سوم برسد. در دیویس کاپ نیز فراتر از شش نیمه نهایی و سه فینال عمل نکرد. از دیگر افتخارات او، هفت قهرمانی در تور 250 و یک قهرمانی در تور 500 بود.

نعلبندیان به عنوان یک بازیکن همه‌فن‌حریف با ضربات دقیق و تمیز شناخته می‌شد. نقطه قوت اصلی او بک‌هند دو‌دستی فوق‌العاده، بازگشت‌های کم‌نظیر، جای‌گیری هوشمندانه و سرعت بالا بود. او به ویژه در بازگردانی سرویس، یکی از بهترین‌های نسل خود محسوب می‌شد و با ضربات زاویه‌دار و عمیق، حریفان را تحت فشار می‌گذاشت. در آغاز دوران حرفه‌ای، از او به عنوان یکی از بزرگ‌ترین استعدادهای تنیس و رقیب اصلی فدرر یاد می‌شد، اما مصدومیت‌ها و مشکلات بدنی مانع از رسیدن او به تمام ظرفیتش شد. نعلبندیان یکی از تنیسورهایی است که بارها به یک‌قدمی موفقیت در گرند اسلم‌ها رسید، اما هرگز قهرمانی را به دست نیاورد. پس از بازنشستگی، او به رانندگی سرعتی علاقه‌مند شد و با تشکیل تیمی با راننده رالی به نام مارکوس لیگاتو، در مسابقات رالی آرژانتین شرکت کرد.