راز پاشیدن میلیون‌ها سوزن مسی توسط آمریکا در دور زمین چیست؟

کد خبر: ۹۴۰۰۶۴

تاریخ انتشار: ۳۹ : ۱۶ – ۲۸ شهریور ۱۴۰۵

آمریکا در دوران جنگ سرد با اجرای پروژه‌ای غیرمعمول، میلیون‌ها رشته مسی را در مدار زمین پخش کرد که بخشی از آن هنوز در فضا باقی مانده است. به گزارش انتخاب، در اوج جنگ سرد، ایالات متحده به دنبال راهی برای برقراری ارتباطات رادیویی جهانی بود. به‌جای استفاده از کابل‌های زیر دریایی یا ماهواره‌های فعال، تصمیم به پخش میلیون‌ها رشته بسیار باریک مسی در مدار زمین گرفت تا از آن‌ها به‌عنوان یک بازتاب‌دهنده رادیویی بزرگ بهره‌برداری کند. این پروژه که با نام West Ford شناخته می‌شود، در اواخر دهه ۱۹۵۰ توسط آزمایشگاه لینکلن MIT برای نیروی هوایی آمریکا طراحی شد.

هدف این پروژه این بود که سوزن‌های مسی در مدار به‌عنوان یک «یونوسفر مصنوعی» عمل کرده و امواج رادیویی را برای ارتباطات دوربرد بازتاب دهند. هدف اصلی ایجاد یک سیستم ارتباطی مطمئن بود که در برابر قطع شدن کابل‌ها یا تلاش برای مختل کردن ارتباطات آسیب‌پذیر باشد. هر یک از این سوزن‌ها در واقع قطعه‌ای از سیم مسی بسیار باریک بودند که در آزمایش دوم، طول آن‌ها حدود ۱٫۸ سانتی‌متر و قطرشان تنها حدود ۱۸ میکرومتر بود. برنامه‌ریزی شده بود که حدود ۴۸۰ میلیون عدد از این سوزن‌ها در مدار قرار بگیرند و نوار مصنوعی در فاصله‌ای حدود ۳۶۰۰ کیلومتری از زمین تشکیل دهند.

اولین تلاش برای این پروژه در پاییز ۱۹۶۱ انجام شد، اما سوزن‌ها به‌درستی از محفظه مخصوص خود خارج نشدند. در سال ۱۹۶۳، آمریکا آزمایش دوم را انجام داد و این بار بخش قابل توجهی از سوزن‌ها در مدار پخش شدند. طبق بررسی‌های ناسا، از ۴۸۰ میلیون سوزن برنامه‌ریزی شده، حدود ۱۲۰ تا ۲۱۵ میلیون رشته واقعاً به‌درستی پراکنده شدند. بنابراین، عدد ۴۸۰ میلیون بیشتر به ظرفیت و هدف طراحی پروژه مربوط می‌شود تا تعداد قطعاتی که همگی با موفقیت در مدار قرار گرفتند.

رشته‌های مسی به آرامی در مدار پخش شدند و یک نوار عظیم تشکیل دادند. آنتن‌های زمینی می‌توانستند امواج رادیویی را به این ناحیه ارسال کنند و سیگنال بازتاب‌شده را در نقطه‌ای دیگر دریافت کنند. در آزمایش‌های انجام شده، این روش توانست ارتباطات رادیویی را با نرخ انتقال داده‌ای تا حدود ۲۰ هزار بیت بر ثانیه امکان‌پذیر کند. اما این پروژه از همان ابتدا با مخالفت‌های زیادی مواجه شد. ستاره‌شناسان نگران بودند که صدها میلیون جسم مصنوعی در مدار، رصدهای نجومی را مختل کنند و برخی دانشمندان نیز درباره احتمال برخورد این قطعات با ماهواره‌ها هشدار می‌دادند. به همین دلیل، مهندسان تلاش کردند عمر مداری سوزن‌ها کوتاه باشد. اندازه و جرم بسیار کم آن‌ها باعث می‌شد فشار تابشی خورشید تأثیر زیادی بر مدارشان بگذارد و در نهایت بسیاری از آن‌ها وارد جو زمین شوند.

طبق بررسی‌های ناسا، بیشتر سوزن‌های منفرد آزمایش دوم طی چند سال از مدار خارج شدند؛ اما همه چیز ناپدید نشد و برخی سوزن‌ها به شکل توده‌هایی در کنار یکدیگر باقی ماندند و بخش‌هایی از این بقایای پروژه هنوز در مدار ثبت می‌شوند. گزارش ناسا بیان می‌کند که ۴۶ توده مرتبط با آزمایش دوم همچنان در مدار باقی مانده‌اند. با پیشرفت سریع فناوری ماهواره‌های مخابراتی، پروژه وست فورد دیگر به آینده ارتباطات تبدیل نشد و صرفاً به عنوان یک آزمایش مهندسی و ارتباطی باقی ماند؛ اما هنوز یکی از عجیب‌ترین نمونه‌های مهندسی دوران جنگ سرد است: آمریکا برای ساخت یک «بازتاب‌دهنده رادیویی دور زمین»، صدها میلیون قطعه سیم مسی را به فضا فرستاد.