خاطرات فوتبالی با ماسیمو بونینی؛ ماراتن و ریه‌های یوونتوس از سن مارینو

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری طرفداری، ماسیمو بونینی (Massimo Bonini) در تاریخ 13 اکتبر 1959 در سن مارینو متولد شد. او فوتبال خود را از باشگاه یوونس در سن مارینو آغاز کرد و در سال 1977 به باشگاه بلاریا ایگیا مارینا در استان امیلیا رومانیا پیوست و به سطح بزرگسالان رسید. سرمربی او در بلاریا، آریگو ساکی بود که در آن زمان در آغاز دوران مربی‌گری خود قرار داشت. بونینی پس از انجام 33 بازی و زدن سه گل در این باشگاه در سری دی ایتالیا، به سطح بالاتری یعنی سری چی منتقل شد و با عقد قرارداد با باشگاه فورلی، به این لیگ راه یافت. او با انجام 23 بازی و زدن یک گل، نظر باشگاه چزنا را جلب کرد و به سری‌ب منتقل شد.

زیر نظر اوسوالدو باگنولی، بونینی پیشرفت قابل توجهی در فوتبال خود داشت و توانست با آمادگی جسمانی بالا، جایگیری‌های مناسبی در زمین داشته باشد. پس از یک تلاش ناموفق برای رسیدن به بالاترین سطح با آمار 28 بازی و دو گل، بونینی در فصل 81-1980 نقش مهمی در صعود چزنا به سری‌آ ایفا کرد و در 37 بازی، سه گل به ثمر رساند. او تنها در مدت پنج سال از سری دی به سطح برتر فوتبال ایتالیا رسید. به لطف معرفی پیرلوئیجی سرا، جانپیرو بونیپرتی، رئیس وقت باشگاه یوونتوس، متوجه استعدادهای این بازیکن سن مارینویی شد و پس از صعود چزنا به سری‌آ، او را با مبلغ 360 هزار یورو خریداری کرد.

نخستین بازی بونینی برای یوونتوس در جام حذفی ایتالیا برابر کاوسه بود. او به سرعت به ترکیب اصلی بیانکونری راه یافت و با گلزنی برابر کاتانزارو در هفته 15، آمار 35 بازی، یک گل و سه پاس گل را در فصلی که یوونتوس قهرمان سری‌آ شد، به ثبت رساند. بونینی در نخستین فصل خود در سطح برتر ایتالیا، اسکودتو را به دست آورد و در فصل 83-1982، نقش کلیدی‌تری در ترکیب اصلی یوونتوس ایفا کرد و با حضور در 49 بازی و ثبت یک پاس گل، قهرمانی جام حذفی را نیز کسب کرد. فصل 84-1983، فصلی رویایی برای بونینی و یوونتوس بود زیرا دو قهرمانی مهم در جام برندگان اروپا و سری‌آ در این فصل به دست آمد. بونینی در فینال جام برندگان برابر پورتو 90 دقیقه بازی کرد و تنها گل فصلش را در هفته 10 لیگ برابر فیورنتینا به ثمر رساند. او در این فصل 45 بازی انجام داد و یک گل به ثبت رساند.

در فصل 85-1984، بونینی قهرمانی در جام باشگاه‌های اروپا را با حضور در هشت بازی، به ویژه در دیدار فینال برابر لیورپول تجربه کرد. او در 49 بازی کل فصل به میدان رفت و دروازه کومو را در سری‌آ باز کرد. در فصول بعدی حضور در بیانکونری، آمارهای 39 بازی، دو گل و دو پاس گل در فصل 86-1985، 35 بازی، یک گل و دو پاس گل در فصل 87-1986 و 39 بازی در فصل 88-1987، ثبت شد. او در سال 1988، پس از کسب سه قهرمانی در سری‌آ و یک قهرمانی در جام باشگاه‌های اروپا، جام برندگان اروپا، سوپرکاپ اروپا، جام حذفی ایتالیا و جام میان‌قاره‌ای، یوونتوس را ترک کرد. به دلیل دوندگی بسیار بالای بونینی، هواداران یوونتوس او را با نام «ماراتونت» می‌شناختند که به دوندگی او اشاره داشت.

بونینی همانند ریه‌های یوونتوس بود و این موضوع در یک خاطره از میشل پلاتینی مشهود است؛ یک روز جیانی آنیلی، مالک وقت یوونتوس، در بین دو نیمه به رختکن تیمش رفت و با دیدن سیگار کشیدن میشل پلاتینی، او را بازخواست کرد. پلاتینی در پاسخ به آنیلی گفت که مهم‌ترین موضوع برای تیم، سیگار نکشیدن ریه تیم یعنی بونینی بوده است.

پس از جدایی از یوونتوس، بونینی به بولونیا پیوست و به یکی از بازیکنان کلیدی این باشگاه تبدیل شد. او در دو فصل نخست همکاری با این باشگاه، آمار 34 بازی و دو گل در فصل 89-1988 و همین آمار را در فصل 90-1989 به ثبت رساند. با عملکرد درخشان خود، بولونیا را به سهمیه جام یوفا رساند و در این تورنمنت موفق شد تا به مرحله یک‌چهارم نهایی پیش برود. بولونیا در غیاب بونینی به دلیل مصدومیت از جام یوفا کنار رفت. او در این فصل 21 بازی، یک گل و دو پاس گل به ثبت رساند که منجر به سقوط تیمش به سری‌ب شد. بونینی دو فصل در سری‌ب با بولونیا ماند و پس از آمار 17 بازی و شش گل در این دو فصل، با سقوط تیمش به سطح سوم فوتبال ایتالیا، تصمیم به تغییر تیم گرفت. او پس از بازی در تیم‌های یوونس دوگانا و سن مارینو در کشور سن مارینو، در سال 1997 بازنشسته شد.

در دوران اوج بونینی در فوتبال ایتالیا، فدراسیون فوتبال سن مارینو توسط فیفا به رسمیت شناخته نمی‌شد و به همین دلیل او نتوانست برای کشور زادگاهش بازی کند. پس از بازی در تیم زیر 21 سال ایتالیا، به دلیل برخی قوانین که منجر به واگذاری گذرنامه سن مارینو می‌شد، از ادامه فعالیت در تیم ملی ایتالیا خودداری کرد تا برخلاف هم‌وطنانش، به دلیل عدم وجود تیم ملی کشورش، بازی در کشور دیگری را نپذیرد. بونینی که به کشورش تعصب زیادی داشت، پس از رسمی‌شدن حضور سن مارینو در فیفا، نخستین بازی ملی خود را در سال 1990 برابر سوئیس انجام داد. او که از همان ابتدا بازوبند کاپیتانی سن مارینو را بر بازو بسته بود، پس از 19 بازی و تنها یک پاس گل برابر ترکیه، در سال 1995، آخرین بازی ملی خود را برابر روسیه تجربه کرد. بونینی یکی از معدود ستارگان شناخته‌شده ورزش سن مارینو در مقیاس اروپا و جهان بود که نام این کشور را به گوش بسیاری از فوتبالی‌های دهه 80 میلادی رساند. او پس از درخواست سال 2004 یوفا مبنی بر اعلام برجسته‌ترین بازیکن توسط فدراسیون کشورهای عضو، به عنوان برجسته‌ترین فوتبالیست تاریخ سن مارینو انتخاب شد.