پوریا عالمی: او «شمعی» بود که ترس ما از «شب» را می‌زدود، ما عنصر نامطلوب بودیم

زینب کاظم‌خواه: مراسم بدرقه جواد مجابی (۱۴۰۵- ۱۳۱۸)، نویسنده، شاعر، طنزپرداز، نقاش و منتقد ادبی و هنری، صبح چهارشنبه ۱۸ شهریور ۱۴۰۵ از مقابل منزلش واقع در مجتمع کوی نویسندگان، بلوک شماره ۳، به سوی امامزاده طاهر کرج برگزار شد. در این مراسم که با اجرای پوریا سوری (شاعر) همراه بود، جمعی از شخصیت‌های فرهنگی و هنری از جمله محمود دولت‌آبادی (نویسنده)، هوشنگ گلمکانی (منتقد و مترجم سینما)، پری ملکی (خواننده)، گلی امامی (مترجم)، محمد قاسم‌زاده (نویسنده و پژوهشگر)، نگار اسکندرفر (مدیر موسسه فرهنگی هنری «کارنامه»)، احمد پوری (نویسنده و مترجم)، اصغر همت (بازیگر)، حافظ موسوی (شاعر)، سیروس علینژاد (روزنامه‌نگار)، امیرحسن چهلتن (نویسنده)، رضا سرور (منتقد و مترجم تئاتر)، پوریا عالمی (نویسنده و طنزپرداز)، مهدی مظفری ساوجی (شاعر)، شهاب مقربین (شاعر) و سیدمحمد حسینی (نویسنده) حضور داشتند.

پوریا سوری، شاعر و مجری مراسم، با ابراز تاسف از فقدان جواد مجابی گفت: «این روز برای من بسیار سخت است؛ زیرا یکی از خردمندترین و خلاق‌ترین انسان‌ها دیگر در میان ما نیست و امروز ما او را مشایعت کرده و در امامزاده طاهر کرج، در کنار دوستانش به خاک خواهیم سپرد.» او همچنین به دوستی و آشنایی خود با مجابی در دو دهه اخیر اشاره کرد و افزود: «من این شانس را داشتم که به خانه بلوک شماره سه رفت‌وآمد کنم، با او دوستی کنم و از او بیاموزم.»

امیرحسن چهلتن، نویسنده نیز در این مراسم به سابقه طولانی آشنایی خود با جواد مجابی اشاره کرد و گفت: «آشنایی ما به بیش از پنجاه سال پیش برمی‌گردد؛ زمانی که بسیار جوان بودم.» او به خاطرات مشترک خود با مجابی و دیگر نویسندگان اشاره کرد و گفت: «در زمستان ۶۷، زمانی که فشار سانسور شدید بود، تصمیم گرفتیم بیانیه‌ای با عنوان «رنج‌نامه اهل ادبیات» بنویسیم. برای نخستین بار در منزل مجابی جمع شدیم تا پیش‌نویس نامه را تهیه کنیم.» چهلتن همچنین به ماجرای اتوبوس ارمنستان و تجربیات تلخ آن دوران اشاره کرد و گفت: «ما سوار اتوبوس ارمنستان بودیم و ساعت‌ها در بازداشتگاه بودیم.» او به قتل محمد مختاری و محمدجعفر پوینده در زمستان ۷۷ اشاره کرد و گفت: «در آن زمان متوجه شدیم که برای از بین بردن نویسندگان بهانه‌ای لازم نیست.»

رضا سرور، نویسنده و منتقد تئاتر، در مراسم تشییع پیکر جواد مجابی به ویژگی‌های چندوجهی آثار این هنرمند اشاره کرد و گفت: «مجابی به‌عنوان نویسنده‌ای جامع‌الاطراف، در شش دهه فعالیت هنری خود آثار متنوعی خلق کرد که همواره نگاهی تاریخی، طنز و تمثیل را در آن‌ها لحاظ کرده است.» او افزود: «مجابی همیشه نگاهی تاریخی به موضوعات داشت و این نگاه در آثارش به وضوح مشهود است.» سرور همچنین به طنز در آثار مجابی اشاره کرد و گفت: «طنز مجابی برآمده از نگاه تغییرآمیز او به وضعیت بشری است و همواره خواننده را به بازاندیشی در عادات و عقاید مألوف فرامی‌خواند.»

سیدمحمد حسینی، نویسنده، در مراسم تشییع گفت: «در بزرگی آقای مجابی هیچ شکی نیست، اما باید از ناستین عزیز تشکر کنم که چراغ حضور نویسنده در کوی نویسندگان را روشن نگه داشته است.» او به ویژگی‌های شخصیتی جواد مجابی اشاره کرد و افزود: «آقای مجابی هرگز ناامید نمی‌شد و کوچک‌ترین موفقیت دیگران را ستایش می‌کرد.» حسینی همچنین ابراز امیدواری کرد که روزی همه مردم ایران به بزرگی مجابی و بی‌نهایتی فکر و ذهن او پی ببرند.

پوریا عالمی، نویسنده و روزنامه‌نگار، در این مراسم به تأثیر جواد مجابی و همسرش ناستین بر جریان ادبی و فرهنگی کشور اشاره کرد و گفت: «جواد مجابی و ناستین امکانی را ایجاد کردند که ادبیات به زندگی تبدیل می‌شد و به نوعی به زندگی مدرن معنا می‌داد.» او افزود: «چراغ این خانه همیشه روشن بود و در روزهای تاریکی و خستگی، این نور امیدبخش باقی ماند.»