خاطرات فوتبالی با اواریستو بکالوسی؛ دریبل‌های به یاد ماندنی اینتر و «ببخشید که اصرار می‌کنم»

به گزارش خبرنگار پایگاه خبری طرفداری، اواریستو بکالوسی (Evaristo Beccalossi) در تاریخ 12 می 1956 در شهر برشای ایتالیا به دنیا آمد. او در پست‌های هافبک نفوذی و هافبک میانی به میدان رفت. بکالوسی به شدت تحت تأثیر سبک بازی عمر سیووری قرار داشت و به همین دلیل تلاش کرد تا با وجود راست‌پا بودن، پای چپ جادویی را مانند الگوی خود پرورش دهد. در سال 1972 و در سن 16 سالگی، او به تیم اصلی برشا پیوست و در نخستین بازی خود برابر کاتانزارو در سری‌ب ایتالیا به میدان رفت. او پس از یک بازی در فصل اول، در آمارهای خود به صفر بازی در فصل 74-1973، پنج بازی در فصل 75-1974، 32 بازی و هشت گل در فصل 76-1975، 29 بازی و یک گل در فصل 77-1976 و 34 بازی و شش گل در فصل 78-1977 دست یافت. تمامی این فصول بکالوسی در سری‌ب با برشا سپری شد و نزدیک‌ترین فاصله او با منطقه صعود، تنها دو امتیاز بود.

در سال 1978، باشگاه اینتر به این بازیکن جوان برشا توجه کرد و او را با مبلغ 750 هزار یورو خریداری نمود. نخستین بازی او برای اینتر، دیدار هفته نخست سری‌آ برابر بولونیا بود. بکالوسی در ادامه فصل موفق شد دروازه تورینو، لاتزیو و یوونتوس در لیگ و بودوگلیمت در جام برندگان اروپا را باز کند و به آمار 35 بازی و چهار گل برسد. این بازیکن که پس از یک فصل به بازی در سطح بالای فوتبال کشورش عادت کرده بود، توانست با عملکرد خوب خود، اسکودتو را تجربه کند. مهم‌ترین لحظه بکالوسی در پایان خشکسالی 9 ساله جام در اینتر، پیروزی تیمش در دربی رفت دلامادونینای هفته هفتم بود. او در حالی که میلان به رکورد پنج سال نباختن به رقیبش رسیده بود، در روز بارانی میلانو، دو گل به میلان زد و پس از بازی با عبارتی که بیان کرد، مورد توجه قرار گرفت. او گفت: «اسم من اواریستو است، ببخشید اگر اصرار می‌کنم». این جمله سال‌ها به طعنه و کنایه طرفداران اینتر به میلان تبدیل شد و در متنی از آهنگ مائورو مینلی نیز دیده شد. در پایان این فصل، بکالوسی 36 بازی و هشت گل به ثبت رساند.

پس از 38 بازی و هفت گل در فصل 81-1980، اواریستو به بهترین تعداد گل خود نسبت به فصول قبل رسید و فصل 82-1981 را با آمار 39 بازی، 12 گل و دو پاس گل به پایان رساند. قهرمانی در جام حذفی، افتخاری دیگر در کارنامه مشترک اواریستو و اینتر بود که با گل‌های او در دیدارهای مراحل یک‌چهارم برابر رم و نیمه نهایی برابر کاتانزارو حاصل شد. پیش از این فصل، او به همراه اینتر به مرحله نیمه نهایی جام باشگاه‌های اروپا رسید و در غیاب اواریستو، مغلوب رئال مادرید شد. در حالی که بکالوسی به دلیل سبک بازی تماشاگرپسندش مورد توجه بسیاری از باشگاه‌های بزرگ قرار گرفته بود، تصمیم به ادامه همکاری با نراتزوری گرفت، اما در فصول بعدی، آمارهایی بهتر از 40 بازی و سه گل در فصل 83-1982 و 28 بازی و سه گل در فصل 84-1983 به دست نیاورد. او پس از تحمل نیمکت‌نشینی، در میانه فصل 85-1984 از اینتر جدا شد و با قراردادی قرضی، پیراهن سمپدوریا را برتن کرد.

این بازیکن به همراه سمپدوریا به قهرمانی در جام حذفی ایتالیا رسید، اما در مراحل حذفی این تورنمنت، تنها یک بازی در برابر پیزا (یک‌هشتم نهایی) انجام داد. او در مرحله گروهی جام حذفی موفق به ثبت بریس برابر کاوسه شده بود. در این فصل، بکالوسی 15 بازی، سه گل و یک پاس گل به ثبت رساند. در سال 1985، او پس از سال‌ها تصمیم به جدایی کامل از اینتر گرفت و راهی مونزا، باشگاه حاضر در سری‌ب ایتالیا شد، اما در این باشگاه روزهای خوبی را تجربه نکرد و پس از 14 بازی و سه گل، سقوط به سری چی را متحمل شد. در سال 1986، این بازیکن به برشا بازگشت تا این بار در سری‌آ، این باشگاه را همراهی کند، اما باز هم سقوط، نتیجه آخر فصل او با آمار 26 بازی و یک پاس گل بود. بکالوسی یک فصل دیگر در برشا حضور داشت و به 29 بازی رسید. بارلتا (26 بازی و شش گل)، پوردنونه (24 بازی و چهار گل) و برنو، باشگاه‌های بعدی بکالوسی بودند. او در سال 1991، بازنشسته شد.

بکالوسی بازیکنی بسیار با استعداد و موفق در زمین بازی بود، اما نوسانات فنی زیادی داشت که باعث شد هم‌تیمی‌هایش به کنایه بگویند که با حضورش، تیم یا 12 نفره بازی می‌کند یا 10 نفره! با این حال، قدرت بالای دریبلینگ بکالوسی باعث شد تا بسیاری از فوتبال‌دوستان او را شایسته لقب «دریبلوسی» بدانند که از ترکیب کلمه «دریبل» با نام خانوادگی‌اش به وجود آمده بود. به دلیل مسائل اخلاقی و عدم ثبات فنی، این بازیکن هرگز به بازی ملی در تیم ملی ایتالیا نرسید و شانس خود برای این مهم را در دوران سرمربی‌گری انزو بیرزوت از دست داد. او در دوران بازنشستگی، تصمیم به ورود به سیاست گرفت و نامزد انتخابات منطقه‌ای لومباردی شد، اما در نهایت رأی لازم برای رسیدن به کرسی را کسب نکرد. او همچنین در دو پروژه سینمایی به نام‌های «بدون پانتونه، کریسمس نمیشه» و «آخرین چالش»، در نقش خودش ظاهر شد. او پس از انتشار زندگی‌نامه‌اش با عنوان «زندگی من با شماره 10»، در ششمین روز ماه می 2026، به دلیل عوارض ناشی از خونریزی مغزی درگذشت.