باورم نمی‌شود اینقدر خوش‌شانس هستم!

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری طرفداری، انزو فرناندز بار دیگر همانند سال ۲۰۱۶ پیامی احساسی برای لیونل مسی نوشت، اما این بار شرایط متفاوت است. لیونل مسی، اسطوره فوتبال آرژانتین، در سن ۳۹ سالگی با انتشار پیامی در اینستاگرام به طور رسمی از بازی‌های ملی خداحافظی کرد و فینال جام جهانی ۲۰۲۶ به عنوان آخرین حضور او با پیراهن آلبی‌سلسته خواهد بود. پس از اعلام این خبر، انزو فرناندز، هافبک تیم ملی آرژانتین، با انتشار نامه‌ای احساسی به کاپیتان خود، از خاطرات مشترک و تأثیر مسی بر دوران حرفه‌ای‌اش سخن گفت.

او در این نامه نوشت: «لئو، دفعه قبل که گفتی می‌خواهی از تیم ملی خداحافظی کنی، واقعاً ناراحت شدم. در آن زمان تنها یک بچه بودم و سن تو را با سن خودم مقایسه می‌کردم تا ببینم آیا روزی این شانس را پیدا می‌کنم که با تو بازی کنم یا نه. شاید احمقانه به نظر برسد، اما واقعاً این کار را می‌کردم. به این فکر می‌کردم که چند سال دیگر از دوران حرفه‌ای تو باقی مانده و من چند سال دیگر باید صبر کنم تا به سطح اول فوتبال برسم. رویای من این بود که حتی اگر فقط یک بار هم شده، بتوانیم پیراهن تیم ملی آرژانتین را در کنار هم بپوشیم. خوشبختانه، تو برگشتی و زندگی در نهایت بسیار زیباتر از آن چیزی شد که آن بچه می‌توانست تصور کند.»

او ادامه داد: «من فقط این فرصت را پیدا نکردم که با تو بازی کنم؛ ما اردوهای مشترک داشتیم، در رختکن کنار هم بودیم، با هم صحبت کردیم، یکدیگر را در آغوش گرفتیم، لحظات سخت را پشت سر گذاشتیم و لحظات فوق‌العاده‌ای را تجربه کردیم و در نهایت با هم قهرمان جهان شدیم. اما بیش از هر چیز، همیشه بابت نحوه رفتارت با من از همان روزی که به تیم ملی آمدم، قدردان تو خواهم بود. من با هیجانِ بازی کردن کنار بت فوتبالی‌ام وارد تیم شده بودم، اما در عوض، با انسانی روبه‌رو شدم که از همان لحظه اول کاری کرد احساس کنم عضوی از این گروه هستم.»

انزو فرناندز در پایان ابراز کرد: «تو همیشه حرفی برای گفتن داشتی، نصیحتی می‌کردی، آغوشی داشتی یا حتی فقط با رفتارت باعث می‌شدی هر وقت به آرامش نیاز داشتم، احساس آرامش کنم. من هرگز این را فراموش نخواهم کرد. امروز برایم سخت است که اردوی بعدی تیم ملی را بدون تو تصور کنم. اینکه وارد زمین شوم و تو را در خط حمله نبینم، در حالی که پیراهن شماره ۱۰ را بر تن داری. بعد از این همه سال که تو را آنجا دیده‌ام، تصور کردنش به شکل دیگری تقریباً غیرممکن است. چقدر خوش‌شانس بودم، لئو. چقدر آن بچه خوش‌شانس بود؛ همان بچه‌ای که آن محاسبه‌ها را انجام می‌داد، بدون اینکه بداند آیا اصلاً به موقع به رویایش خواهد رسید یا نه. ممنونم که با من این‌گونه رفتار کردی، بابت تمام چیزهایی که به من یاد دادی و اینکه اجازه دادی بخشی از داستان زندگی تو باشم. خیلی دلمان برایت تنگ خواهد شد، کاپیتان.»