خاطرات فوتبالی با اوون هارگریوز؛ از خرید مصدوم منچستر یونایتد تا استعداد کشف‌شده بایرن مونیخ از کانادا

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری طرفداری، اوون هارگریوز (Owen Hargreaves) در تاریخ 20 ژانویه 1981 در شهر کلگری کانادا به دنیا آمد. او در پست‌های هافبک دفاعی و هافبک راست فعالیت می‌کرد. او تنها فرزند خانواده‌اش بود و پس از مهاجرت والدینش به کانادا، در این کشور متولد شد. پدر او، کالین هارگریوز، مهاجم تیم‌های بولتون و ویگان بود و به همراه همسر ولزی‌اش قبل از تولد او به کانادا مهاجرت کرد. پدر او در کانادا نیز به فوتبال ادامه داد و در تیم کلگری بازی کرد. اوون که به ورزش‌هایی مانند بسکتبال، هاکی روی یخ و فوتبال آمریکایی علاقه داشت، تصمیم گرفت تا مسیر پدرش را دنبال کند و به فوتبالیست تبدیل شود.

او در سال 1994 به تیم کلگری فوتهیلز کانادا پیوست و تا سال 1997 در تیم‌های پایه این باشگاه فعالیت کرد. یک مربی آلمانی در کادرفنی کلگری، هارگریوز را به بایرن مونیخ معرفی کرد تا استعداد او مورد توجه باواریایی‌ها قرار گیرد. هارگریوز در 16 سالگی، یعنی در سال 1997، به مونیخ رفت تا در تست‌های بایرن شرکت کند. او به سرعت مدیران بایرن را متقاعد به عقد قرارداد کرد و پس از رسیدن به فینال قهرمانی زیر 19 سال آلمان با تیم جوانان، در سال 1999 به تیم دوم بایرن ملحق شد. 11 بازی و دو گل از هارگریوز باعث شد تا او یک سال بعد، یعنی در سال 2000، به تیم اصلی بایرن راه یابد. نخستین بازی او برای تیم اصلی بایرن در هفته نخست بوندسلیگا برابر هرتابرلین بود. اگرچه هارگریوز در این فصل بازیکن ثابتی در ترکیب بایرن نبود، اما در نیمه نهایی لیگ قهرمانان اروپا مقابل رئال مادرید، 90 دقیقه فوق‌العاده را به نمایش گذاشت و با عملکرد عالی‌اش، مدیران بایرن را به آینده امیدوار کرد. هارگریوز توانست جای خالی اشتفان افنبرگ را پر کند و در نهایت با بازی در دیدار فینال، جام قهرمانی اروپا را بالای سر ببرد. او با حضور در 20 بازی و ثبت یک پاس گل، قهرمانی سه‌گانه لیگ کاپ، بوندسلیگا و لیگ قهرمانان اروپا را با بایرن تجربه کرد.

فصل 02-2001، فصلی بود که اوون را در ترکیب بایرن تثبیت کرد، زیرا او در 49 بازی به میدان رفت و هشت پاس گل داد. در فصل 03-2002، نخستین گل‌هایش برای بایرن را برابر کلن در جام حذفی و گلادباخ در بوندسلیگا به ثمر رساند. دو پاس گل هارگریوز در دیدار فینال جام حذفی برابر کایزرسلاترن، نقش مهمی در کسب دوگانه قهرمانی بایرن پس از فتح بوندسلیگا داشت. در همین فصل، نخستین نشانه‌های مصدومیت در هارگریوز نمایان شد و او به دلیل پارگی عضله ران و سپس مشکلات دیگر، از ترکیب بایرن دور شد. در فصول بعدی، او آمارهای 35 بازی، دو گل و دو پاس گل در فصل 04-2003، 38 بازی، سه گل و چهار پاس گل در فصل 05-2004، 24 بازی، سه گل و دو پاس گل در فصل 06-2005 و 17 بازی و یک پاس گل در فصل 07-2006 را ثبت کرد. به جز یک قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا در نخستین فصل، هارگریوز و بایرن به افتخارات مشترکی چون چهار قهرمانی بوندسلیگا، سه جام حذفی، یک لیگ کاپ و یک جام میان‌قاره‌ای دست یافتند. قهرمانی جام حذفی 06-2005 با درخشش چشم‌گیر هارگریوز همراه بود؛ او در ابتدا گل پیروزی‌بخش مرحله یک‌هشتم نهایی برابر هامبورگ را زد و سپس در نیمه نهایی برابر سن پائولی، یک گل و یک پاس گل داد تا با بازی‌های موثر خود، نقش مهمی در این جام ایفا کند.

هارگریوز همواره تمایل داشت تا برچسب «خارجی» را از خود در زمان بازی برای تیم ملی انگلیس بردارد و به همین دلیل به لیگ فوتبال این کشور بازگشت. پیشنهاد سر الکس فرگوسن، سرمربی وقت منچستر یونایتد، او را به فکر بازگشت به اصالت خود انداخت. این انتقال در سال 2007 با پرداخت 25 میلیون یورو توسط شیاطین سرخ نهایی شد. دربی هفته سوم منچستر، نخستین بازی او برای تیم جدیدش بود. او پس از نخستین گل با پیراهن منچستر در هفته 28 برابر فولام، گل پیروزی‌بخش تیمش در هفته 34 برابر آرسنال را به ثمر رساند و در پایان فصل، قهرمانی انگلستان را به افتخاراتش افزود. او در این فصل برای دومین بار به قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا رسید و این بار نقش بیشتری در این موفقیت داشت. پس از پاس تنها گل دیدار برگشت مرحله یک‌چهارم نهایی برابر رم، او در فینال اروپا برابر چلسی که در ضیافت پنالتی‌ها به دست آمد، چهارمین پنالتی خود را به گل تبدیل کرد و بدین ترتیب، در جام قهرمانی سهیم شد.

اگرچه در فصل نخست، مشکلات زانو و تاندون، او را برای 9 بازی از ترکیب تیمش دور کرد، اما در فصل دوم، همان زانو به مشکل اصلی او تبدیل شد. ادامه مشکلات زانو باعث شد تا هارگریوز در 59 بازی فصل غایب باشد و تنها در سه بازی به میدان برود. او در ابتدا تلاش کرد تا با متخصصان زانو در انگلیس و سوئد، مصدومیت خود را درمان کند، اما پس از عدم موفقیت در پیدا کردن بهترین راه در این کشورها، تصمیم گرفت تا زانویش را زیر نظر بهترین جراح زانو در آمریکا، ریچارد استیدمن، درمان کند. با این حال، در دو فصل بعدی نیز مشکلات هارگریوز با مصدومیت‌های زانو حل نشد و او در هر فصل، تنها یک بازی را انجام داد. در دوران قراردادی هارگریوز با یونایتد، سه قهرمانی در لیگ به افتخارات این باشگاه افزوده شد که تنها یک مورد آن با کمک او بود. سرانجام در سال 2011، صبر فرگوسن لبریز شد و هارگریوز از اولدترافورد جدا شد. او پس از جدایی از منچستر، با پست کردن آمادگی بدنی و بهبود نسبی مصدومیتش در یوتیوب، تلاش کرد تا تیم جدیدی پیدا کند. در حالی که او نزدیک به قرارداد با وست برومویچ بود، آشنایی اتفاقی با فیلیپ بتی، پزشک منچستر سیتی، باعث شد تا او با نظر مثبت روبرتو مانچینی، قراردادی یک ساله با منچستر سیتی امضا کند. این بازیکن پس از این انتقال غیرمنتظره، در دیدارهای تیمش در هفته هشتم لیگ برتر برابر استون ویلا، جام حذفی برابر منچستر یونایتد و دو بازی جام اتحادیه برابر بیرمنگام و آرسنال، به میدان رفت. او در دیدار برابر بیرمنگام، تنها گلش با پیراهن سیتی را جشن گرفت. پس از تنها یک فصل حضور در سیتی، هارگریوز به دلیل ادامه مصدومیت‌ها و ریکاوری‌های فرسوده‌کننده، تصمیم به خداحافظی از دنیای فوتبال در 31 سالگی گرفت. او با این خداحافظی نتوانست آرزوی پدرش که بازی او برای تیم سابق خود یعنی بولتون بود را تحقق بخشد.

اوون مجوز لازم برای بازی برای سه تیم ملی کانادا، ولز و انگلیس را داشت. پس از انتقال به بایرن مونیخ و رد پیشنهاد تیم‌های برتر کانادایی، حضور در تیم ملی این کشور برای هارگریوز منتفی شد. او سپس تصمیم گرفت تا در چند بازی جام میلک برای تیم جوانان ولز به صورت غیررسمی بازی کند، اما در نهایت انتخاب او برای بازی در تیم بزرگسالان ملی، انگلستان بود. او پس از تجربه نخستین بازی ملی در رده بزرگسال برابر هلند در سال 2001، نخستین بازیکنی در تاریخ فوتبال ملی انگلستان شد که بدون زندگی در این کشور، پیراهن ملی را برتن کرد. او سپس به جام جهانی 2002 اعزام شد و تنها در دو بازی از پنج بازی ممکن آن به میدان رفت. حضور هارگریوز در یورو 2004 با شرکت در سه بازی از چهار بازی ممکن به پایان رسید. او در جام جهانی 2006 نیز حضور داشت و در مرحله یک‌چهارم نهایی آن که به حذف انگلیس منتهی شد، تنها گلزن آن‌ها در ضیافت پنالتی‌ها بود. او پس از دیدار سال 2008 کشورش برابر آمریکا، دیگر در رده ملی دیده نشد و با 42 بازی و یک پاس گل به این ماجراجویی خاتمه داد. هارگریوز با نظر فابیو کاپلو، شانس حضور در جام جهانی 2010 را نیز داشت، اما به دلیل ادامه مصدومیت، نتوانست در آن حاضر شود. هارگریوز توسط بزرگان فوتبال آلمان مانند فرانتس بکن باوئر با برچسب استعداد بزرگ فوتبال و کارل هاینتز رومنیگه با عنوان بهترین هافبک جهان، مورد ستایش قرار می‌گرفت. رشد در فوتبال آلمان و اصالت انگلیسی او باعث شده بود تا سبک بازی هارگریوز، ترکیبی از این دو کشور باشد.