حقوق‌مان را از متجاوز بگیرید، به جای فشار بر ما!
پس از صدور قطعنامه ۵۲۲ شورای امنیت در مهر ۱۳۶۱ و پذیرش آن توسط عراق، مقامات ایرانی به شدت به سکوت سازمان ملل و نادیده گرفتن حقوق کشورشان انتقاد کردند. آن‌ها این قطعنامه را تلاشی برای پاداش به متجاوز دانسته و بر لزوم احقاق کامل حقوق، دریافت غرامت و عدم پذیرش صلح ناعادلانه تأکید کردند.
فهیمه نظری: شامگاه دوشنبه ۱۲ مهر ۱۳۶۱، در حین عملیات موفقیت‌آمیز مسلم بن عقیل، شورای امنیت سازمان ملل قطعنامه ۵۲۲ را به عنوان سومین قطعنامه در خصوص جنگ ایران و عراق صادر کرد. این شورا در قطعنامه مذکور به اتفاق آرا از دو کشور خواست تا فوراً با برقراری آتش‌بس، تمامی عملیات نظامی را متوقف کرده و به مرزهای بین‌المللی عقب‌نشینی کنند.
روز سه‌شنبه ۱۳ مهر ۱۳۶۱، روزنامه اطلاعات به نقل از خبرگزاری فرانسه گزارش داد که عراق پیش از صدور این قطعنامه آن را پذیرفته است: «متن این قطعنامه توسط اردن که در ماه اکتبر ریاست شورای امنیت را بر عهده دارد، تهیه شده و در یک جلسه مشورتی که به درخواست عراق تشکیل شده بود، مورد تصویب قرار گرفته است.» همچنین سعودون حمادی، وزیر امور خارجه عراق، در آغاز نشست شورای امنیت که به صدور قطعنامه ۵۲۲ منجر شد، اظهار داشت: «کشور ما آماده است در جست‌وجوی صلح شرافتمندانه برای پایان دادن به جنگ با ایران همکاری کند و داوری شورای امنیت را خواهد پذیرفت.»
در همین حال، سعید رجایی خراسانی، نماینده ایران در سازمان ملل، در مصاحبه‌ای مطبوعاتی که همزمان با جلسه شورای امنیت برگزار شد، اعلام کرد که از شرکت در این نشست خودداری کرده و گفت: «هیچ‌گونه قطعنامه‌ای که شامل محکوم کردن عراق و پرداخت غرامت از سوی بغداد و همچنین بازگشت ۱۲۰ هزار عراقی که به ایران تبعید شده‌اند نباشد، پذیرفته نخواهد شد.»
رجایی خراسانی در مقابل خبرنگاران و نمایندگان رسانه‌ها در مقر سازمان ملل گفت: «ما معتقدیم شورای امنیت نتوانسته است به وظایفی که منشور سازمان ملل به آن واگذار کرده، عمل کند… در دو سال گذشته، هنگامی که ۲۰ شهر و ۱۲۰۰ دهکده ایران در اشغال نظامی ارتش عراق بود و اماکن مسکونی، مدارس، بیمارستان‌ها و مساجد ما زیر آتش توپ‌ها و بمباران هوایی عراق قرار داشت، شورای امنیت هیچ اقدامی نکرد و به سکوت اکتفا کرد.»
او ادامه داد: «این شورا حتی آوارگی ۳ میلیون نفر از مردم مسلمان و بی‌دفاع ما و شهادت هزاران تن دیگر را نیازمند تشکیل جلسه‌ای ندانست. قطعنامه‌های بی‌تفاوت این شورا که جنایتکار و مظلوم را با هم و با یک لحن نصیحت می‌کنند، نشان‌دهنده این حقیقت است که شورای امنیت فاقد توانایی اتخاذ یک موضع سازنده برای استقرار عدالت و احیای حقوق مردمی است که با این همه فداکاری برای آزادسازی اراضی اشغالی وطن خود مبارزه می‌کنند.»
رجایی خراسانی در پاسخ به سوال خبرنگاری درباره موضع جمهوری اسلامی ایران در قبال قطعنامه شورای امنیت گفت: «ما این قطعنامه را رد می‌کنیم… نماینده اردن و ریاست شورا دو روز قبل ادعا کردند که هیچ مذاکره‌ای با نماینده عراق نشده و شورا در صدد صدور قطعنامه‌ای نیست، اما در واقع در پی آن بودند که نماینده ایران را به پای میز مذاکره کشانده و قطعنامه تهیه‌شده از سوی عراق را به رأی بگذارند.»
او در مورد تقاضای عراق برای تشکیل جلسه اضطراری شورای امنیت درباره جنگ تحمیلی و اقدامات شورای امنیت در این رابطه گفت: «ریاست شورای امنیت ماه به ماه تغییر می‌یابد و این ماه نماینده اردن ریاست این شورا را بر عهده دارد. او در اولین روز ریاست خود در این شورا تصمیم به تشکیل جلسه فوری گرفت.»
رجایی سپس به گفت‌وگوهایش با نماینده اردن قبل از تشکیل جلسه شورا اشاره کرد و افزود: «شورای امنیت چون دفعه‌های پیش دید که ما از شرکت در جلسه خودداری کردیم، این بار گمان کرد که اگر بگوید قطعنامه صادر نخواهد شد، در جلسه شرکت می‌کنیم، اما ما تصمیم گرفتیم که در این جلسه نیز شرکت نکنیم و مواضع‌مان را به دبیرکل سازمان ملل ارسال کردیم.»
او در پاسخ به پرسش یکی از خبرنگاران که آیا ایران بعد از پس گرفتن همه خاک خود آتش‌بس را قبول خواهد کرد، گفت: «شما خود را جای ما بگذارید. اگر کشورتان مورد تجاوز قرار گرفته و اشغال شده بود، آیا پس از آن‌که طی دو سال فداکاری و جانبازی، دشمن را از خاک خود بیرون راندید، با تشکر خداحافظی می‌کردید؟»
رجایی در مورد خسارت‌های ایران طی جنگ تحمیلی و میزان آن گفت: «شما باید به صحنه بروید و از نزدیک با فجایع و جنایت‌های رژیم عراق آشنا شوید. خرمشهر یکی از شهرهای مهم کشور ما به‌کلی ویران شده است. حال ببینید ویران شدن ۲۰ شهر و ۱۲۰۰ دهکده و بزرگترین پالایشگاه جهان چه ضایعه بزرگی است.»
او افزود: «ایران برای استقرار عدالت و دفاع از حقوق مشروع خود مبارزه می‌کند و در مقابل ارتش کفر عراق همواره سعی کرده از همه شیوه‌های غیراسلامی و باطل استفاده کند.»
متن قطعنامه ۵۲۲ شامل درخواست‌هایی از دو کشور بود: برقراری آتش‌بس فوری و پایان دادن به هرگونه عملیات نظامی، عقب‌نشینی نیروها به مرزهای بین‌المللی، استقبال از آمادگی یکی از طرف‌های درگیر برای همکاری در اجرای قطعنامه ۵۱۴، و تاکید بر اعزام ناظران ملل متحد برای تحقیق و کنترل آتش‌بس.
به دنبال اعلام رای شورای امنیت، خاویر پرز دکوئه‌یار، دبیرکل وقت سازمان ملل، به شورا گفت: «استقرار نیروهای ناظر سازمان موکول به تایید دو کشور ایران و عراق است.»
کمی پیش از تشکیل جلسه شورای امنیت که منجر به صدور قطعنامه ۵۲۲ شد، وزارت امور خارجه ایران ضمن صدور اطلاعیه‌ای، شورای امنیت را به خاطر ریاست شاه حسین اردنی که آن را «شریک صدام» در تجاوز به خاک ایران می‌دانست، فاقد صلاحیت لازم برای قضاوت درباره این موضوع خواند.
در این اطلاعیه آمده بود: «ملت مسلمان ایران هیچ تصمیمی را در رابطه با این جنگ مگر آن‌چه را که با شرایط عادلانه جمهوری اسلامی ایران برای خاتمه جنگ و تامین صلحی شرافتمندانه تطابق داشته باشد، نخواهد پذیرفت.»
وزارت امور خارجه همچنین تاکید کرد: «تا زمانی که متجاوز در خاک ایران باشد و خسارات جنگ تحمیلی توسط رژیم عراق تامین نشده باشد، خاتمه جنگ به منزله پاداش برای متجاوز خواهد بود.»
اطلاعات، شنبه ۱۷ مهر ۱۳۶۱، ص ۳
برچسب ها :آتش‌بس ، جنگ ایران و عراق ، داغ ، قطعنامه ۵۲۲
- نظرات ارسال شده توسط شما، پس از تایید توسط مدیران سایت منتشر خواهد شد.
- نظراتی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
- نظراتی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.
ارسال نظر شما
مجموع نظرات : 0 در انتظار بررسی : 0 انتشار یافته : ۰